KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

നിങ്ങള്‍ ഇവിടെയാണ് : ഹോം നാടോടികഥ അങ്കവാലന്‍ പൂങ്കോഴി
അങ്കവാലന്‍ പൂങ്കോഴി

balakatha

ഒരിടത്ത് മിടുമിടുക്കനായ ഒരു പൂവന്‍കോഴി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ തലയിലെ ചുവന്ന പൂവും വര്‍ണാഭമായ അങ്കവാലും കാണാന്‍ നല്ല ശേലുണ്ടായിരുന്നു. ഉറച്ച കാല്‍വെയ്പുകളും മുഖത്തെ ഗംഭീര ഭാവവും ഒക്കെച്ചേര്‍ന്ന് അവന് പ്രത്യേകമായൊരു തലയെടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ പൂങ്കോഴി പ്രഭാത സവാരി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോള്‍, വഴിയില്‍ ഒരു കത്തു കിടക്കുന്നു. കൊക്കു കൊണ്ട് അവനത് കൊത്തിയെടുത്തു. നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു വിവാഹക്ഷണപത്രമാണ്. ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണം! ഒരു പെരുവിരലോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ആളാണ് കുഞ്ഞന്‍.balakatha1
“അങ്കവാലന്‍ പൂങ്കോഴിക്കും പുള്ളിപ്പിടച്ചിക്കും വാത്തുക്കൊച്ചമ്മയ്ക്കും സന്യാസിനിത്താറാമ്മയ്ക്കും പനം തത്തയ്ക്കും സ്വാഗതം! നമുക്കണിയായ്ച്ചേര്‍ന്ന് ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണത്തിന് പോവുക, പോവുക!” ഇതായിരുന്നു ആ വിവാഹക്കുറിയുടെ ഉള്ളടക്കം.
പൂങ്കോഴി, കല്യാണം നടക്കുന്നിടത്തേക്കു പുറപ്പെട്ടു. കുറച്ചങ്ങു ചെന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ എതിരെ നടന്നു വരുന്ന പുള്ളിപ്പിടയെ കണ്ടു. “എന്റെ പൂങ്കോഴി കുഞ്ഞാങ്ങളേ, നീ എങ്ങോട്ടാ, ഈ പുലര്‍കാലേ?“ കോഴിപ്പിട ചോദിച്ചു.
“നമ്മുടെ ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണത്തിന്!” പൂങ്കോഴി പറഞ്ഞു. “ഞാനും നിന്റെ ഒപ്പം പോരട്ടെ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു.
“ക്ഷണപത്രത്തില്‍ പേരുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!” ലേശം ഗൌരവത്തോടെയായിരുന്നു പൂങ്കോഴിയുടെ മറുപടി... പുള്ളിപ്പിട തിടുക്കപ്പെട്ട് ക്ഷണക്കത്തു തുറന്നു നോക്കി... പൂങ്കോഴിക്കൊപ്പം തന്റെ പേരും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഭാഗ്യം!
അങ്ങനെ അങ്കവാലനും പിടക്കോഴിയും കൂടി കല്യാണത്തിന് പോവുകയാണ്. അപ്പോഴുണ്ട് ഒരാള്‍ കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി എതിരെ വരുന്നു! മറ്റാരുമല്ല, വാത്തുക്കൊച്ചമ്മ...
“എങ്ങോട്ടാ, രണ്ടുപേരുംകൂടി, ഈ പുലര്‍കാലേ?” വാത്തു ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങള് ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണത്തിന് പോവ്വാ!” രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ഞാനും കൂടട്ടേ, നിങ്ങളുടെ ഒപ്പം?” വാത്തു ചോദിച്ചു.
“ക്ഷണപത്രത്തില്‍ പേരുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!” പൂവന്‍ നിഷ്കര്‍ഷിച്ചു.
വാത്തുക്കൊച്ചമ്മ തന്റെ കണ്ണട ലേശം ഉയര്‍ത്തിവെച്ച് സസൂക്ഷ്മം കുറി പരിശോധിച്ചു. അതാ കിടക്കുന്നൂ തന്റെ പേര്! പൂങ്കോഴിയുടെയും പുള്ളിപ്പിടച്ചിയുടെയും പേരിനൊപ്പം തന്നെ...
മൂവരും കൂടി ആമോദിച്ചങ്ങനെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങവേ, അതാ വരുന്നൂ, നമ്മുടെ ഉണ്ടത്താറാവ്. കറുപ്പും വെളുപ്പും നിറത്തിലുള്ള അതിന്റെ തൂവലുകളും പ്രത്യേക താളത്തിലുള്ള നടപ്പും ഒക്കെക്കൂടി ഒരു കന്യാസ്ത്രീയമ്മയുടെ മട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“പൂങ്കോഴി ഏട്ടാ, പുള്ളിപ്പിട ഏട്ടത്തീ, വാത്തുക്കൊച്ചമ്മേ, എങ്ങോട്ടാ നിങ്ങളീ തണുത്ത പുലര്‍കാലേ?” താറാപ്പിട ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങള് പോവുന്നത് ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണം കൂടാനാ!” മൂവരും ചേര്‍ന്നായിരുന്നു മറുപടി പറഞ്ഞത്...
“നിങ്ങളെന്നേംകൂടി കൊണ്ടു പോവ്വോ?” താറാവ് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു...
“കല്യാണക്കുറീല് നിന്റെ പേരുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!” പൂവന്‍ കോഴിയുടെ നിബന്ധന കേട്ട് താറാവ് തത്തിത്തത്തിച്ചെന്ന് കുറി വായിച്ചു നോക്കി. ഹോ, എന്തൊരാശ്വാസം! പൂങ്കോഴിയുടെയും വാത്തിന്റെയും പുള്ളിപ്പിടയുടെയും ഒപ്പം തന്റെ പേരും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്!
അങ്ങനെ താറാവും അവരുടെ ഒപ്പം ചേര്‍ന്നു.balakatha2
നാലുപേരും ചേര്‍ന്ന്, ഉല്ലാസത്തോടെ അങ്ങനെ മുന്നോ ട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്‍, അതാ പറന്നിറങ്ങുന്നൂ പച്ചപ്പനംതത്ത! “പൂങ്കോഴി ഏട്ടാ, പുള്ളിപ്പിട ഏട്ടത്തീ, വാത്തുക്കൊച്ചമ്മേ, താറാമ്മേ, എങ്ങോട്ടാ, നാലുപേരും കൂടി ഈ വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത്?” പക്ഷി ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങള് ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ പെണ്ണുകെട്ടിന് പോവ്വാ!” നാലുപേരും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു മറുപടി പറഞ്ഞത്.
“ഞാനും പോരട്ടെ, നിങ്ങടെ ഒപ്പം?” പക്ഷി ചോദിച്ചു. “ക്ഷണപത്രത്തില്‍ പേരുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!” പതിവുപോലെ പൂങ്കോഴി പറഞ്ഞു: അവന്‍ ആ കല്യാണക്കുറി മലര്‍ത്തിവെച്ച് ഓരോ പേരും വായിച്ചു നോക്കി. ഭാഗ്യം! പൂങ്കോഴിയുടെയും പുള്ളിപ്പിടയുടെയും താറാമ്മയുടെയുമൊപ്പം തന്റെ പേരുമുണ്ട്! എന്തൊരു സന്തോഷം!
അങ്ങനെ അവനും അവരോടൊപ്പം യാത്ര തിരിച്ചു. കളിച്ചും ചിരിച്ചും അവര്‍ അഞ്ചുപേരും കൂടി അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങവേ അതാ വരുന്നൂ ഒരു ചെന്നായ! അവനും തിരക്കി, അഞ്ചുപേരും കൂടി എങ്ങോട്ടാണെന്ന്... ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ പെണ്ണുകെട്ടിനാണ് പോകുന്നതെന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ചെന്നായ ചോദിച്ചു:
“ഞാനും നിങ്ങളോടൊപ്പം പോന്നോട്ടെ?”
“കല്യാണക്കുറിയില്‍ പേരുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം!” പൂങ്കോഴി പറഞ്ഞു. അവര്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ചെന്നായയുടെ പേര് അതില്‍ എഴുതിയിട്ടില്ല. എല്ലാവരും കൂടി ചേര്‍ന്ന് പല തവണ പരതിയെങ്കിലും ഒരിടത്തും അങ്ങനെ ഒരു പേരേ കാണാനില്ല.
“പക്ഷേ ഞാനും നിങ്ങളോടൊപ്പം പോരാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.” ഉറച്ച സ്വരത്തില്‍ ചെന്നായ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭയം നിമിത്തം, ആരും അവനെ എതിര്‍ത്തില്ല. “എന്നാല്‍ ശരി, നമുക്ക്് പോകാം!” എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് സമ്മതം മൂളി.
കുറച്ചങ്ങു നീങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ചെന്നായ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വിശക്കുന്നു!”
ഇതുകേട്ട് പൂവന്‍ കോഴി പറഞ്ഞു: “ക്ഷമിക്കണം, താങ്കള്‍ക്ക് തരാന്‍ എന്റെ കൈയില്‍ ഒന്നുമില്ല.”
“അതുകൊള്ളാം! എന്നാല്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ പിടിച്ചങ്ങു തിന്നേക്കാം!” എന്നായി ചെന്നായ. പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പേ, തന്റെ വലിയ വായ പിളര്‍ത്തി, അവന്‍ പൂങ്കോഴിയെ ഒറ്റ വിഴുങ്ങു വിഴുങ്ങി.
അഞ്ചാറു ചുവടു നടന്നപ്പോള്‍ തനിക്കു വീണ്ടും വിശക്കുന്നുവെന്നായി ചെന്നായ... ഇത്തവണ അവന്‍ കോഴിപ്പിടയെയാണ് ശാപ്പിട്ടത്... താമസിയാതെ വാത്തിനെയും താറാപ്പിടയെയും അവന്‍ പിടിച്ചു വിഴുങ്ങി...
അവനും പക്ഷിയും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ചെന്നായ വീണ്ടും പഴയ പല്ലവി ആവര്‍ത്തിച്ചു: “പക്ഷിക്കുഞ്ഞേ, എനിക്കു വിശന്നിട്ടു വയ്യ.”
“ഞാനെന്തു തരണ മെന്നാണ് താങ്കളുടെ പ്രതീക്ഷ?”പക്ഷി ചോദിച്ചു.“ഒന്നുംതരേണ്ട, ഞാനിതാ നിന്നെപ്പിടിച്ചു തിന്നാന്‍ പോകുന്നു”എന്നും പറഞ്ഞ്, ചെന്നായ തന്റെ വായ വിസ്തരിച്ചു തുറന്നു.
പക്ഷി പിടികൊടുക്കാതെ, അവന്റെ തലയില്‍ കയറി ഇരുന്നു. ചെന്നായ അവനെ പിടികൂടാനാഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ അടുത്തുള്ള മരക്കൊമ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ തത്തിപ്പാറി. ഇടയ്ക്ക് ചെന്നായയുടെ വാലിലും മുതുകിലും തലമണ്ടയിലുമൊക്കെ മാറി മാറി പറന്നു ചെന്നിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ തൊട്ടു മുന്നിലൂടെ പറന്നു ചെല്ലും. പിടിക്കാനായുമ്പോള്‍ പൊടുന്നനെ പറന്നുയരും.
പക്ഷിയുടെ പിന്നാലെ കുതിച്ചും വൃഥാ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞും ചെന്നായയ്ക്കു വട്ടുപിടിച്ച മാതിരിയായി. ഓടി ഓടി അവന്‍ തളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു. ആ ദുഷ്ടച്ചെന്നായയെ തോല്പിക്കാന്‍ എന്തുണ്ട് മാര്‍ഗം എന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് പക്ഷി തൊട്ടടുത്ത് ഒരു മരക്കൊമ്പിലിരിപ്പായി.
അപ്പോഴുണ്ട്, ഉച്ചഭക്ഷണം നിറച്ച കുട്ടയും തലയിലേന്തി ഒരു ഗ്രാമീണ യുവതി നടന്നു വരുന്നു. വയലില്‍ പണിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിനുവേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു ആ ഭക്ഷണപ്പൊതി...
പക്ഷി തഞ്ചത്തില്‍ അടുത്തു കൂടിയിട്ട് ചെന്നായയോട് പറഞ്ഞു: “അങ്ങെന്നെ കൊല്ലാതിരുന്നാല്‍, നൂഡില്‍ സും ഇറച്ചിയുമൊക്കെയുള്ള മൃഷ്ടാന്നമായ ഒരൂണ്, ഞാന്‍ തരപ്പെടുത്തിത്തരാം... ദാ ആ വരുന്ന സ്ത്രീയുടെ കുട്ടയിലാണ്, ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ച ആഹാരപ്പൊതി...”
“പക്ഷേ അതു കൈക്കലാക്കുവാന്‍ ലേശം കൌശലമൊക്കെ പ്രയോഗിbalakatha3ക്കണം... ഞാനവരുടെ തൊട്ടടുത്തായി തത്തിയും പറന്നും നടക്കാം... എന്നെ പിടികൂടാമെന്ന വ്യാമോഹത്താല്‍ അവര്‍ കുട്ട താഴെ വെച്ചിട്ട് എന്റെ പിന്നാലെ തന്നെ നടക്കും... കുട്ടയില്‍ നിന്നും അവരുടെ ശ്രദ്ധ മാറിക്കഴിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ എളുപ്പമാണ്. താങ്കള്‍ കുതിച്ചുചെന്ന് ആ ഭക്ഷണപ്പൊതി കവര്‍ന്നെടുത്താല്‍ മാത്രം മതി!
ചെന്നായയ്ക്ക് പക്ഷി പറഞ്ഞ ഉപായം നന്നേ ബോധിച്ചു. അവന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. കിളിയെ കൈക്കലാക്കുവാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍, യുവതി ഭക്ഷണപ്പൊതിയെ വിസ്മരിച്ചു.
ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ ചെന്നായ കുട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ തല കടത്തി, പൊതിയിലെ ഭക്ഷണം ആര്‍ത്തിപൂണ്ടങ്ങനെ അകത്താക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചെന്നായയെ കണ്ടതും യുവതി പേടിച്ചു നിലവിളിച്ചു... “എല്ലാവരും ഓടിവരണേ! എന്നേ രക്ഷിക്കണേ!” അവളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചില്‍ കേട്ട് വയലില്‍ പണിതുകൊണ്ടിരുന്നവര്‍ ഓടിക്കൂടി. എല്ലാവരുടെയും കൈയില്‍, അരിവാള്‍, കുറുവടി തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചെന്നായയ്ക്ക് കുതറി ഓടാന്‍ പറ്റും മുമ്പ്, അവരൊത്തു ചേര്‍ന്ന് അവനെ തല്ലിക്കൊന്നു. അവന്‍ ചത്തു മലച്ചതും അതാ ആ വയറ്റിനുള്ളില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നു, നമ്മുടെ പൂവന്‍ കോഴിയും പുള്ളിപ്പിടയും വാത്തും താറാപ്പിടയും... ഭാഗ്യത്തിന് അവര്‍ക്ക് യാതൊരു പരിക്കും പറ്റിയിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ അവര്‍ അഞ്ചുപേരും ഒത്തുചേര്‍ന്ന്, സന്തോഷപ്പാട്ടുകളും പാടി, ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്റെ കല്യാണം കൂടാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി യാത്ര പുറപ്പെട്ടു...
സമ്പാ: ഇറ്റാലിയോ കാല്‍വിനോ
പുനരാഖ്യാനം റോസ്മേരി