KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

മുന്നുര
munnuraഓണം കഴിഞ്ഞു. തകര്‍പ്പന്‍ ഒരവധിക്കാലവും കഴിഞ്ഞു. മഹാബലിത്തമ്പുരാനും വീട്ടിലെ വിരുന്നുകാരുമെല്ലാം സ്വസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി. നഗരത്തെരുവുകളിലെ തുണിക്കച്ചവടക്കാരും സംഘങ്ങളും ബാക്കി വന്നവയെല്ലാം പെറുക്കിക്കെട്ടി തിരിച്ചു പോയി. കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വൈദ്യുതാലങ്കാരങ്ങള്‍ അണഞ്ഞു. സ്കൂള്‍ വീണ്ടും തുറന്നു.mun
ഓണത്തിനു മുമ്പ് മറ്റൊരു സുപ്രധാന ദിനമുണ്ടായിരുന്നില്ലേ! ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്യ്രദിനം, ആഗസ്റ് 15. ദില്ലിയിലെ ചുവപ്പുകോട്ടയില്‍ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി, കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ചാച്ചാ നെഹ്രു മുന്നിറക്കൊടി ഉയര്‍ത്തിയ ദിവസം. അഭിമാനത്തോടെ ഭാരത പതാക ആ ധ്വജാഗ്രത്തില്‍ പാറിപ്പറന്നു!
ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളായിരുന്ന കാലത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തെ റസിഡന്‍സി ബംഗ്ളാവില്‍ സാക്ഷാല്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ പ്രതിനിധിയായ റസിഡന്റ് പാര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന്‍ കുട്ടിയായ എന്നെയും എന്റെ ചേച്ചിയെയും കൂട്ടി വൈകുന്നേരം ചിലപ്പോള്‍ ആ വഴി നടക്കാനിറങ്ങും. അപ്പോള്‍ റസിഡന്‍സിയുടെ ഗേറ്റില്‍ ചുവന്ന മുഖമുള്ള തടിയന്‍ വെള്ളപ്പട്ടാളക്കാര്‍ തോക്കു പിടിച്ച് നിശ്ചലരായി കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നതു കാണാം. ഗാന്ധിത്തൊപ്പിവെച്ച് ഖദര്‍ ധരിച്ച്, നീണ്ടു നിവര്‍ന്ന് നടക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെ അവര്‍ രൂക്ഷ ദൃഷ്ടികളാല്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കും. അന്ന് ആ വേഷം ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാര്‍ വിരുദ്ധരായ സ്വാതന്ത്യ്ര സമരഭടന്മാരുടേതായിരുന്നല്ലോ.
ഉയര്‍ന്ന കൊടിമരത്തില്‍ അഹങ്കാരത്തോടെ പറന്നു കളിക്കുന്ന ‘യൂണിയന്‍ ജാക്ക്’, ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതാക ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അച്ഛന്‍ ഒരു ദിവസം ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: നാളെ ഒരു നാള്‍ ഈ കൊടിമരത്തില്‍ നമ്മുടെ കൊടി ഉയര്‍ന്നു പറക്കും. ഈ ഗേറ്റില്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നത് വെള്ളപ്പട്ടാളമല്ല, നമ്മുടെ പോലീസുകാരായിരിക്കും. അതു കാണാന്‍ ഞാനുണ്ടാവുമോ എന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. പക്ഷേ എന്റെ കുട്ടികള്‍ ആ കാഴ്ച കാണുമെന്നു തീര്‍ച്ചയുണ്ടെനിക്ക്.”
ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ കൊടി ഉയര്‍ന്നു പറക്കുമ്പോള്‍, നമ്മുടെ യുവാക്കള്‍ ആ കൊടി പ്രാണന്‍ കൊടുത്തും കാത്തു നില്‍ക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ ഞാനാ പഴയ ദൃശ്യം ഓര്‍ത്തുപോകുന്നു. ഇവിടെ നമ്മുടെയീ കൊച്ചു നാട്ടില്‍, ഈ തിരുവനന്തപുരത്ത് യൂണിയന്‍ ജാക്ക് ഉയര്‍ന്നു പറന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു, വെള്ളപ്പട്ടാളക്കാര്‍ തോക്കു ചൂണ്ടി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. നാം അന്ന് അടിമകളായിരന്നു.
ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ മക്കളെന്ന് ശിരസ്സുയര്‍ത്തി നിന്ന് നിങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കു പറയാന്‍ സാധിക്കുന്നത് ഒട്ടേറെ ദേശ സ്നേഹികളുടെ കഠിനത്യാഗങ്ങള്‍ നിമിത്തമാണെന്ന് മറക്കാതിരിക്കുക.

സ്നേഹത്തോടെ
സുഗതകുമാരി