KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

നിങ്ങള്‍ ഇവിടെയാണ് : ഹോം കഥ രണ്ടു പക്ഷികള്‍
രണ്ടു പക്ഷികള്‍

paksh2
katha

വിധിവശാല്‍ അന്നൊരിക്കല്‍ കാട്ടിലെക്കിളിയും കൂട്ടിലെക്കിളിയും കണ്ടുമുട്ടി.
കാട്ടുപക്ഷി നാട്ടുപക്ഷിയെ ക്ഷണിച്ചു: “വാ ചങ്ങാതീ, എന്റെ കൂടെ വനത്തിലേക്കു വാ.”
കൂട്ടിലെ വീട്ടുപക്ഷി മറുക്ഷണം നടത്തി: “സുഹൃത്തേ, കൂട്ടിലേക്കു വന്ന് എന്റെ കൂടെ
സുഖമായി കഴിയൂ.”
“ഇല്ലില്ല. ചങ്ങലയ്ക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല,” വനവിഹംഗമം ചൊല്ലി.
“ഞാനെങ്ങനെയാ കാട്ടിലേക്കു വരിക?” കൂട്ടിലെക്കിളി അത്ഭുതം കൂറി.
കാട്ടുപക്ഷി പുറത്തിരുന്ന് കാനനത്തിലെ ഓരോരോ ഈണങ്ങള്‍ പാടി.
വീട്ടിലെക്കിളി വീട്ടുകാര്‍ പഠിപ്പിച്ചതും ഉരുവിട്ടു.
“നീ ഈ കാട്ടിലെ പാട്ടൊന്നു പാടിനോക്കൂ കൂട്ടിലെ കൂട്ടേ,” കാട്ടുപൈങ്കിളി
പിന്നെയും അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചു. pakshi1
“നീ എന്റെ കൂട്ടിലെ സംഗീതം പഠിക്കൂ,” എന്നായി കൂട്ടിലെക്കിളി.
വനത്തിലെക്കിളി പറഞ്ഞു: “വല്ലവരും പഠിപ്പിച്ചതു പാടാന്‍ എനിക്കു താത്പര്യം ഇല്ല.”
അപ്പോള്‍ കൂട്ടിലെക്കിളി ചോദിച്ചു: “ഞാന്‍ ആ വനഗാനങ്ങള്‍ എങ്ങനെ പാടും?”
അന്നേരം കാട്ടുപക്ഷി സൂചിപ്പിച്ചു: “സ്വച്ഛമായി പാറി പറക്കാവുന്നതാണ് കടുംനീലാകാശം.”
കൂട്ടിലെക്കിളി മറുമൊഴി പറഞ്ഞു: “ഈ കൂട് സ്വൈരമായ ഒരു മറ നല്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”
കാട്ടുകിളി പിന്നെയും ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നീ കൂടുപേക്ഷിച്ചു സ്വതന്ത്രമായി
മേഘനിരകളില്‍ പാറിയാലും.”
വീട്ടിലെപക്ഷി സ്വന്തം നിലപാട് പിന്നെയും ആവര്‍ത്തിച്ചു: “നീ ഈ കൂടിന്റെ കോണില്‍ വന്ന് സുഖമായി വസിച്ചാലും.”
അവിടെ പറക്കുവാന്‍ ഇടമില്ലെന്നായി
കാട്ടുപൈങ്കിളി.
മേഘത്തില്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഇടമില്ലെന്നായിpakshi
വീട്ടുപൈങ്കിളി.
രണ്ടുപേര്‍ക്കും അന്യോന്യം മമത തോന്നിയെങ്കിലും താനാരെന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താനും തമ്മില്‍ മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവില്‍ കാട്ടിലെക്കിളി പറഞ്ഞു: “ഞാന്‍ നിന്നോടു കൂട്ടിനില്ല. നിന്റെ കൂട് എപ്പോഴാണ്
അടയുന്നതെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ.”
അപ്പോള്‍ വീട്ടിലെക്കിളി ഖിന്നമായി പറഞ്ഞു: “എനിക്കു പുറത്തേക്കു പറക്കുവാന്‍
കെല്പില്ലല്ലോ.”

രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോര്‍
ഗദ്യപരിഭാഷ ഡി വിനയചന്ദ്രന്‍