KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

ദാനം


kavitha
ശ്രാവസ്തി നഗരത്തില്‍ ഭീകരമായ ക്ഷാമം വന്നെത്തി.
അന്തരീക്ഷം നിലവിളികളും ഞരക്കങ്ങളും ശാപങ്ങളും
കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു.
ശ്രീബുദ്ധന്‍ തന്റെ മുമ്പില്‍ കൈകൂപ്പി നില്‍ക്കുന്ന
ശിഷ്യന്മാരോടും ഭക്തജനങ്ങളോടും ചോദിച്ചു,  
‘വിശക്കുന്നവന് അന്നം നല്‍കുക എന്ന ചുമതല
നിങ്ങളില്‍ ആര് ഏറ്റെടുക്കും?’
പട്ടണത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ കച്ചവടക്കാരന്‍
രത്നാകര്‍സേഠ് തലകുനിച്ച് തൊഴുതുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
‘പ്രഭോ, ഈ വലിയ പട്ടണത്തിലെ ആയിര-
ക്കണക്കിന് പട്ടിണിക്കാര്‍ക്ക് അന്നം കൊടുക്കാനുള്ള
ശേഷി എനിക്കില്ല.’
ജയസേനന്‍ എന്ന സേനാനായകന്‍ പറഞ്ഞു,
‘എന്റെ ചോരചിന്തി ഇക്കാര്യം സാധിക്കാമായിരുന്നെങ്കില്‍
ഞാനതു ചെയ്തേനെ.
പക്ഷേ അതുകൊണ്ടു ഫലമില്ലല്ലോ.’
സമ്പന്ന കൃഷീവലനായ ധര്‍മപാല്‍ ആവലാതിപ്പെട്ടു
‘കഷ്ടം, എന്റെ തലയിലെഴുത്ത്!
പൊന്നു വിളയുന്ന എന്റെ വയലെല്ലാം
ഈ ഉണക്കത്ത് കരിഞ്ഞുപോയി.
കരം കൊടുക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് ഞാന്‍ വിഷമിക്കുകയാണ്.’
രംഗത്ത് നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
ശ്രീബുദ്ധന്റെ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ വീക്ഷണത്തിനുമുന്നില്‍
അവരെല്ലാം മിണ്ടാതെ നിന്നു
ആ കണ്ണുകള്‍ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ
ദുഃഖമയമായ ആ നഗരത്തെ തഴുകി.
അപ്പോള്‍ തെരുവില്‍ ഭിക്ഷയെടുത്തു നടക്കുന്ന സുപ്രിയ  
എന്ന പെണ്‍കുട്ടി
കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സും കണ്ണീരൊലിക്കുന്ന മുഖവുമായി മുന്നോട്ടു വന്നു.
അവള്‍ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു,
‘മഹാപ്രഭോ, ഞാന്‍ സുപ്രിയ.
ഭിക്ഷയെടുത്തു ജീവിക്കുന്നവള്‍
എങ്കിലും എനിക്ക് ഉറ്റവരുടെ നിലവിളികള്‍ സഹിക്കുന്നില്ല.
ഗുരോ, ഈ ജോലി എനിക്കു നല്‍കിയാലും.’
അവിടെ കൂടി നിന്നവര്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു, പരിഹസിച്ചു.
‘ഈ ദാരിദ്യ്രം പിടിച്ച പെണ്ണോ
പട്ടിണിക്കാരെ തീറ്റിപ്പോറ്റാമെന്നു വാക്കു നല്‍കുന്നത്?
എന്തുണ്ടവളുടെ പക്കല്‍?’
സുപ്രിയ തൊഴുതുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു,
‘ബഹുമാന്യരേ, ഒന്നുമില്ല, എന്റെ പക്കല്‍ ഒന്നുമില്ല
ഈ ഭിക്ഷാപാത്രമല്ലാതെ.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് എല്ലായിടത്തും നടന്ന്
നിങ്ങളുടെ ദാനങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു വാങ്ങാമല്ലോ.
ഓരോ വാതില്‍ക്കലും ഞാന്‍ ചെന്നു മുട്ടും.
അതിന് ഗുരോ, അവിടുത്തെ കൃപ മാത്രം മതി എനിക്ക്.’

‘സുപ്രിയേ, നിന്റെ ഭിക്ഷയാചിക്കലിലൂടെ
ഈ നഗരം വീണ്ടും ജീവിക്കും
ക്ഷാമത്തിന്റെ കൊടുംനോവ് തണുത്തുകൊള്ളും.’

രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോര്‍