KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

നിങ്ങള്‍ ഇവിടെയാണ് : ഹോം കഥ ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ കിന്നരയോഗി
ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ കിന്നരയോഗി

നാടകം

(ശൂന്യമായ അരങ്ങ്. ഗായകസംഘം പ്രവേശിച്ച് സദസ്സിനെ വണങ്ങി പാടാനാരംഭിക്കുന്നു. പാട്ടിനൊപ്പം മലകളും നദിയും പ്രവേശിച്ച്, തുംഗാനദീതീരത്തുള്ള ബൊമ്മനഹള്ളി എന്ന ഗ്രാമം രൂപം കൊള്ളുന്നു).
ഗായകസംഘത്തിന്റെ പാട്ട്:
‘തുംഗാനദിയുടെ വലതു തീരം
ബൊമ്മനഹള്ളി എന്നൊരു ഗ്രാമം
പിന്നില്‍ കുറുകെ മലനിരയല്ലോ...
മുന്നില്‍ പതയും തുംഗാനദിയും...
സുന്ദരഗ്രാമം ബൊമ്മനഹള്ളി,
ബൊമ്മനഹള്ളി, ബൊമ്മനഹള്ളി...’
(പാട്ടു തീരും മുമ്പേ തുംഗാനദി നൃത്തം നിര്‍ത്തി, ഗായകസംഘത്തോട്)
നദി 1    :    ഹേയ്, ഇതെന്താപ്പാ? തുംഗാ
നദിയോ? അതിനിപ്പോ അവിടെ വെള്ളമില്ലല്ലോ?
നദി 2     :     തുംഗാനദിയാകെ വരണ്ടുണങ്ങിക്കിടക്കുകയാ...
നദി 3     :     ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലുമില്ല.
ഗായകന്‍ 1     :     ശരിയാ, മൊത്തം മണ്ണു മാത്രം.
ഗായകന്‍ 2     :     അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ നാടകം നടക്കില്ലാ?
നദി 3     :     ഇനി നമ്മള്‍ എന്തു ചെയ്യും?
ഗായകന്‍ 3     :     ഇല്ല! നാടകം നടക്കും. നടക്കണം.
ഗായകന്‍ 4     :     അതെങ്ങനെ? തുംഗാനദിയില്‍ വെള്ളമില്ല എന്നല്ലേ...
ഗായകന്‍ 3     :     (ഇടയ്ക്കു കയറി), അതിനിതേ, ഇപ്പോഴത്തെ കഥയല്ല. ഈ കഥ നടന്നത് പണ്ട്, പണ്ടു പണ്ട്, വളരെ പണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് തുംഗാനദിയില്‍ നിറയെ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു.
നദി 2     :     ഹാവൂ! അപ്പോ നമ്മുടെ നാടകം നടക്കും.
കുട്ടികള്‍     :     എങ്കില്‍ തുടങ്ങിക്കോ. നാടകം തുടങ്ങാം...
(ഗായകസംഘം പാട്ടു തുടരുന്നു. ‘തുംഗാനദിയുടെ വലതു തീരം... ബൊമ്മനഹള്ളി എന്നൊരു bomഗ്രാമം...’
പാട്ടു തീരുമ്പോഴേക്കും പുഴ നൃത്തം ചെയ്ത് പുറത്തേക്കൊഴുകി പോയി. അതേ സമയം ഒരു നായയും പൂച്ചയും പ്രവേശിക്കുന്നു. തൊട്ടു പിന്നാലെ ഗൌഡയും സംഘവും. മന്ത്രിയുടെ തോളിലിരുന്നാണ് ആര്‍ഭാടപൂര്‍വം ഗൌഡയുടെ എഴുന്നള്ളത്ത്. പൂച്ച ഗൌഡയുടെ അരികിലും പട്ടി താഴെയും സ്ഥലംപിടിച്ചു.)
ഗൌഡ     :     ഹേയ് പാട്ടു നിര്‍ത്ത്! ഒച്ചയുണ്ടാക്കരുത്. ഞാന്‍ ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ ഗൌഡ.
മന്ത്രി     :     ഇദ്ദേഹം ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ ഗൌഡ.
ഗൌഡ     :     ശ് ശ് ശ്... നിശ്ശബ്ദം! ഇതാ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രഖ്യാപനം!
മന്ത്രി     :     പ്രഖ്യാപനം!
ഗൌഡ    :    എല്ലാവരും നികുതി മുഴുവന്‍ സമയത്തു തന്നെ അടച്ചിരിക്കണം. ഇക്കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ല.
മന്ത്രി    :    വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ല!
ഗായകസംഘം    :    (അപ്പോഴേക്കും അവര്‍ ഗ്രാമീണരായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു). വീണ്ടും നികുതിയോ? മഴയില്ല... വെള്ളമില്ല, വിളവില്ല, കഴിക്കാന്‍ ഭക്ഷണവുമില്ല, ആകെ എലിശല്യം...
എലികള്‍... സര്‍വത്ര എലികള്‍...
ഗൌഡ    :    വാദാകീദാ ഒന്നും വേണ്ട! തര്‍ക്കുത്തരം പറയുന്നോ? സമയത്ത് കരമടച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അഴിച്ചുവിടാന്‍ പോകുന്നത് ഈ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെയല്ലാ. ദേയ്, ഈ നായുണ്ടല്ലോ, അവ നെ ഞാനഴിച്ചുവിടും. അവന്‍ വന്ന് നിങ്ങളെ കടി ച്ചു കീറി...
(അപ്പോഴേ ക്കും നായ കുരച്ചുകൊ ണ്ട് ഗ്രാമീണരുടെ നേരെ ചാടിക്കഴിഞ്ഞു).
ഗൌഡ    :    വേണ്ടടാ... ഇപ്പോള്‍ വേണ്ട.
(നായ പിന്‍വാങ്ങുന്നു)
ഗൌഡ    :    എല്ലാവരും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ... ഇനി എല്ലാവര്‍ക്കും പോകാം.
‘ബൊമ്മനഹള്ളി’ എന്ന പാട്ടു തുടരുന്നു.ഗൌഡയും സംഘവും നിഷ്ക്രമിച്ചു. അവിടേക്ക് ഒരു കൂട്ടം എലികള്‍ പ്രവേശിച്ചു.
എലി 1    :    എനിക്ക് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു.
എലി 2    :    ഹേയ്, ഈ നാട്ടില്‍ ഇഷ്ടംപോലെ ഭക്ഷണമുണ്ട്.
എലി 3    :    വീടിനകത്ത്...
എലി 4    :    പാടത്ത്...
എലി 5    :    പത്തായത്തില്‍...
എലി 6    :    അടുക്കളയില്‍...
എലി 7    :    പൂജാമുറിയില്‍...
എലി 3    :    എല്ലായിടത്തും ഭക്ഷണമുണ്ട്.
എലി 8    :    അപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ഉപവസിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

എലി 2    :    നമുക്കീ നാട് കീഴടക്കണം.
എലി 3    :    നമുക്കിവിടെ ഒരു സര്‍ക്കാരുണ്ടാക്കണം. ഒരു സമാന്തര സര്‍ക്കാര്‍.
എലി 1    :    നമുക്കീ നാട് കുട്ടിച്ചോറാക്കണം.
എലി 2    :    ഭരിച്ച് മുടിക്കണം.
(എലികള്‍ ഭക്ഷണം തിരഞ്ഞ് ചിതറി ഓടി രംഗം നിറയുന്നു... അപ്പോള്‍ രാവണനെലി പ്രവേശിക്കുന്നു... കൈയില്‍ ഒരു തലപ്പാവ്)
രാവണനെലി    :    ദേയ്, ഇത് കണ്ടോ?
എലിസംഘം    :    എന്തായിത്?
രാവണനെലി    :    ഇത് തലപ്പാവ്. ഗൌഡയുടെ തലപ്പാവ്. ഞാനിത് അടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങുപോന്നു. ഇനി മുതല്‍ ഇത് ‘എലിഗൌഡ’യുടെ തലപ്പാവ്!
(ഞാന്‍... എനിക്ക്... എനിക്ക് എന്ന് എലികള്‍ കലപില കൂട്ടുന്നു. ബഹളം കേട്ട് ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന നായ ഉണര്‍ന്ന് കുരയ്ക്കുന്നു; ദേഷ്യത്തില്‍ എലികളുടെ നേരെ ചാടുന്നു. എലികള്‍ ചിതറിയോടി മാളങ്ങളിലും മൂലയിലും ഇരുട്ടിലുമൊക്കെ ഒളിക്കുന്നു. ഒരെലി മാത്രം നായയുടെ മുന്നില്‍ പെട്ടു. ഒരു നിമിഷം എലിയും നായയും അന്യോന്യം. എലി നായയുടെ നേരെ കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ സംഘര്‍ഷത്തിനു ശേഷം നായ പിന്‍വാങ്ങി, ഒരിടത്തു കിടന്ന് വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക്. പൂച്ച ഇപ്പോഴും ഉറക്കത്തില്‍ തന്നെ.)
രക്ഷപ്പെട്ട എലി    :    (കൂട്ടാളികളെ തിരിച്ചു വിളിച്ച്) ദേയ് നോക്ക്. പട്ടിയേയും പൂച്ചയേയും പേടിയില്ലാത്ത ഒരേ ഒരെലി ഞാനാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് സ്വാഭാവികമായും ഞാന്‍ എലിഗൌഡ.
(അവനെ എലിഗൌഡയായി പട്ടാഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു).
എലിഗൌഡ    :    ഇനി, എല്ലാവരും എന്റെ പിന്നാലെ വരൂ!
(എലിഗൌഡയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഗൂഢാലോചന. പിന്നെ അവര്‍ പൂച്ചയുടെ അടുത്തേക്ക്. പൂച്ച ഉണരുന്നു. മുന്നില്‍ ചാടി മറയുന്ന എലികളുടെ കൂട്ടം. എലികള്‍ പൂച്ചയെ പേടിപ്പിക്കുന്നു. ചില കുസൃതിയെലികള്‍ പൂച്ചയെbom3 ഇക്കിളിയിടുന്നുമുണ്ട്. പൂച്ച ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ശബ്ദം കേട്ടുണര്‍ന്ന പട്ടിയേയും എലികള്‍ വെറുതെ വിടുന്നില്ല. നായയും പുറത്തേക്കോടി രക്ഷപ്പെടുന്നു. എലികളുടെ വിജയാഹ്ളാദം. നൃത്തം ചെയ്ത് അവരും പുറത്തേക്ക്.
ഈ സമയം അരങ്ങിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് 4 സ്ത്രീകള്‍ പ്രവേശിച്ചു. ഗ്രാമീണര്‍. ഇവര്‍ ഒരു മധ്യാഹ്നത്തില്‍ വെടിവട്ടത്തിന് കൂടിയിരിക്കയാണ്.)
സ്ത്രീ 1    :    ഹോ! എല്ലാ ദെവസോം ഒരു പണി തന്നെ... മടുത്തു കേട്ടാ...
സ്ത്രീ 2    :    ഈ വെക്കലും വെളമ്പലുമൊക്കെ സഹിക്കാം... പക്ഷേങ്കില് പിള്ളേര് വീട്ടിലിരുന്നാലൊണ്ടല്ലാ... ചെന്നായ്ക്കളെ മേക്കണ പണിയാ... ഒരു നിവൃത്തീല്ല...
സ്ത്രീ 3    :    എല്ലാ വീട്ടിലും ഇതു തന്നെയാണ് കേട്ടാ... ഇപ്പഴത്തെ പിള്ളാരൊക്കെ കണക്കാ...
സ്ത്രീ 4    :    ഓ... പിന്നേ... എന്റെ മക്കടത്രേന്നും വരത്തില്ല... വായൊന്നടയ്ക്കണ്ടേ? എപ്പഴും കലപില കലപില...
സ്ത്രീ 1    :    ആ പിന്നേ... മിനിഞ്ഞാന്നാ ഗൌരമ്മ വീട്ടില് വന്നു. ഞാന്‍ മകന്റെ പിന്നാലെ ഓടുകാരുന്നു കേട്ടാ... ഉച്ചസമയം... ഞാന്‍ വളയൂരി അപ്പുറത്ത് വച്ചേക്കുകായിരുന്നു. അവളൊണ്ടല്ലാ മിണ്ടാതെ വന്ന്, അതെടുത്തോണ്ട് പോയി. ഒന്നു ചോദിക്കണേ?
സ്ത്രീ 3    :    അയ്യയ്യോ... എന്നതാ അവക്കടെ കൈയിലിരുപ്പ്...
സ്ത്രീ 2    :    (ശബ്ദം താഴ്ത്തി) ദാണ്ടെ... ഗൌരമ്മ വരണാണ്ട് കേട്ടാ...
സ്ത്രീ 1    :    (വിഷയം മാറ്റി) ഒരു മഴ പെയ്തിട്ടെത്ര നാളായി... ഇനിയിപ്പോ പെയ്യാന്‍ തൊടങ്ങിയാ...
(ഗൌരമ്മ കടന്നു വരുന്നു)
ഗൌരമ്മ    :    ഹാ, എല്ലാരുമൊണ്ടല്ലാ... നിങ്ങ അറിഞ്ഞാ? ആ മീനായീടെ മോളില്ലേ; കഴിഞ്ഞയാഴ്ച, ആ ബംഗളൂരു കെട്ടിച്ചു വിട്ട; ങാ, അവളുതന്നെ. ആ പെങ്കൊച്ചേ, കയറും പൊട്ടിച്ച് തിരിച്ചു വന്നെന്ന്...
സ്ത്രീ 1    :    ദേ, ഞാന്‍ പോണയാണ്. അടുപ്പത്തേ, പാലിരുന്നു തെളയ്ക്കണ്...
സ്ത്രീ 3    :    സാരമില്ല ലക്ഷ്മിയക്കാ... ഇങ്ങോട്ടു കുത്തിയിരിക്ക്. (പോകാന്‍ തുടങ്ങിയ സ്ത്രീയെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നതിനിടയില്‍) ങാ, എന്നിട്ട്? ആ പെങ്കൊച്ചെന്തിനാ തിരിച്ചുപോന്നെ?
ഗൌരമ്മ    :    ഓ... നീ പോണത് ഞാന്‍ വന്നതുകൊണ്ടല്ലേ? എന്തിനാ എന്റടുത്ത്? ഹാ... പിന്നേ... കെങ്കേമമായിട്ട് കല്യാണം നടത്തി, പന്തലുപോലും പൊളിച്ചിട്ടില്ലാ... അതിനു മുമ്പേ പെണ്ണിങ്ങ് പോന്നു...
സ്ത്രീ 2    :    അല്ല, പെണ്ണ് തിരിച്ചു വരാനുള്ള കാരണമെന്താണെന്ന്? അവര് സ്നേഹിച്ചു കെട്ടിയതാണെന്നാ കരക്കാര്...
(മാളത്തില്‍ നിന്നും ഒരെലി തല നീട്ടുന്നു).
സ്ത്രീ 3    :    വിശ്വസിക്കരുതെന്നേ ഞാന്‍ പറയത്തൊള്ളൂ. ഇവള്‍ പതിവുപോലെ കഥയുണ്ടാക്കുകയാണ്... ദേ, കഴിഞ്ഞയാഴ്ച നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.
സ്ത്രീ 2    :    എന്നെപ്പറ്റിയാ...?
സ്ത്രീ 3    :    ആ... നിന്നെപ്പറ്റി തന്നെ. നീ ഏഴായിരത്തി അഞ്ഞൂറു രൂപ കൊടുത്ത് മൈസൂരീന്ന് ഒരു പട്ടുസാരി വാങ്ങിച്ചില്ലേ?
സ്ത്രീ 2    :    അതെയതെ... 7500 രൂപയുടെ നല്ല ഒന്നാന്തരം സാരി, മൈസൂര്‍ സില്‍ക്കിന്റെ... ഹാ എന്താ പറയാനാ...! അതിന്റെ കസവ് മുഴുവന്‍ എലി തിന്നു...
(മറ്റൊരു എലി കൂടി പുറത്തു വരുന്നു)
സ്ത്രീ 3    :    ആ... അതുതന്നെ... ഇവളെന്നോടു പറയുകാ... അതിന് നാനൂറ്റമ്പതു രൂപേ വെലയൊള്ളെന്ന്!
സ്ത്രീ 2    :    നാനൂറ്റമ്പതു രൂപയാ? ഓ പിന്നേ... ഒരു പാട്ടും കൊടെ പാടണം...
ഗൌരമ്മ    :    ഞാനാ? അങ്ങിനെ പറഞ്ഞെന്നാ... ദേ, വിശ്വസിക്കരുത് കേട്ടാ...

(അരങ്ങിലേക്ക് വേറൊരു എലി കൂടി. അവര്‍ സ്ത്രീകളുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിക്കുകയും അനുകരിച്ച് കളിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു... നിശ്ശബ്ദമായി)
സ്ത്രീ 2    :    നീ പറഞ്ഞുകാണും. നീയുമതേ, നിന്റെ മോനുമതേ... നാക്കു വളച്ചാല്‍ കള്ളമേ പറയത്തൊള്ള്.
ഗൌരമ്മ    :    ദേ, എന്നെ പറഞ്ഞോ? പക്ഷേങ്കില് മാനം മര്യാദയായിട്ട് വീട്ടിലിരിക്ക്ണ ചെക്കനെ പറഞ്ഞാലൊണ്ട്ല്ലാ... എത്ര നല്ലായാണവന്‍... എന്തു ബുദ്ധിയാണവന്...
സ്ത്രീ 2    :    ഒരു നല്ല കുട്ടി! കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്റെ മകന്റെ കൂടെ കളിക്കാനായിട്ട് വീട്ടില് വന്നു. എന്നിട്ടോ? അലമാര തുറന്ന് അതിനകത്തു വന്നിരുന്ന ലഡ്ഡു മുഴുവനും കട്ടു തിന്നേച്ചുപോയി!
(കൂടുതല്‍ എലികള്‍... അവരും ചെറുതായി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തുടങ്ങി... സ്ത്രീകള്‍ അതറിയുന്നേയില്ല.)
ഗൌരമ്മ    :    ദേ, അനാവശ്യം പറഞ്ഞാലൊണ്ടല്ലാ... എന്റെ മോന്‍ വീട്ടിലിരുന്ന് പഠിത്തമായിരുന്നു. നിന്റെ മകനാ വന്നു വിളിച്ചാണ്ടു പോയത്. നിന്റെ മക്കളെപ്പോലെയല്ല. വീട്ടിനകത്തിരുന്ന് പഠിക്കാനാ അവനിഷ്ടം! അതോണ്ടാ നല്ല മാര്‍ക്കും കിട്ടുന്നത്. നിന്റെ മകനാണേല് എപ്പഴും കളിതന്നെ കളി. അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന നല്ല പിള്ളാരെക്കൂടി ചീത്തയാക്കും... കളി, ചാട്ടം, തലകുത്തി നിക്കല്. വെറുതേയല്ല, പരൂക്ഷേല് തോക്കണത്.
ഗൌരമ്മ    :    എന്റെ മോന്‍ നല്ല കുട്ടിയാ... അവനാരേം ചീത്തയാക്കില്ല. അല്ലേടീ bom5രാജക്കാ?
സ്ത്രീ 3    :    ഒള്ളത് പറയണമല്ലോ. സത്യമേവ ജയതേ! നിന്റെ മോന്‍ പഠിക്കാന്‍ മോശമാ, തോക്കുകേം ചെയ്യും... അവന്റെ കൂടെ കൂടീങ്കെലും എന്റെ മോന് നൂറില് നൂറാ മാര്‍ക്ക്.
സ്ത്രീ 1    :    ഓ... അത് ട്യൂഷനൊള്ളതുകൊണ്ടാ... മാര്‍ക്ക് ശരിക്കനും കിട്ടേണ്ടത് ആ ട്യൂഷന്‍ മാസ്റര്‍ക്കാ. അല്ലാതെ നിന്റെ മോനല്ല...
(എലികളുടേയും സ്ത്രീകളുടേയും കലപില കൂടിക്കലരുന്നു. ഒന്നും വ്യക്തമാകാത്ത ബഹളം. ഒടുവില്‍ എലികളുടെ ശല്യം തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍, പേടിച്ചു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് സ്ത്രീകള്‍ ഓടിപ്പോകുന്നു.)
ഗായകസംഘം    :    എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര!
(എലികള്‍ മറയുന്നു.
രാത്രി. മൂന്ന് ബ്രാഹ്മണര്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഉറക്കപ്പായും കിണ്ടിയില്‍ ജലവുമായി ഉറങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണ് വരവ്. പായ വിരിച്ച്, കിണ്ടിയില്‍ നിന്നും വെള്ളം കുടിച്ച്, വയറ് തിരുമ്മി, നാമം ജപിച്ച്, കിടന്ന് കൂര്‍ക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നു. ഇരുട്ട്. ഇരുട്ടിലേക്ക്  ഒരു എലിക്കുഞ്ഞ് കടന്നുവരുന്നു. ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ പൂണൂല്‍ കടിച്ചു മുറിച്ച് അതുമായി സ്ഥലംവിടുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്‍ ഞെട്ടിയെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു.)
ബ്രാഹ്മണന്‍ :    തേവരേ... എന്റെ പൂണൂല്.
(ബ്രാഹ്മണര്‍ പേടിച്ച് രംഗം വിടുന്നു)
ഗായകസംഘം    : എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര.
(ഗൌഡയുടെ പാചകക്കാരന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. അയാള്‍ പായസമുണ്ടാക്കാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണ്)
പാചകക്കാരന്‍    : (പായസം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടയില്‍)
പായസം, പായസം, നല്ല പായസം,
അരിപ്പായസം, പാല്‍പ്പായസം, അടപ്പായസം...
പായസം, പായസം...
(പാട്ടിനിടയില്‍)
ഞാന്‍ ഗൌഡ... യല്ല! ഗൌഡയുടെ കുശിനിപ്പട്ടര്! ഇന്നേ എനിക്ക് കാശിന് കുറച്ചാവശ്യമുണ്ട്. ഗൌഡയ്ക്കാണെങ്കില്‍ പായസം വല്യ ഇഷ്ടമാണ്. അയാള്‍ക്ക് രുചി പിടിച്ചാല്‍ വല്ല പത്തോ അമ്പതോ തരുമായിരിക്കും...
‘പായസം, പായസം, അടപ്പായസം’
(ഒരു എലി പതുങ്ങി വന്ന് അയാളുടെ കാലില്‍ കടിക്കുന്നുണ്ട്; അയാള്‍ ചട്ടുകം കൊണ്ട് ചൊറിയുകയും)
ഓ... ഈ ഗൌഡയുടെ വീട്ടില്‍ നിറച്ച് കൊതുകുകളാ... നല്ല മുഴുത്ത, എലീടെ വലുപ്പമുള്ള കൊതുകുകള്.
(വീണ്ടും എലി കടിക്കുന്നു. ചട്ടുകം കൊണ്ട് കാലു ചൊറിയുന്നു. അതേ ചട്ടുകം കൊണ്ട് പായസം ഇളക്കുന്നു. രുചിയും മണവും നോക്കി തൃപ്തനായി പായസം വാങ്ങി പോകാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ഒരു കൂട്ടം എലികള്‍ നാലു പുറത്തുനിന്നും പ്രവേശിച്ച് അയാളെ വളയുന്നു. പാത്രം തട്ടിയെടുത്ത് എലികള്‍ ഒരു വശത്തേക്ക്. സങ്കടത്തോടെ പാചകക്കാരന്‍, വെറുംകൈയോടെ ഗായകസംഘത്തിലേക്ക് ചേരുന്നു.
ഗായകസംഘത്തിന്റെ പാട്ട്; എലികളുടെ നൃത്തം)
ഗായകസംഘം    : എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര!
പത്തായത്തിലറപ്പുരയില്‍,bom6
വൈക്കോല്‍ത്തുറുവില്‍, മുറ്റത്തും
പാലിന്‍ചട്ടികള്‍ പൊട്ടുന്നൂ;
ചോറിന്‍ കലമോ തകരുന്നു.
അവിടെയുമിവിടെയും എലിശല്യം
എവിടെയുമെവിടെയും എലിനൃത്തം
എലികള്‍ നായയെ ഓടിച്ചു
എലികള്‍ പൂച്ചയെ മാന്തുന്നു
ചിലരെ കൊന്നും ചിലരെ തിന്നും
ചിലരെ വാലാല്‍ പ്രഹരിച്ചും
പല്ലും നഖവും വാലും കാലും
മൂഷികരായുധമാക്കുന്നൂ...

എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര!
(ഇപ്പോള്‍ രംഗം ഒരു ക്ളാസ്സ്മുറിയാണ്. ബ്ളാക് ബോര്‍ഡില്‍ ഒരെലിയുടെ ചിത്രം. ‘പാഠം 2. എലി’ എന്നെഴുതിയിട്ടുമുണ്ട്. അധ്യാപകന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു).
കുട്ടികള്‍    :    നമസ്തേ... സാ... ര്‍...
അധ്യാപകന്‍    :    നമസ്തേ. എല്ലാവരും ഇരിക്കൂ... കുട്ടികളേ, നമ്മളിന്ന് പഠിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എലികളെക്കുറിച്ചാണ്. എലികള്‍ കാഴ്ച്ചയില്‍ ചെറിയ ജീവികളാണ്. എങ്കിലും അവയുണ്ടാക്കുന്ന ശല്യം വളരെ വലുതാകുന്നു. അവയ്ക്ക് രണ്ട് ചെറിയ കണ്ണുകളും നാലു കാലുകളും വായില്‍ നിറച്ച് പല്ലുകളുമുണ്ട്. ഈ ചെറിയ കണ്ണുകൊണ്ട് അവ കാണാത്ത കാഴ്ചകളില്ല. ഈക്കിലിപോലുള്ള കാലുകൊണ്ട് അത് എവിടേയും ഓടിക്കയറും. മൂര്‍ച്ചയുള്ള പല്ലുകൊണ്ട് എന്തും കാര്‍ന്നു തിന്നും. (ഒരു കുട്ടിയെ ചൂണ്ടി) ഹും, നാറ്റം, നീ കുളിച്ചിട്ടില്ല, അല്ലേ?
കുട്ടി    :    പനിയാണ്, സാര്‍.
അധ്യാപകന്‍    :    ഹും. എലികളും കുളിക്കാറില്ല. വലിയ നാറ്റമാണവയ്ക്കും. അവ വളരെ രോഗങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു. കേട്ടിട്ടില്ലേ, എലിപ്പനി, എലിച്ചുമ, എലിത്തുമ്മല്‍... എന്നിങ്ങനെ. പണ്ടൊക്കെ എലിയെ കൊല്ലാന്‍ പൂച്ചയെ വളര്‍ത്തിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു. എന്നാലിന്നോ? എലികള്‍ പൂച്ചകളെയാണ് കൊന്നു തിന്നുന്നത്! കലികാലം! എലികള്‍ എല്ലാവരെയും കൊല്ലും. നിങ്ങളെ പോലും കൊല്ലും. സൂക്ഷിക്കണം. അവറ്റ എവിടെയും വരും. സൂക്ഷിക്കണം.
ഒരു കുട്ടി    :    ഇവിടെയും വരുമോ സാര്‍?
അധ്യാപകന്‍    :    ഇവിടെയും വരും.
(ഒരെലി ബോര്‍ഡ് തുളച്ച്, അതിലൂടെ തല പുറത്തേക്കിട്ട് ചിരിക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ എലിയെ കണ്ട് പേടിച്ചോടിപോകുന്നു. അധ്യാപകന്‍ ‘പോകല്ലേ മക്കളേ’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവരുടെ പിന്നാലെയും.)
ഗായകസംഘം    :    എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര...
(കൈയില്‍ ഒരു നീണ്ട വടിയുമായി തിമ്മന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. തടിമാടന്‍)
തിമ്മന്‍    :    (ഗായകരോടും പ്രേക്ഷകരോടും). നിങ്ങളിവിടെ പാട്ടും പാടി തടിയനങ്ങാതിരുന്നോ. ബൊമ്മനഹള്ളി ആകെ അവതാളത്തിലാ... അപ്പഴാ നിന്റെയൊക്കെ ഒരു പാട്ടും കൊട്ടും. എലികളെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം വെറുതെ പാട്ടും പാടിയിരിക്കുക! പൌരബോധം വേണം. നാടിനോട് ഉത്തരവാദിത്തം വേണം... (ഈ സമയം ഒരു ചുണ്ടെലി അയാളുടെ കാലിനിടയിലൂടെ തല നീട്ടുന്നു. കാലില്‍ ചെറുതായി കടിക്കുന്നു. തിമ്മന്‍ ഇത് അറിയുന്നേയില്ല). ദേ, എന്നെക്കണ്ടു പഠിക്ക്. ഞാനെന്റെ കടമ നിര്‍വഹിക്കും. ഈ വലിയ വടികൊണ്ട് എലികളെ ഞാന്‍ തച്ചു കൊല്ലും! കണ്ടു പഠിക്ക്.
(ഇപ്പോള്‍ സ്വന്തം കാലില്‍ കടിക്കുന്ന എലിയെ തിമ്മന്‍ കാണുന്നു. ഞെട്ടി പിറകോട്ടു മാറുന്നു. പിന്നെ എലിയെ തല്ലാനുള്ള ബഹളം. വടി കൊണ്ടുള്ള തല്ല് അയാളുടെ മേല്‍ തന്നെ കൊള്ളുന്നു. എലി ഓടി മറഞ്ഞു. വേദനയില്‍ പുളയുന്ന തിമ്മനും ഗായകസംഘത്തിന്റെ പാട്ട് ഏറ്റുപാടി അവരോടൊപ്പം
ചേരുന്നു.)
ഗായകസംഘം    : എലികള്, എലികള്, എലികള്, എലികള്
എലികടെ ശല്യം സര്‍വത്ര
ഗായകരിലൊരാള്‍    : (പാട്ടു നിര്‍ത്തി) തിമ്മന്‍ പറഞ്ഞത് നേരാ. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഈ നശിച്ച എലികളെ കൊല്ലണം. ഒരു മാര്‍ഗം കണ്ടുപിടിക്ക്. അല്ലാതെ രക്ഷയില്ല. (ഏവരും ആലോചനയില്‍.)
മറ്റൊരാള്‍    : നമുക്ക്, എലിക്ക് വിഷം വച്ചാലോ?
ഗായകന്‍ 1    : ആ, അതുകൊള്ളാം, നല്ല വിദ്യ.
ഗായകന്‍ 2    : എലികള്‍ക്ക് ഈ മധുരപലഹാരങ്ങള്‍ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. മൈസൂര്‍ പാക്ക്, ലഡ്ഡു, ജിലേബി എന്നിവയിലൊക്കെ കടുത്ത വിഷം പുരട്ടി വീടിനകത്തൊക്കെ വയ്ക്കാം. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ കാണാന്‍ പാകത്തില്‍ തുറന്നു വയ്ക്കാം.
ഗായകന്‍ 3    : എല്ലാ മുറികളിലും വയ്ക്കണോ?
ഗായകന്‍ 2    : അതേ, എല്ലാ മുറികളിലും വയ്ക്കണം. എന്നിട്ട്, ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ നമ്മള്‍ മാറി നില്‍ക്കണം.
(ഈ സമയത്ത് 3 സ്ത്രീകള്‍ കടന്നുവരുന്നു. അവരുടെ കൈയിലും നീളന്‍ വടികള്‍. എbom7ലികളെ കണ്ടുപിടിച്ച് കൊല്ലാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണവരും. ഗായകരുടെ സംഭാഷണം അവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു).
ഗായകന്‍ 3    : ങാ... അപ്പോള്‍ എലികള്‍ മണം പിടിച്ച്, പമ്മി വരും.
ഗായകന്‍ 2    : ഓ... നല്ല പരിപാടി. എലികള്‍ വരട്ടെ.
ഗായകന്‍ 3    : പമ്മി വന്ന് പലഹാരങ്ങള്‍ കാണും.
ഗായകന്‍ 2    : പമ്മി വന്ന് പലഹാരങ്ങള്‍ തിന്നും...
ഗായകന്‍ 4    :    തിന്ന് തിന്ന്, തിന്ന്, ചത്തു മലയ്ക്കും.
സ്ത്രീ 1    :    (പെട്ടെന്ന്, ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട്) അയ്യോ, ചതിക്കല്ലേ, അങ്ങിനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ...
ഗായകന്‍ 1    :    ങേ... അതെന്താ? എലികള്‍ ചാകുന്നത് നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടമല്ലേ?
സ്ത്രീ 1    :    അതല്ലന്നേ... ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേര്‍ക്ക് തീരെ ബുദ്ധിയില്ല. പലഹാരത്തിന്റെ മണമടിച്ചാല്‍ പിള്ളേര്     പമ്മി വന്ന് അതെടുത്തു തിന്നും! അയ്യോ!
സ്ത്രീ 2    :    എലികള്‍ക്കാണെങ്കില്‍ ഭയങ്കര ബുദ്ധിയാ. വിഷത്തിന്റെ മണമൊക്കെ അതിന് തിരിച്ചറിയാം. തൊട്ടു പോലും നോക്കില്ല
ഗായകന്‍ 2    :    പിന്നെ, നമ്മളെന്ത് ചെയ്യും?
ഗയകന്‍ 3    :    വന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം ഇരിക്ക്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ചാലോചിക്കാം. എന്തെങ്കിലുമൊരു വഴി കണ്ടുപിടിക്കണം!
(എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്ന് ആലോചന. എലിക്കെണിക്കാരന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. വലിയൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ മട്ടും മാതിരിയും. പിന്നാലെ ഒരു എലിക്കെണി ചുമന്ന്രണ്ട് ചുമട്ടുകാരും. എലിക്കെണിക്കാരന്‍ നിര്‍ദേശിച്ചിടത്ത്, എല്ലാവരും കാണാന്‍ പാകത്തില്‍ എലിക്കെണി പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ചുമട്ടുകാര്‍ പോകുന്നു.)
എലിക്കെണിക്കാരന്‍ :    നിങ്ങള്‍ വെറുതെ സംസാരിച്ച് സമയം കളയുന്നു. എലിയെ കൊല്ലാന്‍ വേണ്ടത് ബുദ്ധിയാണ്. കൂര്‍മബുദ്ധി.
ഒരാള്‍    :    ബുദ്ധികൊണ്ടടിച്ചാല്‍ എലി ചാകുമോ?
(ചിലര്‍ ചിരിച്ചു. എലിക്കെണിക്കാരന്‍ തുടരുന്നു)
എലിക്കെണിക്കാരന്‍    :    നോക്കൂ, ഞാനെന്താണ് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നതെന്ന്. ഇതാണ് എലിക്കെണി അഥവാ എലിപ്പെട്ടി, അഥവാ എലിപ്പത്തായം. ഞാനെന്റെ ബുദ്ധിയില്‍ വിഭാവനം ചെയ്ത്, രൂപീകരിച്ച്, കണ്ടുപിടിച്ച്, എന്റെയീ സ്വന്തം കൈകള്‍കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയത്. ഇതുപയോഗിച്ച് എനിക്കീ ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ മുഴുവന്‍ എലികളെയും കൊല്ലാന്‍ സാധിക്കും. അതിന് എനിക്ക് ആരുടേയും സഹായമാവശ്യമില്ല. ദാ, നോക്ക്. എലികളെ ഞാനൊറ്റയ്ക്ക് ഈ പത്തായത്തിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കും. എലികള്‍, ദേ ഇങ്ങനെ (അഭിനയിച്ചു കാണിച്ചുകൊണ്ട്) പമ്മി, മണത്ത്, ഈ പെട്ടിയിലേക്ക് വരും. പിന്നെ ചുറ്റുപാടും നോക്കി, മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കയറും.
(എലിപ്പെട്ടിക്കാരന്‍ ഒരെലിയെപ്പോലെ, അകത്തുകയറി. പിന്നാലെ പമ്മി വന്ന എലികള്‍, എലിക്കെണിയുടെ വാതിലടച്ച് സ്ഥലംവിടുന്നു. എലിപ്പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങിയ എലിക്കെണിക്കാരന്‍ നിലവിളിക്കുന്നു.)
അയ്യോ... ഓടി വരണേ... ആരെങ്കിലും വന്ന് എന്നെയൊന്ന് രക്ഷിക്കണേ... അയ്യോ...
(കുറച്ചു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് അയാളെ പെട്ടിയോടെ പൊക്കിയെടുത്ത് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അകന്നു പോകുന്ന അയാളുടെ കരച്ചില്‍... ഗായകസംഘം വിഷമത്തോടെ പാടുന്നു.)
ഗായകസംഘം    :    എലിയൊന്നു ചത്താല്‍ രണ്ടെലിയെത്തും!
രണ്ടെലിയെ കൊന്നാല്‍, നാലെണ്ണം പിറക്കും!~
മൂഷിക ശല്യം ഏറി വരുന്നു...
നിരാശരായീ ഗ്രാമീണര്‍...
ഇനിയെന്തു ചെയ്യും പാവങ്ങള്‍...
ഒരാള്‍    :    നമ്മളിനിയെന്തു ചെയ്യും?
മറ്റൊരാള്‍    :    (ആലോചിച്ച്), അതേയ്... എലിയെ കൊല്ലേണ്ടത് മനുഷ്യന്റെ ജോലിയല്ല.
മൂന്നാമന്‍    :    പിന്നെ?
രണ്ടാമന്‍    :    (പൂച്ചയെ ചൂണ്ടി) അത് പൂച്ചയുടെ ജോലിയാണ്.
പൂച്ച    :    ഞ്യാനോ?
രണ്ടാമന്‍    :    ങാ, അതേ! എലിയെ കൊല്ലേണ്ടത് പൂച്ചയുടെ ജോലി തന്നെ.
നാലാമന്‍    :    ശരിയാ, നമ്മളീ പൂച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ടാ ഇതെലിയെ പിടിക്കാത്തത്.
മൂന്നാമന്‍    :    നമ്മളിതിന് ഇനി തീറ്റ കൊടുക്കരുത്. പട്ടിണി കിടന്ന് വിശക്കുമ്പോള്‍, ഇവന്‍ താനേ പോയി എലിയെ പിടിച്ച് തിന്നോളും. വാ, നമുക്ക് പോകാം.
(ഗായകസംഘം പോകാനൊരുങ്ങുന്നു. പൂച്ച പിന്നാലെയും)
നാലാമന്‍    :    (തിരിഞ്ഞ്) ദേ, പൂച്ചേ ഞാമ്പറഞ്ഞേക്കാം. ഇനി ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെയെങ്ങാനും വന്നാല്‍ ഈ വടികൊണ്ട് നല്ല തല്ലു കൊള്ളും, പറഞ്ഞേക്കാം. പോയി എലിയെ പിടിക്കുന്ന നല്ല പൂച്ചയാകാന്‍ നോക്ക്.
(അവര്‍ നടക്കുന്നു. പൂച്ച കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്നാലെയും)
മൂന്നാമന്‍    :    (തിരിഞ്ഞ് ദേഷ്യത്തില്‍) ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വരരുത് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. പോയി എലിയെ പിടിക്കെടാ, പട്ടിണിപ്പൂച്ചേ!
(നാട്ടുകാര്‍ പോകുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ എലി അവന്റെ മുന്നിലേക്ക്. പൂച്ചയെണീറ്റ് ഉത്സാഹത്തില്‍ എലിയെ പിടിക്കാന്‍ ചാടുന്നു. എന്നാല്‍ എലി ചാടി രക്ഷപ്പെടുന്നു. പൂച്ച വീണ്ടും ശ്രമിക്കുന്നു. എലി ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു. പൂച്ചയുടെ ആക്രമണവും എലിയുടെ രക്ഷപ്പെടലും തുടരുന്നു. പൂച്ചയ്ക്ക് ചാട്ടത്തില്‍ പരുക്ക് പറ്റുകയും കാലൊടിയുകയും ചെയ്യുന്നതല്ലാതെ എലിയെ പിടിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ കാലൊടിഞ്ഞ്, ശരീരമാകെ തളര്‍ന്ന് പൂച്ച മയങ്ങി വീഴുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കൂട്ടം എലികള്‍ ചാടി വന്ന് പൂച്ചയെ ആക്രമിച്ച് കൊല്ലുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    നിറുത്ത്! ശവത്തേല്‍ കുത്തരുത്. അത് മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവമാണ്.
എലി 1    :    നമുക്കിവനെയങ്ങു തിന്നാലോ? കൊന്നാല്‍ പാപം...
രാവണനെലി    :    അയ്യേ, ഇതിനെ തിന്നാനോ? നമുക്ക് വല്ല ലഡ്ഡുവോ ജിലേബിയോ അങ്ങിനെ വല്ലതും കഴിച്ചാല്‍ പോരേ?
എലികള്‍    :    ങാ... അതു മതി.
എലിഗൌഡ    :    എങ്കില്‍ വരൂ. നമുക്ക് പോകാം.
(ഗായകസംഘം പ്രവേശിക്കുന്നു. പൂച്ച ചത്തു കിടക്കുന്നതു കണ്ട്)
മുഖ്യഗായകന്‍    :    പൂച്ച ചത്തു പോയല്ലോ...
പൂച്ച ചത്തു പോയല്ലോ...
ഗൌഡേടെ പൂച്ച ചത്തുപോയല്ലോ...
ഒരാള്‍    :    അയ്യോ, കെടക്കണ കെടപ്പു കണ്ടോ? എന്തൊരു നല്ല പൂച്ചയായിരുന്നു. കണ്ടിട്ട് നെഞ്ചു പൊളിയുന്നു. അയ്യോ...
രണ്ടാമന്‍    :    ഇന്നലേം കൊടെ ഇതിലെ ചാടി നടക്കണത് ഞാന്‍ കണ്ടതാണേ...
മൂന്നാമന്‍    :    അയ്യോ... ആര്‍ക്കും ഒരു ദോഷവും ചെയ്യാത്ത പൂച്ചയാണേ... ഇന്നേവരെ, ഒരെലിയെപ്പോലും നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടില്ല... അതിനീ ഗതി വന്നല്ലോ?
മൂന്നാമന്‍    :    അയ്യോ, ഇനി ആരിപ്പം എലിയെ പിടിക്കും, അയ്യോ... പൂച്ച ചത്തുപോയല്ലോ...
(സാവധാനം വിലാപം ആഹ്ളാദനൃത്തത്തിന് വഴിമാറുന്നു. പൂച്ചയെ ഒരു തണ്ടില്‍ കെട്ടിയെടുത്ത് അവര്‍ നിഷ്ക്രമിക്കുന്നു. ഒപ്പം ‘പൂച്ച ചത്തു പോയേ...
ഗൌഡേടെ പൂച്ച ചത്തുപോയേ...’ എന്ന പാട്ടും നൃത്തവും.)
(മൂന്ന് പൂണൂല്‍ധാരികള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.)
പൂണൂല്‍ 1    :    ശാന്തം... പാപം! ശാന്തം പാപം! ഇത് കലികാലം.
കലികാല വൈഭവം! ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ.bom8
ഒരാള്‍    :    അതിന് പൂച്ചയെ കൊന്നത് ഞങ്ങളല്ലല്ലോ! എലികളല്ലേ പൂച്ചയെ കൊന്നത്?
പൂണൂല്‍ 2    :    അതു തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്. കലികാല വൈഭവം! ദൈവകോപം. ആര്‍ക്കും ഒന്നിലും വിശ്വാസമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ശിക്ഷ! ഈശ്വരോ രക്ഷതു:
മുത്തശ്ശി    :    കണ്ടോ? പക്ഷേ ഞാന്‍ പറയാറൊള്ളതാ. ദൈവ വിശ്വാസം വേണമെന്ന്. അപ്പോ ആരും കേട്ടില്ല. ഇപ്പോ എന്തായി? വിവരമുള്ളവര്‍ പറയുന്നത് കേക്ക്. (പൂണൂല്‍ധാരികളോട്) ഇപ്പഴത്തെ പിള്ളേരെല്ലാം കണക്കാ. ആര്‍ക്കും ഒരു വിശ്വാസോമില്ല. ഞങ്ങളിനി എന്തു ചെയ്യും?
പൂണൂല്‍ 3    :    ഹും. എലിയെ തുരത്തണമെങ്കില്‍ ഹോമം നടത്തണം.
പൂണൂല്‍ 2    :    വഴിപാട് നടത്തണം.
പൂണൂല്‍ 3    :    യജ്ഞം നടത്തണം. മൂഷിക യജ്ഞം!
(രംഗം യജ്ഞവേദിയായി മാറുന്നു. ഗായകരും ഗ്രാമീണരും യജ്ഞത്തിനുള്ള സാമഗ്രികള്‍ എത്തിക്കുന്നു. ഇഷ്ടികകള്‍, പൂക്കള്‍, പഴം തുടങ്ങിയവ. ‘യജ്ഞം, മൂഷികയജ്ഞം’ എന്ന ഉച്ചാരണം. യജ്ഞത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു.)
പൂണൂല്‍ 1    :    ഇനി എല്ലാവര്‍ക്കും ഇരിക്കാം. യജ്ഞം തുടങ്ങുകയാണ്. എല്ലാവരും കണ്ണുകളടച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊള്ളുക.
(എല്ലാവരും കണ്ണുകളടച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. പൂണൂല്‍ ധാരികളുടെ മന്ത്രംഏറ്റുചൊല്ലുന്നു. ‘ഓം മൂഷികായ നമഃ, എലിയായ നമഃ, പെരുച്ചാഴിയായ നമഃ, ചുണ്ടെലിയായ നമഃ’, എന്നിങ്ങനെയാണ് മന്ത്രം. ഇടയ്ക്ക് ‘സ്വാഹ’ എന്നും കേള്‍ക്കാം.
മന്ത്രത്തിനൊപ്പം നിശ്ശബ്ദരായി എലിക്കൂട്ടം എത്തുന്നു. യജ്ഞവേദിയില്‍ നിരന്ന അവര്‍ യജ്ഞസാമഗ്രികള്‍, ഇഷ്ടികകള്‍ തുടങ്ങിയവ ഓരോന്നായി എടുത്തുമാറ്റുന്നു. എലികളുടെ പ്രവൃത്തിയില്‍ ചിട്ടയും അച്ചടക്കവും. ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ പഴങ്ങള്‍ എടുത്ത്, തൊലി കളഞ്ഞ് തിന്നുന്നു. ‘സ്വാഹ’ എന്നു പറഞ്ഞ്, തൊലികള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് എലികള്‍ അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നു.
കണ്ണുതുറന്ന ഗ്രാമീണരും പൂണൂല്‍ധാരികളും ഹോമകുണ്ഡം അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നത് കാണുന്നു. രോഷാകുലരായ ഗ്രാമീണര്‍... പൂണൂല്‍ ധാരികള്‍ ഓടി രക്ഷപ്പെടുന്നു.
ഈ അലങ്കോലത്തിലേക്ക് ഗൌഡയും കൂട്ടാളികളും പ്രവേശിക്കുന്നു)
ഗൌഡ    :    നിശ്ശബ്ദം!
(ഗ്രാമീണരും ഗായകരും ഇരിക്കുന്നു.)
എല്ലാവര്‍ക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ?
ഗ്രാമീണര്‍    :    ഓ...
ഗൌഡ    :    സന്തോഷമല്ലേ...?
ഗ്രാമീണര്‍    :    ഓ...
ഗൌഡ    :    എന്നാല്‍ നമുക്ക് തീരെ സന്തോഷമില്ല. മൂന്ന് കാരണങ്ങളാല്‍ നമുക്ക് സന്തോഷമില്ല... ഒന്ന്, നമ്മുടെ പൂച്ച, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പൂച്ച മരിച്ചുപോയി.
(ഗൌഡയുടെ ഗദ്ഗദം കരച്ചിലായി മാറുന്നു. നാട്ടുകാരും കരച്ചിലില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു, അതൊരു കൂട്ടക്കരച്ചിലായി.)
ഗൌഡ    :    (പെട്ടെന്ന് കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തി) ഡാ... മിണ്ടിപ്പോകരുത്. എന്റെ പൂച്ച ചത്താല്‍ ഞാന്‍ കരഞ്ഞോളാം. നിങ്ങള്‍ കരയേണ്ട! ങാ, രണ്ടാമത്തെ കാരണം, നമ്മുടെ തലപ്പാവ് കാണാനില്ല. (ഒന്നാം ഗായകനെ ചൂണ്ടി.) ടോ, താനിങ്ങ് വന്നേ...
(അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ഗായകന്റെ തലപ്പാവ് പരിശോധിക്കുന്നു.) ഹേയ്, ഇതു കൊള്ളില്ല. തീരെ ഭംഗിയില്ല... (ഒന്നാം ഗായകന്‍ തിരിച്ചുപോകുന്നു.) ങാ, താനിങ്ങു വന്നേ. (രണ്ടാം ഗായകനെ അടുത്തു വിളിച്ച് അയാളുടെ തലപ്പാവ് വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നു.) ഇതു കൊള്ളാം. നല്ല അലങ്കാരം. ഇത്... ഞാനിങ്ങെടുത്തു. (തലപ്പാവ് സ്വന്തം തലയില്‍ ചാര്‍ത്തുന്നു. ഗായകന്റെ സങ്കടവും എതിര്‍പ്പും. ഗൌഡ നായയുടെ നേരെ കൈ ഞൊടിക്കുന്നു. നായ ഗായകനെ വിരട്ടിയോടിക്കുന്നു.)
ഇനി മൂന്നാമത്തെ കാരണം. അത് നിങ്ങളാണ്.
ഗ്രാമീണര്‍    :    ഞങ്ങളോ?
ഗൌഡ    :    അതെ, നിങ്ങള്‍ തന്നെ - നിങ്ങളാരും സമയത്ത് നികുതി അടച്ചിട്ടില്ല.
ഒരാള്‍    :    അതു പിന്നെ, എലികള്‍ എല്ലാം കട്ടുകൊണ്ടുപോയി...
മറ്റൊരാള്‍    :     ഈ വര്‍ഷം വിളവും തീരെയില്ല... മഴ കിട്ടാതെ എല്ലാം ഉണങ്ങിപ്പോയി.
മൂന്നാമന്‍    :    ഞങ്ങള്‍ കൊടും പട്ടിണിയിലാണ്.
ഗൌഡ    :    ശരി. ഒരാഴ്ച സമയം കൂടി നല്കിയിരിക്കുന്നു.
(ഗ്രാമീണരില്‍ നേരിയ ആശ്വാസം പ്രകടം)
കാരണം, അടുത്ത ഒരാഴ്ചത്തേക്ക്, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പൂച്ച, കാലയവനികയ്ക്കുള്ളില്‍ മാഞ്ഞുപോയതിന്റെ ദേശീയ ദുഃഖാചരണം! ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് എല്ലാ ആപ്പീസുകള്‍ക്കും അവധി! എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും പൊതുപരിപാടികളും റദ്ദു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പാട്ടില്ല, നൃത്തമില്ല, നാടകവുമില്ല.
ഗായകരും ഗ്രാമീണരും അവധി ആഘോഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. കൊട്ടും പാട്ടും. ‘അവധി... പാട്ടില്ല... പാട്ടില്ല...’ )
ഗൌഡ    :    ഡാ... പാടരുത് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? പാട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം ഒരാഴ്ച അവധി! ഒരാള്‍പോലും പാടിപ്പോകരുത്. ഒരു മൂളിപ്പാട്ടുപോലും പാടില്ല. കുളിമുറിയില്‍പ്പോലും, എന്തിന് ഒരു കൊച്ചിനെ ഉറക്കാന്‍ താരാട്ടുപോലും പാടില്ല... ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ഏവരും നമ്മുടെ വസതിയിലേക്കെത്തുക.
ഗ്രാമീണര്‍    :    എന്തിന്?
ഗൌഡ    :    ഓ... എലിയെ കൊല്ലുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാന്‍...! ങും; ഇനി എല്ലാവര്‍ക്കും പോകാം.
(ഗൌഡയും സംഘവും നാട്ടുകാരും പോകുന്നു. അവിടേക്ക് എലിഗൌഡയും സംഘവും പ്രവേശിക്കുന്നു. എലികളുടെ ഡര്‍ബാര്‍, കാര്യാലോചന.)
എലിഗൌഡ    :    (ആജ്ഞാസ്വരത്തില്‍) നി-ശ്ശ-ബ്ദം!
എലികള്‍    :    (അത്ഭുതം) ഹേ...?
എലിഗൌഡ    :    (വിനയം), ഹേയ്, അല്ല, നമുക്ക് തുടങ്ങാമെന്ന്.
(എലികള്‍ ശാന്തരായി ഇരിക്കുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    എല്ലാവര്‍ക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ?
എലികള്‍    :    ങാ...
എലിഗൌഡ    :    സന്തോഷമല്ലേ?
എലികള്‍    :    ങാ...
എലിഗൌഡ    :    എന്നാല്‍ എനിക്ക് തീരെ സുഖമില്ല. രണ്ടു കാരണങ്ങളാല്‍ എനിക്ക് സന്തോഷ
മില്ല. ഒന്ന്, നമ്മളില്‍ ചിലര്‍ മനുഷ്യരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു. (താഴെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന എലിയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച്) കണ്ടില്ലേ പട്ടാപ്പകല്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നതു
കണ്ടില്ലേ...
(ഉറങ്ങുന്ന എലി ചാടിയെഴുന്നേല്ക്കുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    അയ്യോ... ഉറങ്ങിക്കോ... (എലി വീണ്ടും കിടന്നു.) പക്ഷേ, ഉറക്കത്തില്‍ കൂര്‍ക്കം വലിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. അത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ശല്യമുണ്ടാക്കും. അത് മനുഷ്യരുടെശീലമാണ്.
(ഉറങ്ങുന്ന എലിയുടെ കൂര്‍ക്കംവലി നിലയ്ക്കുന്നു.)
രണ്ടാമത്, നിങ്ങളില്‍ ചിലരെങ്കിലും ഈയിടെ മടിയന്മാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം ഭക്ഷണം തേടാന്‍ പോലും മടി. അവനവന്റെ ഭക്ഷണം തേടിപ്പിടിക്കേണ്ടുന്നത് അവനവന്റെ കടമയാണ് എന്നു ഞാനോര്‍മിപ്പിക്കുന്നു.
(ഇത് കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം എലികള്‍ നാലുപാടും ചിതറിയോടുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    (തിരിച്ചുവിളിച്ച്) ഹേയ്, നില്‍ക്ക്,.. സഭ തീര്‍ന്നിട്ടില്ല.
(എലികള്‍ തിരിച്ചു വരുന്നു.)
ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പരാതി ബോധിപ്പിക്കാനുണ്ടോ?
(ഒരു പെണ്ണെലി മുടന്തിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു വന്ന് പരാതി പറയുന്നു.)
പരാതിക്കാരി:    ഞാനേ... ഞാന്‍... ആ നീളവേണീടെ അടുക്കളേല്... ജിലേബി തിന്നുവാര്ന്നു... നല്ല മധുരം... ആ നീളവേണി പുറകില്‍ക്കൂടി വരുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടതാ... അവരുടെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ചട്ടുകോം ഞാന്‍ കണ്ടതാ... അവരതു വച്ച് അടിക്കുമ്പോള്‍ ഓടാമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി... പക്ഷേങ്കില്, അവരാ ചട്ടുകം വച്ച് എറിയുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയില്ല... അയ്യോ... (കരയുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    ഓഹോ... അത്രയ്ക്കായോ? എങ്കില്‍ ആ നീളവേണിയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യണം. എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി ആലോചിക്കൂ...
എലി 1    :    നമുക്ക് ആ നീളവേണീടെ അടുക്കളയില്‍ ചെന്ന് അവിടിരിക്കുന്ന മുഴുവന്‍ സാധനങ്ങളും തിന്നു തീര്‍ത്താലോ?
എലിഗൌഡ    :    ഛെ... അത് നമ്മള്‍ എപ്പോഴും ചെയ്യുന്നതല്ലേ? അതെങ്ങനെ ശിക്ഷയാകും?
എലി 2    :    നമുക്ക്... ആ നീളവേണീടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൊമ്പന്‍ മീശയില്ലേ, അതു കരണ്ടു തിന്നാലോ?
(ഇതു കേട്ട്, മന്ത്രിസ്ഥാനം അലങ്കരിച്ചിരുന്ന രാവണനെലി, അവിടെ നിന്നുപോകുന്നു.)
എലിഗൌഡ    :    അയ്യേ... ഭാര്യ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഭര്‍ത്താവിനെ ശിക്ഷിക്കാനോ? അതു വേണ്ട!
എലി 3    :    എങ്കില്‍ നമുക്കവരുടെ പണം മുഴുവന്‍ മോഷ്ടിച്ചാലോ?
എലിഗൌഡ    :    പണം നമുക്കെന്തിന്? കരണ്ടുതിന്നാനോ? ഛേയ്, ഛേയ്...
(ഈ സമയത്ത് രാവണനെലി മടങ്ങിയെത്തുന്നു. കൈയില്‍ നീളന്‍ മുടി)
രാവണനെലി:    ദേയ്, ഇതു കണ്ടോ? ഇതാണ് നീളവേണിയുടെ നീളന്‍ മുടി. ഇപ്പോള്‍ നീളവേണി, മൊട്ടവേണിയായി.
എലിഗൌഡ    :    മിടുക്കന്‍... ബുദ്ധിമാന്‍! എല്ലാവരും ഇവനെ കണ്ടുപഠിക്ക്. (പരാതിക്കാരിയോട്) ഇങ്ങു വരൂ. ഇനി മുതല്‍ ഈ നീളന്‍മുടി നിനക്കിരിക്കട്ടെ.
(മുടി പരാതിക്കാരിയുടെ തലയില്‍ വച്ചു കൊടുക്കുന്നു. അവള്‍ സന്തോഷത്താല്‍ തുള്ളിച്ചാടുന്നു. ഇപ്പോള്‍ കാലിലെ പരിക്കും മുടന്തും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. എല്ലാ എലികളും ചേര്‍ന്ന് എലി നൃത്തം.
അവിടേക്ക് ഗൌഡയും സംഘവും കടന്നുവരുന്നു. എലികളും ഗൌഡയുടെ സംഘവും മുഖാമുഖം. ഒരു നിമിഷത്തെ അങ്കലാപ്പ്. പിന്നെ, എല്ലാവരും ചിതറിയോടുന്നു. ആകെ ബഹളം. പരിഭ്രാന്തി. എലികള്‍ ചിതറിയോടുന്നു. എലികളെ പിടിക്കാന്‍ മറ്റുള്ളവരും. ബഹളത്തിനിടയില്‍ ഒരെലി ഗൌഡയുടെ തലപ്പാവ് തട്ടിയെടുക്കുന്നു. മന്ത്രി ഒരു വിധം ആ തലപ്പാവ് രക്ഷിച്ച് ഗൌഡയുടെ തലയില്‍ വച്ചുകൊടുക്കുന്നു. തറയില്‍ വീണു കിടക്കുകയായിരുന്ന ഗൌഡ തന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു. എലികള്‍ എല്ലാവരും രക്ഷപ്പെട്ടു. ഗൌഡ ക്ഷീണിതന്‍. കിതപ്പും സങ്കടവും.)
ഗൌഡ    :    നശിച്ച എലികള്‍. ഇവറ്റകളെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ല. എങ്ങിനെയെങ്കിലും കൊന്നു കളയണം. ഒരു വഴി പെട്ടെന്നാലോചിക്ക്.
(ഏവരും ആലോചനയില്‍. ഒരു പൂണൂല്‍ധാരി പരാതി പറയാനെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു. മൂഷികയജ്ഞത്തില്‍ക്കണ്ടവരില്‍ ഒരാള്‍ തന്നെ)
പൂണൂല്‍ധാരി:(അമിതാഭിയത്തോടെ) ഇന്നാളൊരു ദിവസം... ഞങ്ങള്... ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക്... മൂഷികയജ്ഞം...
ഗൌഡ    :    എടോ, അഭിനയോം നാടകോം ഒന്നും വേണ്ട. കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ മതി.
പൂണൂല്‍ധാരി: (സാധാരണ മട്ടില്‍, വേഗം) ഞങ്ങളു മൂഷികയജ്ഞം നടത്തുമ്പോള്‍ എലികള് വന്ന് സാധനങ്ങളെല്ലാം എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി; യജ്ഞം മുടക്കി.
ഗൌഡ    :    അതാണ് പറഞ്ഞത്, എലികളെ നശിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു വഴിയാലോചിക്കാന്‍. (ആലോചന തുടങ്ങുന്നു)
പൂണൂല്‍ 2    :    പഴഞ്ചൊല്ലില്‍ പതിരില്ല. എലിയെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ഇല്ലം ചുടണം.
ഗൌഡ    :    അതുകൊള്ളാം. നല്ല പദ്ധതി... മന്ത്രീ, വേഗം വിളംബരം ചെയ്യ്. ഈ നാട്ടിലെ എല്ലാ വീടുകള്‍ക്കും തീയിടണമെന്നും അങ്ങിനെ എലിയെ കൊല്ലണമെന്നും നാമാജ്ഞാപിക്കുന്നു.    
മന്ത്രി    :    കൊള്ളാം, നല്ല വഴി...(മടിച്ച്) എന്നാല്‍ അടിയന്റെ വീടിനു മാത്രം തീയിടണ്ട.
ഒരാള്‍    :    എന്റെ വീടിനും...
പൂണൂല്‍ 2    :    എന്റെ വീടിനും തീയിടണ്ട.
ഗൌഡ    :    എന്നാല്‍ നമ്മുടെ ഇല്ലവും തീയിടണ്ട. വേറൊരു വഴിയാലോചിക്ക്.
പൂണൂല്‍ 3    :    നമുക്ക് ഈ നാടു വിട്ടുപോയാലോ?  
ഗൌഡ    :    എങ്ങോട്ടു പോകും?
പുണൂല്‍ 3    :    എലികളില്ലാത്ത ഒരു നാട്ടിലേക്ക്...
മന്ത്രി    :    പക്ഷേ, എലികള്‍ പിന്നാലെ വന്നാലോ?
ഗൌഡ    :    അതും ശരിയാവില്ല. ഉപായം കണ്ടുപിടിക്ക്... ഇരുന്നാലോചിക്ക്.
(എല്ലാവരും കടുത്ത ആലോചനയില്‍ മുഴുകുന്നു. സാവകാശം എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക്. കൂര്‍ക്കംവലിയുടെ അന്തരീക്ഷം.)
(ഗ്രാമീണര്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു.)

ഗായകസംഘം:ഗൌഡയും അവനുടെ അനുയായികളും
രാവും പകലും സഭ ചേരുന്നു...
സഭയില്‍ ചര്‍ച്ചകളനവധി ചെയ്തൂ...
ഉത്തരമാര്‍ക്കും തോന്നിയതില്ല.
വാക്കുകള്‍... വെറുതെ... ചിതറുന്നൂ...
വാക്കിന്‍... കോട്ടകള്‍... തകരുന്നു....
മുത്തശ്ശി    :    ഗൌഡേ...ഗൌഡേ...
(ഗൌഡ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണരുന്നു... മെല്ലെ ഉറങ്ങുന്നവര്‍ ഓരോരുത്തരായി ഉണരുന്നു)
ഗൌഡ    :    (കോട്ടുവായിട്ട്) ആരാ...
മുത്തശ്ശി    :    ഞങ്ങള്‍ വന്നു.
ഗൌഡ    :    എന്തിന്?
മുത്തശ്ശി    :    ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വരാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.
ഗൌഡ    :    എന്ത്?
മുത്തശ്ശി    :    പറഞ്ഞത് മറന്നു പോയോ?
ഗൌഡ    :    ഇ... ഇല്ല... കരമടയ്ക്കാനായിരിക്കും.
മുത്തശ്ശി    :    അല്ല. എലിയെ കൊല്ലുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാന്‍...
ഗൌഡ    :    ങാ... ഞാന്‍ അതിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശി    :    ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടാണോ ആലോചിക്കുന്നത്?
ഗൌഡ    :    അത്... അത്... ഞങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുമ്പോഴും എലികളെക്കുറിച്ചാണാലോചിക്കുന്നത്. ഊണു കഴിക്കുമ്പോഴും, എന്തിന് സ്വപ്നം കാണുമ്പോഴും ഒക്കെ എലികളുടെ കാര്യമാണാലോചിക്കുന്നത്... ആട്ടെ, കരം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടോ?
മുത്തശ്ശി    :    എലികളെ നശിപ്പിക്കാതെ ഇനി കരമടയ്ക്കുന്ന പ്രശ്നമില്ല.
ഗൌഡ    :    കരമടച്ചില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ സ്വഭാവം മാറും.
ഗ്രാമീണര്‍1    :     എലിയെ കൊന്നില്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങളുടെ സ്വഭാവം മാറും.
ഗൌഡ    :    അത്രയ്ക്കായോ? എല്ലാത്തിനെയും ഞാന്‍ വെടിവെച്ചു കൊല്ലും.bom9
ഗ്രാമീണര്‍1    :    ആഹാ... കല്ലെടുത്തെറിയെടാ ഇയാളെ.
(ഗ്രാമീണരും ഗായകരും ഗൌഡയെ കല്ലെറിയുന്നു. ഗൌഡ മന്ത്രിയുടെ പിന്നിലൊളിച്ചു.)
ഗൌഡ    :    എടാ നായെ, നോക്കി നില്ക്കുന്നോ? ചെന്നു കടിച്ചുകീറെടാ എല്ലാറ്റിനേം...
(നായ ഗ്രാമീണര്‍ക്കു നേരെ കുരച്ചുകൊണ്ടു ചാടുന്നു.)
മുത്തശ്ശി    :    നായെ, നില്‍ക്ക്. നീ ഞാന്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്ക്. (നായ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.) നിനക്കൊരു കൂട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നില്ലേ? ഒരു പൂച്ച. അവനെന്തിയേ? എലികളെല്ലാം കൂടി അവനെ കൊന്നുകളഞ്ഞില്ലേ? അവര്‍ അടുത്തതായി നോട്ടമിട്ടിരിക്കുന്നത് നിന്നെയാ! നിനക്ക് നിന്റെ ജീവനാണോ, അതോ ഗൌഡയാണോ വലുത്? ജീവന്‍ വേണമെങ്കില്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂട്.
ഗൌഡ    :    ഡാ, നായെ, വെറുതെ നോക്കി നില്ക്കാണ്ട് കടിച്ചുകീറെടാ അവരെ.
(നായ ഗൌഡയുടെ നേരെ തിരിയുന്നു. ഗൌഡയെ കടിക്കാനായുന്നു.)
മുത്തശ്ശി    :    വേണ്ട, നായെ കടിക്കണ്ട... ഇങ്ങോട്ടു പോരെ.
(നായ പിന്‍വാങ്ങി നാട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേരുന്നു.)
മുത്തശ്ശി    :    എലിയെ കൊല്ലണം. അതുവരെ ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങിപ്പോകില്ല. മക്കളേ, നമുക്കിവിടിരിക്കാം.
(എല്ലാവരും അവിടെയിരിക്കുന്നു.)
ഗൌഡ    :    എലിയെ കൊല്ലാന്‍... ങാ... ഒരു മാര്‍ഗമുണ്ട്.
നാട്ടുകാര്‍    :    എന്താ?
ഗൌഡ    :    അത്... ങാ... എലിയെ കൊല്ലാന്‍ വഴി കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍ സമ്മാനം!
പൂണൂല്‍1    :    സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍! എത്ര?
ഗൌഡ    :    ആ... ആറായിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍ സമ്മാനം.
മന്ത്രി    :    ആറായിരമോ? എവിടെ നിന്നെടുത്തു കൊടുക്കാന്‍... എല്ലാം കൂടെ എണ്ണിപ്പെറുക്കിയാല്‍ വല്ല നൂറോ ഇരുന്നൂറോ കാണും!
ഗൌഡ    :    ഡാ... (അയാളെ മറുഭാഷയില്‍ ചീത്തവിളിക്കുന്നു...) ങാ... എന്തു തന്നെയായാലും ആറായിരം സ്വര്‍ണനാണയം സമ്മാനം. നിങ്ങള്‍ വഴി കണ്ടുപിടിക്ക്.
(എല്ലാവരും കഠിനമായ ആലോചനയില്‍. ഗായകരും നാട്ടുകാരും ഗൌഡയുടെ അനുയായികളും എല്ലാവരും തലപുകയ്ക്കുന്നു.)
ഒരാള്‍    :    ആ... മനസ്സിലായി.
എല്ലാവരും    :    എന്താ... എന്താ വഴി?
അയാള്‍    :    എലിയെ കൊല്ലുന്നത്... എളുപ്പമല്ല!
(ഏവരും നിരാശരാകുന്നു. ഇരുന്ന് ആലോചിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ മറ്റൊരാള്‍ ആവേശപൂര്‍വം ചാടിയെഴുന്നേല്ക്കുന്നു.)
എല്ലാവരും    :    (പ്രതീക്ഷയോടെ) എന്താ... വഴി കിട്ടിയോ?
അയാള്‍    :    ഞാന്‍ ... ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.
(വീണ്ടും നിരാശ... ആലോചന തുടരുന്നു. മറ്റൊരാള്‍ തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചാടിയെണീറ്റു.)
എല്ലാവരും    :    എന്താ? എന്താ?
അയാള്‍    :    ഒന്നുമില്ല. തലയില്‍ ഒരു പേന്‍ കടിച്ചതാ...
(കൂടുതല്‍ നിരാശ. ആളുകളുടെ പ്രതീക്ഷ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ദൂരെ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നു. പുറത്തുനിന്നും കിന്നരയോഗിയും സംഘവും വരികയാണ്. ആടിപ്പാടിക്കൊണ്ടാണ് വരവ്. തോളില്‍ ഭാണ്ഡങ്ങളും കൈയില്‍ ചില്ലറ സംഗീതോപകരണങ്ങളും വേഷത്തിലും ഭാവത്തിലും അതിമാനുഷികതയുടെ മട്ട്.

പാട്ടും സംഘവും അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. വേദിയിലുള്ളവര്‍, ഗൌഡയും സംഘവും, ഗായകസംഘം, ഗ്രാമീണര്‍, നായ എല്ലാവരും കണ്ണും കാതും കൂര്‍പ്പിച്ച് ആഗതരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. എലികളും വന്നെത്തി നോക്കുന്നുണ്ട്.)
യോഗിസംഘം    (പാട്ട്)
വരവായീ, വരവായീ കിന്നരയോഗി,
യോഗി, യോഗി, യോഗി...
ചിതറിയ താടിയും മുടിയുമായി യോഗി
യോഗി... യോഗി... യോഗി...
നാനാ വര്‍ണത്തില്‍ കുപ്പായമിട്ട്
കൈയില്‍ കിന്നരമേന്തിയ യോഗി.
കുതിരക്കുളമ്പുപോലുള്ളൊരു പാദവും
കലമാന്‍പേട തന്‍ തലയുമായി യോഗി.
ആനച്ചെവിയുള്ള കിന്നരയോഗി,
പന്നിതന്‍ തേറ്റയും പല്ലുമായ് യോഗി.
വാനരമുഖമുള്ള കിന്നരയോഗി...
വരവായി വരവായി മാന്ത്രികയോഗി
യോഗി, യോഗി, മാന്ത്രികയോഗി...
(യോഗിയും സംഘവും അരങ്ങിനു മുന്നില്‍ വന്നു നില്ക്കുന്നു.)
ഗൌഡ     :    ഹേയ്? ആരാ അവിടെ?
യോഗിസംഘത്തിലൊരാള്‍  : യോഗി, കിന്നരയോഗി! ഹിമശൈലത്തില്‍ നിന്ന് വന്നിരിക്കുന്നു.
ഗൌഡ    :    എന്താണ് കാര്യം?
യോഗി    :    ഞാന്‍ യോഗി. കിന്നരയോഗി! പരമശിവന്റെ സുഹൃത്ത്! ഇവിടെ അതിഭയങ്കര
മായ എലിശല്യമുണ്ടെന്നു കേട്ട് വന്നതാണ്. ഈ നാട്ടിലെ എലികളെ മുഴുവന്‍
കൊന്നൊടുക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയും.
ഗൌഡ    :    എങ്കില്‍, ഞാന്‍ അങ്ങയോട് എന്നുംകടപ്പെട്ടിരിക്കും. ഞാനും എന്റെ പ്രജകളും
അങ്ങയുടെ ദാസന്മാരായിരിക്കും.
യോഗി    :    പകരമായി എനിക്കെന്തു തരും.
ഒരാള്‍    :    ആയിരം സ്വര്‍ണനാണയം! (ഇതുകേട്ട് ഗൌഡ അല്പമൊന്നു പരിഭ്രമിച്ചു.)
ഗൌഡ        :    ങേ! ങാ...
കിന്നരയോഗി        :    ആറായിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍! പിന്നീട് വാക്കു മാറരുത്.
ഗൌഡ        :    ഹേയ്... ഹി... ഹില്ല...
(കിന്നരയോഗിയും സംഘവും അരങ്ങിലേക്കു കയറുന്നു. ഭാണ്ഡവും മറ്റും
ഒരിടത്തൊതുക്കി വച്ച് തയ്യാറാവുന്നു. ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ഗ്രാമീണരും ഗൌഡയും.
യോഗി കൈയില്‍ കിന്നരമെടുത്ത് ഗായകസംഘത്തെ വണങ്ങി സദസ്സിനെ
നോക്കി ഒരു അവതരണത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്നു. തന്റെ മഹത്വം തെളിയിക്കുന്ന
കഥകളാണ് കിന്നരയോഗി പാടിയാടുന്നത്. ഒരു പാരമ്പര്യകലാപ്രകടനത്തിന്റെ
മട്ടും മാതിരിയും അനുഷ്ഠാനവും. യോഗിയുടെ സംഘത്തിലുള്ളവര്‍ പിന്‍പാ
ട്ടുകാരും ശിങ്കിടികളുമാവുന്നു. മറ്റുള്ളവര്‍ പ്രേക്ഷകരും)
കിന്നരയോഗി    :    കൃതയുഗത്തിങ്കല്‍... കൈലാസത്തില്‍...
മൂഷിക ശല്യം പെരുകിയ നേരം...
എലികളെ കൊല്ലാന്‍ രോഷവുമായി...
ഭൈരവനാഥന്‍... പരമശിവന്‍...
ഭൈരവനാഥന്‍ പരമശിവന്‍...
ഭൈരവനാഥന്‍ പരമശിവന്‍.
എങ്കിലോ... ആയില്ല മൂഷികനിഗ്രഹം...
കാമനെ ദഹിപ്പിച്ച മുക്കണ്ണ്
മൂഷിക രോമവും ചുട്ടില്ല.
മൂഷിക രോമവും ചുട്ടില്ല...
ഒടുവില്‍,
നന്ദിയെ അയച്ചെന്നെ വിളിപ്പിച്ചു.
ഞാന്‍ ചെന്ന് എലികളെ നിഗ്രഹിച്ചുഞൊടിയിട കൊണ്ട് നിഗ്രഹിച്ചു.
ഞൊടിയിട കൊണ്ട് നിഗ്രഹിച്ചു.
ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ ജനങ്ങളെ, ഒരു കഥ കൂടി കേള്‍ക്ക്; ഈ കഥ നടന്നത് വൈകുണ്ഠത്തിലാണ്.
ദ്വാപരയുഗത്തില്‍, വൈകുണ്ഠത്തില്‍
മൂഷിക സൈന്യവും ജയവിജയരുമായ്
ഭീകരയുദ്ധം ഒന്നു നടന്നൂ...bomm
ജയവിജയന്മാര്‍ തോറ്റു മടങ്ങീ...
വിഷ്ണുവിനരികെ സങ്കടമോതി...
ചക്രായുധവും കൈയിലെടുത്ത്
ഉടനടി വിഷ്ണു ശപഥം ചെയ്തു
മൂഷിക നിഗ്രഹമാടുവനെന്ന്...
ഞാന്‍ മൂഷിക നിഗ്രഹമാടുവനെന്ന്.
എലികളുമായി ഭീകരയുദ്ധം
തക്കിട തരികിട ഭീകരയുദ്ധം
ഒടുവില്‍ വിഷ്ണുവും തോറ്റു പതിച്ചു
മോഹാലസ്യവും വന്നു ഭവിച്ചൂ...
പീതാംബരവും കീറിമുറിച്ചു- കീറിമുറിച്ചു.
ചിത്രായുധവും കാര്‍ന്നു മുടിച്ചു - കാര്‍ന്നുമുടിച്ചു.
കൌസ്തുഭ രത്നം തട്ടിയെടുത്തു- തട്ടിയെടുത്തു.
ശംഖു കവര്‍ന്ന് ഭൂം ഭൂം ഊതി... ഭൂം ഭൂം ഊതി...
രാക്ഷസകോടിയെ കൊന്നൊരു ചക്രം
വ്യര്‍ത്ഥവുമായി എലികടെ മുന്നില്‍...
ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ എന്നെ വിളിച്ചു;
എന്നെ വിളിച്ചൂ, ഏറ്റവുമൊടുവില്‍.
മൂഷികനിഗ്രഹമാടീ ഞാനും - അങ്ങിനെ
മൂഷിക നിഗ്രഹമാടീ ഞാനും.
മുത്തശ്ശി    :    ഹോ! ഇനിയുമുണ്ടോ കഥകള്‍?
(യോഗി അടുത്ത കഥ പറയുന്നതിനായി തയ്യാറെടുക്കുന്നു)
ഗൌഡ    :    (സാഷ്ടാംഗം പ്രമണിച്ചുകൊണ്ട്) അങ്ങ് കേമന്‍ തന്നെ. മനസ്സിലായി. അങ്ങയുടെ വൈഭവത്തിന് അന്ത്യമില്ല.
(എല്ലാവരും ഗൌഡയുടെ പിന്നാലെ യോഗിയുടെ കാലില്‍ വീണ് നമസ്കരിക്കുന്നു.)
മുത്തശ്ശി    :    കിന്നരയോഗി... ഞങ്ങടെ നാട്ടിലെ എലികളെയും കൊന്നു തരുമോ?
ഗൌഡ    :    ഞങ്ങള്‍ എന്തുവേണമെങ്കിലും തരാം. ദയവുചെയ്ത് ഞങ്ങളെ എലിബാധയില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കൂ...
കിന്നരയോഗി    :    ആറായിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍!!
(ഗൌഡ നിശ്ശബ്ദം തലയാട്ടുന്നു. യോഗി ഇരിപ്പിടത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നു. എലിനിഗ്രഹത്തിനുള്ള പുറപ്പാടും അനുഷ്ഠാനവും. കിങ്കരന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ നല്കിയ വെള്ളം കുടിച്ചു. മറ്റേയാള്‍ വച്ചു നീട്ടിയ കണ്ണാടിയില്‍ മുഖം നോക്കി, കിന്നരം കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങി, അതു വായിക്കുവാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. ആകാംക്ഷാഭരിതരായി നോക്കിനില്ക്കുന്ന ഗൌഡയും ഗ്രാമീണരും.
യോഗി മെല്ലെ കിന്നരം വായിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. എലികള്‍ ഒന്നൊന്നായി തുള്ളിക്കളിച്ചെത്തുന്നു.
ഗായകസംഘം പാടുന്നു)
ഗായകസംഘം:    ചുണ്ടെലി, നച്ചെലി, വെള്ളെലി, പെരയെലി,
ആണെലി, പെണ്ണെലി, മുതുക്കനെലി
കുഞ്ഞെലി, പൊത്തെലി, പൊണ്ണനെലി
കരയെലി, നീരെലി, കാലനെലി
എല്ലായെലികളുമെത്തുന്നു...
ഒന്നിനു പിറകേ മറ്റൊന്നായി.
തുള്ളിച്ചാടിയെത്തുന്നൂ
ഒന്നിനു പിറകേ മറ്റൊന്നായി
യോഗിയോ കിന്നരം മീട്ടുന്നൂ...
(എലികള്‍ കൂട്ടമായി എത്തുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എലികളും പാടാന്‍ തുടങ്ങുന്നു)
എലികള്‍    :    കുങ്കമവര്‍ണം ചന്ദനനിറവും
ഹരിതകവര്‍ണം സന്ധ്യാരാഗം
നാനാ നിറമുള്ളെലികളും വന്നൂ
ആമോദത്തോടെലികള്‍ വന്നൂ.
യോഗിയോ കിന്നരം മീട്ടുമ്പോള്‍...
(ഗൌഡയും ഗ്രാമീണരും ആഹ്ളാദത്തില്‍. അവര്‍ യോഗിയുടെ മേല്‍ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തുന്നു. പാട്ടില്‍ പങ്കുചേരുന്നു.)
ഗൌഡയുംമറ്റും    :    ദേവകള്‍ വന്നൂ ഗഗനതലത്തില്‍    
പൂമഴ, പൂമഴ, പൂമഴ, പൂമഴ
പൂമഴ പെയ്തു ഭൂമിയിലാകെ
ദുന്ദുഭി, ദുന്ദുഭി, ദുന്ദുഭി, ദുന്ദുഭി
ദുന്ദുഭി നാദവും ഏറി നിറഞ്ഞു.

ചുറ്റും നോക്കി കിന്നരയോഗി...
നദിയിലിറങ്ങീ കിന്നരയോഗി...
യോഗി നടന്നൂ നീരിനു മേലേ...
യോഗി നടന്നൂ നീരിനു മേലേ...

(ഗൌഡയും സംഘവും ‘ജയ ജയ യോഗീ’ എന്നാര്‍പ്പു വിളിക്കുന്നു; കുരവ,
പൂമഴ.)
കിന്നരം വായിച്ചുകൊണ്ട് യോഗി നദിയിലിറങ്ങുന്നു പിന്നാലെ എലികളും.)
എല്ലാവരും    :         ചുണ്ടെലി, നച്ചെലി, വെള്ളെലി, പെരയെലി
ആണെലി, പെണ്ണെലി, മുതുക്കനെലി
എല്ലായെലികളുമെത്തുന്നൂ
ഒന്നിനു പിറകേ മറ്റൊന്നായി.
ബുളു ബുളു ബുളു ബുളു
ബുളു ബുളു ബുളു ബുളു
നദിയില്‍ ചാടി മരിക്കുന്നൂ...
നദിയില്‍ മുങ്ങി മരിക്കുന്നു...
(എലികള്‍ നദിയില്‍ മുങ്ങിച്ചാവുന്നു. കുരവയും ആര്‍പ്പുവിളിയും)
ഗായകസംഘം    :     ജയ ജയ യോഗി, എന്നവരാര്‍ത്തു
ആര്‍പ്പു വിളിച്ചൂ കുരവയുമിട്ടൂ...
രാവണനെന്നൊരു മൂഷികവീരന്‍
തീരമണഞ്ഞൂ നീന്തിയൊരുവിധം
(രാവണനെലി, ചാവാതെ നീന്തി കരയ്ക്കു കയറുന്നു. ഗ്രാമീണരില്‍ ഒരുവന്‍
വടിയുമായി അതിന്റെ നേരെ)
അയാള്‍        :    ദേ, ഒരെലി ചാകാതെ വന്നിരിക്കുന്നു... ഇവനെ ഞാന്‍... (അടിക്കാനോങ്ങുന്നു)
രാവണനെലി        :     നില്‍ക്ക്. എനിക്കു പറയാനുള്ളത് ഒന്നു കേള്‍ക്കൂ. എന്നിട്ട് എന്നെ എന്തുവേ
ണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ.

കിന്നരനാദം കേട്ടൊരു നേരം
നല്ലൊരു വാസനയവിടെ നിറഞ്ഞൂ
ആരോ പായസമുണ്ടാക്കുന്നൂ...
ലഡ്ഡു ജിലേബികളുണ്ടാക്കുന്നു.
വാസന വന്ന് നാസിക നിറയേ
കൂടുവെടിഞ്ഞ് ഞങ്ങളിറങ്ങീ...
യോഗിക്കു ചുറ്റും പലഹാരങ്ങള്‍
പലവിധമങ്ങിനെ നിരവധി കണ്ടൂ

ഞങ്ങളിറങ്ങീ കൊതിയോടെ
ഞങ്ങളിറങ്ങീ കൊതിയോടെ...
ഏറ്റവും ഒടുവില്‍, ശൂന്യത മാത്രം
പലഹാരങ്ങള്‍ പുഴയായി മാറീ...
ഇരുളു നിറയും മരവിപ്പും
മരണം പുഴയുടെ ആഴത്തില്‍...
മരണം പുഴയുടെ ആഴത്തില്‍...
നാട്ടുകാരന്‍        :    കൊല്ലട്ടേയിവനെ...
ഗൌഡ        :    വേണ്ട, അതിനെ വെറുതെ വിട്ടേക്കൂ...         അതു പൊയ്ക്കൊള്ളട്ടെ.
(രാവണനെലി പതുക്കെ മലയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
കിന്നരയോഗി ഗൌഡയുടെ പക്കലേക്ക് വരുന്നു. ഗൌഡ ഉറക്കം നടിച്ചു കിട            ക്കുന്നു.)
കിന്നരയോഗി        :    ഗൌഡ... ഗൌഡ...
ഗൌഡ        :    (ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന്) ഓ... കിന്നരയോഗി...
കിന്നരയോഗി        :     ആറായിരം സ്വര്‍ണ നാണയങ്ങള്‍.
ഗൌഡ        :    (നാട്ടുകാരോട്)
ജയ ജയ യോഗി,
ജയ ജയ യോഗി
(എല്ലാവരും യോഗിക്കു ചുറ്റും ആര്‍പ്പുവിളിയും നൃത്തവുമായി.
ഹാരാര്‍പ്പണം. കുരവ)
യോഗി        :    നിറുത്ത്. (ആരവം നിര്‍ത്തി ഏവരും പിന്‍വാങ്ങുന്നു.)
ആറായിരം സ്വര്‍ണ നാണയങ്ങള്‍!
ഗൌഡ        :    ഹേയ്, എല്ലാവരും ഒന്നു മാറിനില്ക്ക്. ഉം... പൊയ്ക്കോ
(ഏവരും അകന്നു നില്‍ക്കുന്നു.)
ഗൌഡ        :    കിന്നരയോഗീ, ഞാന്‍ ഗൌഡ.
ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ ഗൌഡ.
ആറായിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍ ഞാന്‍  തരുന്നില്ല.
കിന്നരയോഗി        :    എന്തുകൊണ്ട്?
ഗൌഡ        :    ഞാന്‍, നിനക്കെന്തിന് ആറായിരം     സ്വര്‍ണ നാണയങ്ങള്‍ തരണം?
നീ മലമറിക്കുന്ന പണിയൊന്നും
ചെയ്തില്ലല്ലോ? ചുമ്മാ കിന്നരം
വായിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നു.
എലികള്‍ പിന്നാലെ ഓടിച്ചാടി വന്ന് പുഴയില്‍ച്ചാടി ചത്തു. അല്ലാതെ നീയ
വയെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച്, ചുമന്നുകൊണ്ടുപോയി പുഴയില്‍ എറിഞ്ഞതൊന്നുമ
ല്ലല്ലോ?
യോഗി        :    ഗൌഡ, എന്റെയടുത്തു കളിക്കണ്ടാ!
ഗൌഡ        :    (മന്ത്രിയോട്) എടോ, ഒരു എട്ടണ എടുത്തു കൊടുക്ക്. പാവം ഒരു പൊതികടല വാങ്ങിത്തിന്നട്ടെ.
യോഗി        :    പറഞ്ഞ വാക്കു തെറ്റിക്കുന്നോ?
ഗൌഡ        :    എന്ത്? എന്താ പറഞ്ഞെ? നീ പറഞ്ഞാലുടന്‍ എടുത്തു തരാന്‍ നിന്റെ അപ്പന്റെ         പണപ്പെട്ടി ഇവിടിരുപ്പുണ്ടോ? ഒന്നുപോടോ അവിടുന്ന്.
(ഗൌഡയുടെ പരിചാരകരും മെല്ലെ പിന്‍വാങ്ങുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഗൌഡയും         യോഗിയും മാത്രം.)
യോഗി        :    ഗൌഡ, ഞാന്‍ ഇനിയും കിന്നരം വായിക്കും!
ഗൌഡ        :    ഹെന്ത്?
യോഗി        :    ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഈ നാടു മുടിക്കും!!
ഗൌഡ        :    നാടുമുടിക്കും? ഓ... പിന്നെ... നിന്റെ... നിന്റെ കിന്നരം... }ഞാന്‍ ഒടിച്ചു
നുറുക്കി... കഷണങ്ങളാക്കി... ആ പുഴയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയും... പറ
ഞ്ഞേക്കാം... പൊയ്ക്കോണം ഇവിടുന്ന്.
യോഗി        :    എന്റെ പണമിങ്ങെടുക്ക്. ഞാന്‍ പോയേക്കാം.
ഗൌഡ        :    ഒ...ഒ... ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്. മിണ്ടാതെ ഇവിടുന്ന് പൊയ്ക്കോണം. അല്ലെങ്കില്‍
നിന്റെ... നിന്റെ...     ആ... തല ഞാന്‍ മൊട്ടയടിച്ച്,... നിന്റെ താടി വടിച്ച്...
തീയിലിടും.
യോഗി        :    വേണ്ട ഗൌഡ. അധികം കളിക്കണ്ട. ഞാനിതാ വീണ്ടും കിന്നരം വായിക്കാന്‍
പോകുന്നു.
ഗൌഡ    :    വായിച്ചോ... എത്രവേണമെങ്കിലും വായിച്ചോ. വേണ്ടെന്ന് ഞാമ്പറഞ്ഞോ? നിന്റെ
കിന്നരം പൊട്ടുന്നതുവരെ വായിച്ചോ... എനിക്കെന്താ? ഞാന്‍ ഗൌഡ!
ബൊമ്മനഹള്ളിയിലെ ഗൌഡ. ചുമ്മാ വിരട്ടാതെ പോടേ...
യോഗി    :    ഗൌഡ, താനിതിന് പശ്ചാത്തപിക്കേണ്ടി വരും!bom0
ഗൌഡ    :    ചുമ്മാ ചിലക്കാതെ പോടേ.
(യോഗി കിന്നരം വായിക്കുവാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.)
ഗായകന്‍ 1    :    (പ്രേഷകരോട്) യോഗി വീണ്ടും കിന്നരം വായിച്ചു. പക്ഷേ, ഇക്കുറി ഓടി വന്നത് എലികളായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ആ ഗ്രാമത്തിലെ മുഴുവന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളും മത്സരിച്ച് ഓടിയെത്തി, യോഗിക്ക് ചുറ്റും.
(യോഗി കിന്നരം വായിച്ച് മുന്നേ നടന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പിന്നാലെയും. ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ ഭാണ്ഡങ്ങളുമായി യോഗിയുടെ സംഘവും)
ഗ്രാമീണര്‍    :    അയ്യോ... വേണ്ട... വേണ്ട
മുത്തശ്ശി    :    യോഗീ, ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ കാലു പിടിക്കാം. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണേ...
ഗ്രാമീണന്‍ 1:    യോഗി... ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ നിങ്ങളോട് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു? അവരെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ...
ഗ്രാമീണന്‍ 2:    ഞങ്ങള്‍ പാവങ്ങളാണ്... ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ തിരിച്ചുതരണേ...
ഗൌഡ    :    യോഗീ... എന്റെ ഗതികേടുകൊണ്ട് ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. വേറെ നിവൃത്തിയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ്. എന്നോടു പൊറുക്കണം... ആറായിരം സ്വര്‍ണ നാണയങ്ങള്‍ ഈ നാട്ടില്‍ എടുക്കാനില്ല... പകരം നിങ്ങള്‍ എന്തു വേണമെങ്കിലും എടുത്തോളൂ... ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വെറുതെ വിടണം.
(ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ യോഗി കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊണ്ടു നടന്നു. യോഗി കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി പുഴവക്കത്തെത്തിയപ്പോള്‍, പിന്നില്‍ ഗ്രാമീണരുടെ കൂട്ടക്കരച്ചില്‍. ഒരു ഞൊടി സംശയിച്ചു നിന്ന ശേഷം യോഗി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കുട്ടികള്‍ പിന്നാലെയും)
ഗായകന്‍ 1    :    കിന്നരയോഗി ഇത്തവണ പോയത് നദിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കല്ല. മറിച്ച് എതിര്‍ വശത്തുള്ള മലനിരകളിലേക്കാണ്. യോഗി കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി അതാ മലയുടെ മുന്നില്‍... മല തുറന്ന് ഒരു ഗുഹയിലേക്ക് യോഗി നടന്നു കയറുന്നു. പിന്നാലെ കുട്ടികളും.
(മല തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും കാഴ്ചയും. അരങ്ങു നിറയുന്ന പുകപടലങ്ങള്‍... കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊണ്ട് യോഗിയും സംഘവും അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നു). എന്നാല്‍, ഒരു കുഞ്ഞിനു മാത്രം യോഗിക്കൊപ്പം ഓടിയെത്താനായില്ല. അവള്‍ മുടന്തിയായിരുന്നു... യോഗിക്കൊപ്പം പോകാന്‍ കഴിയാത്ത അവള്‍ നിലവിളിക്കുകയാണ്...
(കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നെത്തുന്ന മുടന്തിയായ കുട്ടി).
മുടന്തി    :    അയ്യോ... അയ്യോ...
എനിക്കില്ല, അവരുടെയാനന്ദം...
യോഗി കിന്നരം മീട്ടുമ്പോള്‍,
നിറങ്ങള്‍ നിറയും നഗരം കണ്ടു...
മധുര ഫലങ്ങള്‍ തോട്ടം നിറയേ...
അയ്യോ... എനിക്കില്ല, അവരുടെയാനന്ദം
പലവിധമഴകിയ കളിക്കോപ്പുകളും
നര്‍ത്തനമാടും മയില്‍പേടകളും
തോളിലിരിക്കും കുയിലിന്‍ പാട്ടും,
അണ്ണാന്‍കുഞ്ഞും മയിലുകളും
തുള്ളി നടക്കും മാന്‍ കൂട്ടം...
അയ്യോ... എനിക്കില്ല... അവരുടെയാനന്ദം
അയ്യോ... പോയിതേ ആ സ്വര്‍ഗം
അയ്യോ... എനിക്കിനി ഈ ലോകം!
(മുതിര്‍ന്നവരുടെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ വിഫലം... അവള്‍ കരഞ്ഞു തളര്‍ന്ന് ഇരിക്കുന്നു. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം നായയും അടുത്ത്)

ഗായകന്‍ 1    :    ഈ നാടകം ഇവിടെ തീരുന്നില്ല. ഇതിന്റെ അവസാനരംഗം യോഗിദഹനം എന്ന അനുഷ്ഠാനമാണ്: അതു നടക്കേണ്ടുന്നത് പുറത്തെ തുറന്ന മുറ്റത്തും. അങ്ങോട്ടു പോകും മുമ്പ് ഈ നാടകത്തിലെ അഭിനേതാക്കളേയും പിന്നണി പ്രവര്‍ത്തകരേയും പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
(തുടര്‍ന്ന് അഭിനേതാക്കളേയും സാങ്കേതിക പ്രവര്‍ത്തകരേയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനുശേഷം)
ഗൌഡ    :    (പ്രേക്ഷകരോട്) നാടകം തുടരുന്നു. യോഗിദഹനം എന്ന അനുഷ്ഠാനത്തില്‍ ഏവരും പങ്കെടുത്ത്, ഈ നാടകത്തിന് പൂര്‍ണത നല്‍കുക. ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഏവരും പുറത്തേക്ക് വരിക.
(അഭിനേതാക്കള്‍ പ്രേക്ഷകരെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക്. അവിടെ കൈയില്‍ കിന്നരവുമായി നില്‍ക്കുന്ന യോഗിയുടെ ഭീമാകാരമായ കോലം. ഇതിന് ചുറ്റും അഭിനേതാക്കളും പ്രേക്ഷകരും അണിനിരക്കുന്നു. ഈ രംഗത്തിന് ആകെക്കൂടി ഒരനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ മട്ടുണ്ട്.)
ഗൌഡ    :    (കൈയിലേക്ക് ആരോ കത്തിച്ചു നല്‍കിയ ഒരു പന്തവും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്) കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി കിന്നരയോഗി, മലമടക്കുകളിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായിട്ട് നാളുകളേറെയായി... തന്റെ ആറായിരം സ്വര്‍ണ നാണയങ്ങളും ചോദിച്ച് കിന്നരയോഗി ഏതു നിമിഷവും തിരിച്ചുവന്നേക്കാം എന്നാണ് ബൊമ്മനഹള്ളിയിലുള്ളവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്... വീണ്ടും കിന്നരവും വായിച്ച് യോഗി തിരിച്ചു വന്നാല്‍ കൂടുതല്‍ വലിയ ദുരന്തങ്ങളാവും കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നും അവര്‍ ഭയക്കുന്നു...
യോഗിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം ഒഴിവാക്കുന്നതിനും നാടിനെ രക്ഷിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ യോഗിയുടെ കഥ പറയുന്നതും, ഒടുവില്‍ യോഗിദഹനം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതും...
സാക്ഷികളായി വന്നെത്തിയ നിങ്ങളുടെ അനുവാദത്തോടെ ഇതാ യോഗിദഹനം!
(പന്തം കിന്നരയോഗിയായി അഭിനയിച്ച അഭിനേതാവിന് കൈ മാറുന്നു. അയാള്‍ കിന്നരയോഗിയുടെ കോലത്തിന് തീ വയ്ക്കുന്നു... തീയാളിപ്പടരുമ്പോള്‍ അഭിനേതാക്കളും പ്രേക്ഷകരും ചേര്‍ന്ന്, ആര്‍പ്പുവിളി, മേളം...
“വരവായി... വരവായീ...കിന്നരയോഗി” എന്ന പാട്ടുമാകാം.
ഗൌഡ    :”(പ്രേക്ഷകരോട്) കിന്നരയോഗി നാടകത്തിലും യോഗിദഹനത്തിലും പങ്കെടുത്ത ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഞങ്ങളുടെ പ്രണാമം. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങള്‍ മധുരവും പൂക്കളും നല്‍കുന്നു. നിങ്ങള്‍ ദക്ഷിണ നല്‍കി ഈ നാടകത്തെ പൊലിപ്പിക്കുക.
(യോഗിയായി അഭിനയിച്ച കുട്ടി ഇപ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ക്കിടയിലേക്ക്... അയാളുടെ കൈയിലെ താലത്തില്‍ കല്‍ക്കണ്ടം, ഉണക്കമുന്തിരി, മഞ്ഞള്‍പ്പൊടി, പൂവിതളുകള്‍... ഇത് അയാള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് വിതരണം ചെയ്യുന്നു. പ്രേക്ഷകര്‍ നല്‍കുന്ന ദക്ഷിണ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
യോഗിയുടെ കോലം കത്തിയമര്‍ന്ന് തീരുമ്പോള്‍ നാടകം സ്വാഭാവികമായി അവസാനിക്കുന്നു.)