KERALA STATE INSTITUTE OF CHILDREN'S LITERATURE

മുന്‍ ലക്കങ്ങള്‍

മഹാഭാരതം

മടക്കിവിളിക്കല്‍

bharath

പരമസുന്ദരനായ നകുലന്‍ പറഞ്ഞു. “സഭയില്‍ അധര്‍മം ചെയ്ത, ദ്രൌപദിയെ അവമാനിച്ച ഈ ധാര്‍ത്തരാഷ്ട്രന്മാരെയും മിത്രങ്ങളെയും പോരില്‍ ഞാന്‍ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് കൊന്നൊടുക്കുമെന്ന് ഇതാ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.”
യുധിഷ്ഠിരന്‍ പറഞ്ഞു. “അനുജന്മാരേ, ചെല്ലുവിന്‍, മഹാരാജാവിനോടും, മുത്തച്ഛന്‍ ഭീഷ്മരോടും ആചാര്യന്മാരോടും വിദുരരോടും മറ്റുള്ള ഗുരുജനങ്ങളോടും മിത്രങ്ങളോടുമെല്ലാം യാത്രപറയുവിന്‍, നമുക്ക് പോകാം.”
വിദുരര്‍ വ്യസനാകുലനായി പറഞ്ഞു. “ആര്യയായ കുന്തീദേവി, വൃദ്ധ, ദുര്‍ബലയായവള്‍, കാട്ടില്‍ പോകാന്‍ പാടില്ല. കല്യാണിയായ ആ മഹാറാണി എന്റെ മന്ദിരത്തില്‍ പൂജയേറ്റുകൊണ്ട് വസിക്കട്ടെ. പുത്രന്മാരേ, നിങ്ങള്‍ക്ക് ശുഭമുണ്ടാകും.” “അങ്ങനെയാവട്ടെ” എന്ന് സമ്മതിച്ച യുധിഷ്ഠിരനോട് വിദുരര്‍ തുടര്‍ന്നു. “യുധിഷ്ഠിരാ, അധര്‍മം കൊണ്ടു തോറ്റ ഒരുവന്‍ തോല്‍വിയില്‍ വ്യസനിക്കുകയില്ല. നീ ധര്‍മജ്ഞനത്രേ. വിജയിയായ അര്‍ജുനനും ശത്രുനാശകരനായ ഭീമനും സത്തുക്കളും വീരന്മാരുമായ നകുല സഹദേവന്മാരും ധര്‍മചാരിണിയായ പത്നിയും ഉത്തമനായ ഗുരു ധൌമ്യനും നിന്നോടൊപ്പമുണ്ട്. അന്യോന്യം പ്രിയമേറുന്നവര്‍, പ്രിയദര്‍ശനര്‍, അന്യര്‍ക്ക് ഭേദിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം തമ്മിലിണങ്ങിയവര്‍. ആരുണ്ട് മംഗളകാരികളായ നിങ്ങളെ എതിര്‍ക്കുവാന്‍? വനങ്ങള്‍ തോറും നിങ്ങള്‍ക്ക് മഹര്‍ഷിമാരുടെ സംരക്ഷണമുണ്ടാവും. പാണ്ഡവാ, നിങ്ങള്‍ ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ വിജയികളാവുക, യമനെപ്പോലെ ക്രോധമടക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവരാവുക, നിങ്ങള്‍ക്ക് കുബേരന്റെ ഐശ്വര്യവും വരുണന്റെ അടക്കവുമുണ്ടാവട്ടെ. നിങ്ങള്‍ ജലം പോലെ ജീവനേകുന്നവരും ഭൂമിയെപ്പോലെ ക്ഷമയുള്ളവരും സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ളവരും കാറ്റിന്റെ ബലമുള്ളവരും ആയിത്തീരട്ടെ. പോയി വരുവിന്‍. ആപത്കാലത്ത് സശ്രദ്ധം ജീവിക്കുവിന്‍, നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വസ്തി” - സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ വിദുരരെ വണങ്ങി അവര്‍ യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി കുന്തീസവിധത്തിലെത്തി. കാല്‍ക്കല്‍ വീണു വന്ദിച്ച ദ്രൌപദിയെ നോക്കി bharathamപാണ്ഡവമാതാവ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “മകളേ, നീ ദുഃഖിക്കരുത്. ആപത്തു സംഭവിച്ചെങ്കിലും ശീലാചാരഗുണമുള്ള നിനക്ക് എന്നും നന്മ തന്നെ വരും. ആ കൌരവന്മാര്‍ ആയുസ്സുള്ളവരാണ്. നീ അവരെ ശപിച്ച് ചുട്ടുകളഞ്ഞില്ലല്ലോ! വത്സേ, രണ്ട് കുടുംബത്തിനും ഭൂഷണമാണ് നീ. നിനക്കു യാത്രയില്‍ ക്ളേശമുണ്ടാവാതിരിക്കട്ടെ. എന്റെ പുത്രന്മാരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ഒന്നും നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരേണ്ടതില്ല. എങ്കിലും മകളേ, എന്റെ ഉണ്ണി സഹദേവന്‍ കാട്ടില്‍ സങ്കടപ്പെടാതെ നീ നോക്കിക്കൊള്ളണേ” - ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കുന്ന പാണ്ഡവ മാതാവിനെക്കണ്ട് കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ ഒന്നടങ്കം വിലപിച്ചു. കറപുരണ്ടു മലിനമായ ഒറ്റച്ചേലയുടുത്ത് അഴിച്ചിട്ട തലമുടിച്ചാര്‍ത്തുമായി കരഞ്ഞുകൊണ്ടു പോകുന്ന ദ്രൌപദിയുടെ പിന്നാലെചെന്ന അമ്മ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടു. രാജകീയ വേഷഭൂഷകള്‍ വെടിഞ്ഞ് തോലുടുത്ത് ലജ്ജിതരായി തലകുമ്പിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന തന്റെ മക്കളുടെ ചുറ്റുംനിന്ന് ശത്രുക്കള്‍ പരിഹസിക്കുന്നു. മിത്രങ്ങള്‍ വ്യസനിക്കുന്നു. ആ ധര്‍മസങ്കടം കണ്ട് കുന്തീദേവി ഓടിയെത്തി അവരെ മാറോടണച്ചു തഴുകി. “എന്റെ മക്കളേ, ധര്‍മചാരികളും സദ്ഗുണസമ്പന്നരും വീരന്മാരുമായ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരുടെ ശാപത്താലോ ഈ ആപത്തുണ്ടായി, ഇതു ദൈവശാപമോ ഭാഗ്യംകെട്ട എന്റെ കര്‍മഫലമോ? ഇതറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍ കഷ്ടം, ഞാന്‍ കുട്ടികളായ നിങ്ങളുമൊത്ത് ഹസ്തിനപുരിയിലേക്കു വരികയില്ലായിരുന്നല്ലോ. പുത്രന്മാരുടെ ദുഃഖം കാണാതെ മരിച്ച പാണ്ഡുമഹാരാജാവ് ഭാഗ്യവാന്‍, ഇതൊന്നുമറിയാത്ത എന്റെ സഹോദരി മാദ്രി ഭാഗ്യവതി! ഭാഗ്യംകെട്ട ഞാന്‍ മാത്രം അപമാനം സഹിച്ച് അവശേഷിക്കുന്നു. മക്കളേ, കഷ്ടപ്പെട്ടു വളര്‍ത്തിയ നിങ്ങളെ വിടുകയില്ല ഞാന്‍. എന്റെ മകള്‍ കൃഷ്ണ കാട്ടില്‍ പാര്‍ത്തു ക്ളേശിക്കേണ്ടവളല്ല. അവളോടൊത്ത് ഞാനും വരുന്നു കാട്ടിലേക്ക്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു പുത്രന്മാരെയും ദ്രൌപദിയെയും പുണര്‍ന്നു നിന്ന കുന്തീദേവി ഉറക്കെക്കരഞ്ഞു വിളിച്ചു. “ഹേ കൃഷ്ണാ, ദ്വാരകാവാസ, നീയിതൊന്നും അറിയുന്നില്ലേ? എന്നും നിന്നെ നിനയ്ക്കുന്ന ഇവരെ നീ കൈവിട്ടുവോ? കൃഷ്ണാ, നീ ഭക്തവത്സലനല്ലേ! കരുണാമൂര്‍ത്തിയല്ലേ! ഈ മഹാദുഃഖത്തില്‍ അങ്ങ് തുണ ചെയ്യാത്തതെന്തേ? ഹേ, ഭീഷ്മരേ, ദ്രോണാചാര്യാ, കൃപാചാര്യാ, ഈ അധര്‍മം നിങ്ങള്‍ അനുവദിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? സ്വര്‍ഗംപൂകിയ എന്റെ നാഥാ, പാണ്ഡുമഹാരാജാവേ, ഈ പുത്രന്മാര്‍ സര്‍വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട് കാട്ടില്‍ പോകുന്നത് അങ്ങ് അറിയുന്നില്ലേ?” അമ്മ സഹദേവനെ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു വിലപിക്കുകയായി. “ഉണ്ണീ, നീയാണെനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍, എന്റെ ഇളയകുഞ്ഞ്, നീയെങ്കിലും എന്നോടൊപ്പം നില്‍ക്കണ്ടേ? എന്നെ വിട്ടു പോകരുതേ”
വിലപിക്കുന്ന അമ്മയെ നമസ്ക്കരിച്ച് പാണ്ഡവന്മാര്‍ കൃഷ്ണയോടൊപ്പം നടന്നകന്നു. ശോകമഗ്നയായ കുന്തീദേവിയെ വിദുരര്‍ ആശ്വാസവാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞ് സ്വഗൃഹത്തിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഇതെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും പൊട്ടിക്കരയുന്ന കുരുസ്ത്രീകളും പുരസ്ത്രീകളും പൌരജനങ്ങളും ഈ അധര്‍മത്തെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട് അവരവരുടെയിടങ്ങളില്‍ പോയി ചിന്ത പൂണ്ടുവാണു.
പുത്രന്മാരുടെ ദുഷ്ക്കര്‍മങ്ങളോര്‍ത്തും അവയുടെ ഫലമെന്തെന്നോര്‍ത്തും വിവശനായ ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ വിദുരരെ വിളിപ്പിച്ചു കാര്യങ്ങളാരാഞ്ഞു. “വിദുരരേ, ഏതു വിധത്തിലാണ് പാണ്ഡവര്‍ കാട്ടിലേക്കു പോയത്? വിസ്തരിച്ച് പറയൂ.”
വിദുരര്‍ പറഞ്ഞു. “മഹാരാജാവേ, തന്റെ മുഖം ഉത്തരീയംകൊണ്ടു മൂടിമറച്ചുകൊണ്ടാണ് ധര്‍മപുത്രരായ യുധിഷ്ഠിരന്‍ മുമ്പേ നടന്നുപോയത്. തന്റെ നീണ്ടുരുണ്ട് തടിച്ച ഇരുകൈകളും നീട്ടി വിടര്‍ത്തിക്കാട്ടിക്കൊണ്ടാണ് മഹാബലനായ ഭീമന്‍ യുധിഷ്ഠിരന്റെ പിന്‍പേ നടന്നത്. മണല്‍ വാരിവാരിയെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അര്‍ജുനന്‍ അവര്‍ക്ക് പിന്‍പേ നടകൊണ്ടു. മുഖത്ത് ചായംതേച്ച് മറച്ചുകൊണ്ടു സഹദേവനും പൊടിവാരിപ്പൂശിക്കൊണ്ട് അതിസുന്ദരനായ നകുലനും നടകൊണ്ടു. യുധിഷ്ഠിരന്റെ പിന്നില്‍ ആയതലോചനയായ ദ്രൌപദി മലിനമായ ഒറ്റച്ചേലയുടുത്തും അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിവാരി തന്റെ മനോഹരമുഖം മറച്ചും കരഞ്ഞുംകൊണ്ട് നടക്കുകയായി. അവരുടെ പുരോഹിതനായ ധൌമ്യന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും മുമ്പേ രൌദ്രങ്ങളായ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടും ദര്‍ഭക്കെട്ട് മൃതികോണിലേക്കു ചരിച്ച് പിടിച്ചുകൊണ്ടും നടക്കുന്നതുകാണായി. രാജാക്കന്മാരും രാജവന്ദ്യരുമായ ആ വീര പുരുഷന്മാര്‍ ഭിക്ഷാടകരെപ്പോലെ തോലുടുത്ത് കാല്‍നടയ്ക്കു പോകുന്നത് കണ്ട പൌരജനങ്ങള്‍ കരഞ്ഞും ദുഃഖിച്ചും അങ്ങയെയും മക്കളെയും ശപിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ പിന്നാലെ കൂട്ടം കൂട്ടമായി നടകൊണ്ടു.”
“വിദുരരേ, എന്താണിതിന്റെയൊക്കെ അര്‍ഥം?” എന്ന് ആശങ്കിച്ച ധൃതരാഷ്ട്രരോട് വിദുരര്‍ പറഞ്ഞു.
“ഈ കൊടുംചതിയെല്ലാമേറ്റിട്ടും ധീമാനും ശ്രീമാനുമായ ധര്‍മപുത്രന്റെ മനസ്സിളകിയില്ല. തന്റെ ക്രുദ്ധമായ നോട്ടം പതിച്ചാല്‍ കൌരവന്മാര്‍ ഭസ്മമായിപ്പോകും എന്ന ഭയത്താലാണ് അദ്ദേഹം മുഖംമൂടിയത്. ക്രോധാകാരം പൂണ്ട ഭീമസേനനാകട്ടെ തന്റെ നെടിയ കൈകള്‍ നീട്ടിക്കാട്ടി നടന്നത് ശത്രുക്കളെ ഈ കരദണ്ഡങ്ങളാല്‍ ഞാന്‍ നശിപ്പിക്കും എന്നുറപ്പിക്കാനാണ്. എന്റെ കൂരമ്പുകള്‍ മണല്‍പോലെ എണ്ണമറ്റു വന്നു തറയ്ക്കുന്നതു കണ്ടുകൊള്‍ക എന്നാണ് പാര്‍ഥന്‍ മണല്‍വാരിയെറിഞ്ഞതിന്റെ അര്‍ഥം. എന്റെ മുഖം ആരും കാണേണ്ടെന്നു സഹദേവന്‍ ചായം പൂശി മറച്ചു. ലോകസുന്ദരനായ നകുലനാകട്ടെ ആരും എന്നില്‍ ആകൃഷ്ടനായിക്കൂടാ എന്നതിനാല്‍ ശരീരമാകെ പൊടിവാരിപൂശി നടക്കുകയായി. മഹാറാണിയായ ദ്രൌപദിയാകട്ടെ മലിനമായ ഒറ്റ ചേലയുടുത്ത് അഴിഞ്ഞു ചിതറിക്കിടക്കുന്ന തലമുടിയുമായി കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് പോയത്. “നാളെയീ ധൃതരാഷ്ട്രവധുക്കളും എന്നെപ്പോലെ ചോരപുരണ്ട ചേലയും അഴിച്ചിട്ട തലമുടിയുമായി നിലവിളിക്കുന്നത് നാം കേള്‍ക്കും’ എന്നാണ് അവള്‍ അര്‍ഥമാക്കിയത്. bharatham1ധൌമ്യപുരോഹിതനാകട്ടെ കുരുവംശം മുടിഞ്ഞ് ഈ കുരുക്കളുടെ ഗുരുക്കന്മാര്‍ ഈ വിധം നിരൃതികോണിലേക്കു ദര്‍ഭക്കെട്ട് ചായ്ച് മന്ത്രങ്ങളോതി മൃതകര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടിവരുമെന്നു സൂചിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. മഹാരാജന്‍, ആ പുരുഷ ശ്രേഷ്ഠന്മാര്‍ പത്നിയോടൊത്തു ഹസ്തിനപുരി വിട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍ മേഘമില്ലാതെ ഇടിവെട്ടി, ഭൂമിയൊന്നു കുലുങ്ങി. ഇടതുവശത്തുകൂടെ കൊള്ളിമീന്‍ പാഞ്ഞു. കുറുക്കനും കഴുകന്മാരും കാക്കകളും ക്രൂരശബ്ദത്തോടെ ക്ഷേത്രം കോട്ട കൊത്തളങ്ങളിവയില്‍ എല്ലും മാംസവും കൊണ്ടുവന്നു ചിന്നിയിട്ടു. അതിഭയങ്കരമായ ദുര്‍നിമിത്തങ്ങള്‍ കാണായി. രാജാവേ, അങ്ങയുടെ ദുര്‍ന്നയം മൂലം ഈ കുലം മുടിയുവാന്‍ പോകുന്നു.”
ഉടന്‍ സഭാമധ്യത്തില്‍ താപസപൂജിതനായ ശ്രീനാരദന്‍ എഴുന്നള്ളിയെത്തി കൈയുയര്‍ത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “ദുര്യോധനന്റെ അധര്‍മം മൂലം ഭീമാര്‍ജുനബലത്താല്‍ കൌരവന്മാര്‍ പതിനാലാണ്ടു കഴിയവേ നശിച്ചുപോകും.” ഇങ്ങനെ മുന്നറിയിപ്പെന്നോണം ശാപവചസ്സുകള്‍ ഉച്ചരിച്ച ശേഷം ശ്രീനാരദന്‍ അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ഇതൊന്നും കൂട്ടാക്കാതെ കൌരവന്മാര്‍ വിജയാഹ്ളാദത്തിലും ഭീഷ്മ ദ്രോണാദികള്‍ കഠിനമായ മനോവേദനയിലും ദിനങ്ങള്‍ പോക്കി. ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ പുത്രവാത്സല്യംനിമിത്തം താന്‍ ചെയ്തുപോയ അധര്‍മ കൃത്യങ്ങളോര്‍ത്തു ദുഃഖിതനായി വര്‍ത്തിച്ചു. (തുടരും)

 

മടക്കിവിളിക്കല്‍

mahabaharathm_title

ഇതെല്ലാം കണ്ട് പരിഭ്രാന്തനായ ദുര്യോധനന്‍ ദുശ്ശാസനും കര്‍ണനും ശകുനിയുമായി ഇനിയെന്തുവേണ്ടൂ എന്ന് തിരക്കിട്ട് ആലോചന നടത്തി. “കഷ്ടപ്പെട്ടുനേടിയ ധനമെല്ലാം ആ കിഴവനിതാ കളഞ്ഞു” എന്ന് ദുശ്ശാസനന്‍ ചൊടിച്ചു. അവര്‍ രാജസന്നിധിയിലേയ്ക്കു ചെന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രരെ അലട്ടുകയായി. “അച്ഛാ, അവിടുന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണിങ്ങനെ ചെയ്തത്? ശത്രുക്കളാണ് പാണ്ഡവര്‍, ശത്രുക്കള്‍ വധ്യരാണ്. യുദ്ധത്തില്‍ അവരെ തോല്‍പ്പിക്കാതെ നമുക്ക് അവരുടെ ധനമെല്ലാം ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. ചീറ്റിക്കൊണ്ട് കടിക്കാന്‍ വരുന്ന പാമ്പിനെ ആരെടുത്തു കഴുത്തിലിടും? അവര്‍ നമ്മോടു പൊറുക്കുമെന്നു വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ! ആ അര്‍ജുനന്‍ വീണ്ടും ആവനാഴി തോളിലിട്ട് ഗാണ്ഡീവം കൈയിലെടുത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ട് ആ വില്ലിനെ നോക്കി നോക്കിയാണ് തേരേറിയത്. ക്രോധംകൊണ്ടു മത്തനായ ഭീമന്‍ തന്റെ തടിച്ച ഗദയെ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണ് തേരേറി ഓടിച്ചുപോയത്. നകുല സഹദേവന്മാര്‍ ചന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള പരിചകള്‍ ധരിച്ചും വാളേന്തിയുമാണ് പോയത്, അവരുടെ വമ്പിച്ച പട അവരെ അനുഗമിച്ചു. മഹാരാജാവേ, പാഞ്ചാലിയോടു കാട്ടിയത് ഒരിക്കലുമവര്‍ പൊറുക്കുകയില്ല. ഞങ്ങളെ അവര്‍ ഒടുക്കുംമുമ്പ് അവരെ മടക്കിവിളിച്ചാലും. ഒരുവട്ടംകൂടി ചുതുകളിക്കാന്‍ കല്പിച്ചാലും. അതില്‍ പണയമല്ല വയ്ക്കേണ്ടത്. തോല്ക്കുന്നവര്‍ക്ക് പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷം വനവാസം, ഒരാണ്ട് അജ്ഞാതവാസം, അതു കഴിഞ്ഞ് ആmahabaharatham1ലോചിക്കാം ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍. പിതാവേ, ആ സമയംകൊണ്ട് നമുക്ക് പാണ്ഡവധനം കൂടിയെടുത്ത് മഹാസൈന്യത്തെ തയ്യാറാക്കാം. രാജാക്കന്മാരെയെല്ലാം ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാം. അങ്ങനെ അവരെ ഇല്ലായ്മചെയ്യാത്തപക്ഷം അവര്‍ അങ്ങയുടെ പുത്രന്മാരെ പാടേ മുടിച്ചു കളയും എന്നോര്‍ക്കുക. ഉടന്‍ അവരെ മടക്കി വിളിച്ചാലും.”
പുത്രവത്സലനായ ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ പരിഭ്രമിച്ച് “പാണ്ഡവരെ തിരികെ വിളിക്കട്ടെ” എന്ന് കല്പിച്ചു. “അരുത് പാടില്ല പാടില്ല” എന്ന് ദ്രോണരും ഭീഷ്മരും വിദുരരുമെല്ലാം തടസ്സം ചെയ്തിട്ടും പുത്രസ്നേഹാന്ധതയാല്‍ രാജാവ് അതനുസരിച്ചില്ല. ഗാന്ധാരി കണ്ണീരോടെ അപേക്ഷിച്ചു. “മഹാരാജന്‍, കൊന്നു കളയൂ ഈ കുലദ്രോഹിയെ, ഇവന്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ കുറുക്കനെപ്പോലെ ഓരിയിട്ടവനാണ്. ഇവന്‍ കൌരവകുലം മുടിക്കുമെന്ന് ആ വിദ്വാന്മാര്‍ പ്രവചിച്ചത് മറന്നുപോയോ? അതിന്റെ ആരംഭമത്രേയിത്, വീടിന് തീവയ്ക്കുംപോലെയുള്ള ഈ ഘോരകര്‍മം ചെയ്യരുതേ, മക്കള്‍ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് കീഴ്പ്പെട്ട് നില്‍ക്കണം. തലയ്ക്കുമേല്‍ ചാടിക്കയറരുത്. വൃദ്ധന്‍ ബാലനെപ്പോലെയായിക്കൂടാ മഹാരാജാവേ, വിട്ടുകളയൂ ഈ ദുഷ്ട പുത്രനെ!”
ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ദേവി, വിധിച്ചതുപോലെ വരട്ടെ. നമുക്കതൊന്നും മാറ്റാനാവില്ലല്ലോ. പാണ്ഡവന്മാര്‍ തിരിച്ചെത്തി എന്റെ മക്കളുമായി ചൂതാടട്ടെ എന്നു ഞാന്‍ നിശ്ചയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
ആ വിധം തന്നെ നടന്നു. പാണ്ഡവര്‍ മടക്കി വിളിക്കപ്പെട്ടു. മഹാരാജാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം വീണ്ടുമവര്‍ ചൂതുകളിക്കായി സഭയില്‍ ചെന്നുകയറി. ചൂതിനായി വിരിച്ചൊരുക്കിയിരിക്കുന്നിടം കണ്ടു. വ്യഥിതരായ സഭാവാസികളും പാണ്ഡവന്മാരും കേള്‍ക്കെ ശകുനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
“മഹാരാജാവ് നിങ്ങള്‍ക്ക് ധനമെല്ലാം മടക്കിത്തന്നുവല്ലോ. അതുശരി. ഇനിയുള്ള കളിയില്‍ ധനമല്ലാ ആദ്യത്തെ പണയം - തോല്‍ക്കുന്നവര്‍ പന്ത്രണ്ടുവര്‍ഷം തോലുടുത്തു വനവാസം ചെയ്യണം. അതിനുശേഷം ഒരു വര്‍ഷം ആരുമാരുമറിയാതെ ഏതെങ്കിലും നാട്ടില്‍ അജ്ഞാതവാസവും ചെയ്യണം. കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടാല്‍ വീണ്ടും ഇതാവര്‍ത്തിക്കണം. പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷം വനവാസവും ഒരാണ്ട് അജ്ഞാതവാസവും. ഞങ്ങളാണ് തോല്‍ക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഈ കരാറിന് തയാര്‍. ഈ കരാറനുസരിച്ച് കളി തുടങ്ങാം.”
സദസ്യര്‍ “അയ്യോ കഷ്ടംകഷ്ട”മെന്നു കൈയുയര്‍ത്തി തടയവേ യുധിഷ്ഠിരന്‍ നിശ്ശബ്ദനായി ചൂതുകളിക്കാന്‍ ഇരുന്നു. ഇത് കൌരവരുടെ നാശത്തിനാണ് എന്ന് മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് കളിച്ച യുധിഷ്ഠിരനെ ഒറ്റക്കളിയില്‍ തോല്‍പ്പിച്ച് ശകുനി “ഞങ്ങള്‍ ജയിച്ചൂ!” എന്നട്ടഹസിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്‍ എഴുന്നേറ്റ് സഹോദരന്മാരുടെ അരികിലേക്കു ചെന്നു ‘കാട്ടില്‍ പോകാനൊരുങ്ങാം’ എന്നു പറയവേ അതാ ഉടുക്majhabharatham2കാന്‍ തോലുകള്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. കിരീടങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഊരിവെച്ച് പട്ടുവസ്ത്രങ്ങള്‍ മാറ്റി മരത്തോലുടുത്ത് പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ആ മഹാപുരുഷന്മാരെ നോക്കി ദുശ്ശാസനന്‍ ഇങ്ങനെ ഉച്ചത്തില്‍ പരിഹസിച്ചു. “ഹാ ഹാ! എന്തൊരു ഗംഭീരമായ കാഴ്ച! ഞങ്ങളെക്കാള്‍ യോഗ്യര്‍ ആരുണ്ടീ ഭൂമിയിലെന്നു മദിച്ചു നടക്കുന്നവര്‍ കാശിനു വകയില്ലാത്തവരായി തോലുടുത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഈ നില്‍പ്പ്! മഹാബലവാന്മാര്‍! വീരാധിവീരന്മാര്‍ എന്നൊക്കെ ഭാവിക്കുന്ന ഈ പാണ്ഡവരെ നോക്കുക, പാഞ്ചാലീ, ഇവരെ വിട്ടു കളയൂ. ഇവര്‍ ആണും പെണ്ണും കെട്ടവരാണ്. കഷ്ടം, നിന്നെപ്പോലൊരുവളെ ആ ദ്രുപദ രാജന്‍ ഈ ഷണ്ഡന്മാര്‍ക്കു കൊടുത്തുവല്ലോ. അത് സാരമില്ല. നീ മറ്റൊരാളെ വരിച്ചുകൊള്ളൂ. ഇതാ പരമയോഗ്യന്മാരായ കൌരവന്മാരെ നോക്കൂ, ഇവരിലാരെയെങ്കിലും നീ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിക്ക്. ഈ അധ:പതിച്ചവരെ നിനക്കെന്തിനാണിനി!”
ഉഗ്രകോപത്തോടെ ഭീമസേനന്‍ സിംഹം കുറുക്കനെ നോക്കുംപോലെ അവനെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ഇങ്ങനെ ഗര്‍ജ്ജിച്ചു. “പാപി! ദുഷിച്ച വാക്കുകളാല്‍ മര്‍മങ്ങളെ പിളര്‍ക്കുന്ന നിന്റെ മര്‍മങ്ങള്‍
ഞാന്‍ യുദ്ധത്തില്‍ പിളര്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന ഭീമനെനോക്കി നാണംകെട്ട ഗോഷ്ടികള്‍ കാട്ടിയും നൃത്തം വെച്ചും പൈ പൈ എന്ന് വിളിച്ചും ദുശ്ശാസനന്‍ വീണ്ടും ആക്ഷേപം തുടര്‍ന്നു. അപ്പോള്‍ ഭീമന്‍ ഇടിവെട്ടുംപോലെ ഇങ്ങനെ അലറി. “നീച, ചീത്ത വാക്കുകള്‍ പറയുന്നവനേ, ശകുനിയുടെ കള്ളക്കളിയില്‍ ജയിച്ച് അഹങ്കരിക്കുന്നവനേ, നിന്റെ ചെയ്തികള്‍ക്ക് ഘോരമായ പ്രതികാരം ചെയ്യുമെന്ന് ഞാനിതാ സത്യം ചെയ്യുന്നു. നിന്നെ ഞാന്‍ പോര്‍ക്കളത്തിലിട്ടു മാറുപിളര്‍ന്ന് കൊന്ന് ചോരകുടിക്കും! ഇത് സത്യം! ഇത് ഭീമസേനന്റെ പ്രതിജ്ഞ. ഈ വാക്ക് ഫലിക്കാതെ പോയാല്‍ എനിക്ക് പുണ്യലോകങ്ങള്‍ കിട്ടേണ്ട. നീ മാത്രമല്ല ദുശ്ശാസന, ഈ ധൃതരാഷ്ട്ര പുത്രന്മാരെയെല്ലാം ഞാന്‍ കൊന്നൊടുക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. ഇത് ഭീമ പ്രതിജ്ഞ!”
ഇത്രയുംപറഞ്ഞ് സിംഹനട നടന്നു പോകാനൊരുങ്ങുന്ന ഭീമന്റെ നടപ്പിനെ അതുപോലെ ഗോഷ്ടിയായി അനുകരിച്ച് ആര്‍ത്ത് ചിരിക്കുകയായീ ദുര്യോധനന്‍. പകുതി തിരിഞ്ഞുനിന്ന് കണ്ണുകള്‍ ചുവത്തിക്കൊണ്ട് അഭിമാനിയായ ഭീമന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “ദുര്യോധനാ, കൂട്ടത്തോടെ നിന്നെ ഞാന്‍ ഒടുക്കിക്കൊള്ളാം. കരുതിയിരുന്നോ!”
സഭവിട്ടിറങ്ങി തിരിഞ്ഞുനിന്ന് വീണ്ടും ഭീമന്‍ ഇടിവെട്ടുംപോലെ കൈ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു. “ഈ ദുര്യോധനനെ ഞാന്‍ കൊല്ലുന്നതാണ്! കര്‍ണനെ അര്‍ജുനന്‍ പോരില്‍ കൊല്ലും. കള്ളനായ ശകുനിയെ സഹദേവന്‍ കൊല്ലും! മഹായുദ്ധം വരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നു. ആ യുദ്ധത്തില്‍ ഈ ദുഷ്ടനായ ദുര്യോധനനെ ഞാന്‍ ഗദയാല്‍ അടിച്ചുവീഴ്ത്തി അവന്റെ തല ചവിട്ടിയുരുട്ടും. ദുശ്ശാസനന്റെ ചോര സിംഹത്തെപ്പോലെ കുടിക്കും ഞാന്‍!” അപ്പോള്‍ അര്‍ജുനനും ജ്വലിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ സഭയെ നോക്കി തീപോലെ വാരിവിതറി. “എന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ വാക്കുകള്‍ സഫലമായിത്തീരും. സഭയില്‍ ദുര്‍വാക്കോതി നിന്ദിച്ച ഈ കര്‍ണ്ണനെ ഞാന്‍ പോരില്‍ കൂരമ്പിനിരയാക്കും. കര്‍ണനെ അര്‍ജുനന്‍ കൊല്ലും എന്നിതാ ഞാന്‍ സത്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ കര്‍ണനെയും പോരില്‍ ഇവനോടൊപ്പം നില്‍ക്കുന്ന ഏവരെയും ഞങ്ങള്‍ കൂര്‍ത്തുമൂര്‍ത്ത ശരങ്ങളാല്‍ കൊന്നൊടുക്കും! ഇത് സത്യം! പതിനാലാമാണ്ടില്‍ ദുര്യോധനന്‍ വാക്കുപാലിക്കാത്തപക്ഷം ഇത് സംഭവിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. എന്റെ സത്യം പിഴച്ചാല്‍ സൂര്യന് പ്രഭ കെട്ടുപോകട്ടെ, ഹിമാലയം ഉരുകിപ്പോകട്ടെ, ചന്ദ്രന് കുളുര്‍മയില്ലാതാവട്ടെ!” അര്‍ജുനന്റെ ഉഗ്രപ്രതിജ്ഞ കേട്ട് ശ്രീമാനായ സഹദേവന്‍ തന്റെ കുരുത്തുറ്റ നീണ്ട കൈയുയര്‍ത്തി ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. “ദുഷ്ടനായ ശകുനേ, ചതിക്കുന്നവനേ, നീ ചുതുകളിയാല്‍ നേടിയത് കൂര്‍ത്ത കൂരമ്പുകളെയാണ്. എന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്മാര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ ബന്ധുമിത്രാദികള്‍ സഹിതം ശകുനേ, നിന്നെ ഞാന്‍ യുദ്ധത്തില്‍ കൊല്ലുന്നതാണെന്ന് ഇതാ സത്യം ചെയ്യുന്നു.”

സുഗുതകുമാരി
വര ജയേന്ദ്രന്‍

 

ദ്രൌപദീപ്രശ്നം(തുടര്‍ച്ച)

mahabh-logo
“ദ്രൌപദീദേവിക്കു വന്ദനം! ദേവി ജയിക്കട്ടെ!” എന്ന് ആര്‍പ്പുവിളികള്‍ മുഴങ്ങി. “ദുഷ്ടന്മാരായ ധാര്‍ത്തരാഷ്ട്രന്മാര്‍ അധര്‍മ്മം ചെയ്തിരിക്കുന്നു!” എന്നുള്ള ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അതാ ഭീമസേനന്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി ഇരുകൈകളും കൂട്ടിത്തിരുമ്മിയും ചുണ്ടുകള്‍ വിറച്ചും പുരികങ്ങള്‍ ഉഗ്രമായി ചുളിഞ്ഞും ഇങ്ങനെ സിംഹനാദം പോലെ അത്യുച്ചത്തില്‍ ഗര്‍ജിച്ചു. “സഭാവാസികളേ, നിങ്ങളിതു കേട്ടാലും - ഞാനീ ചെയ്യുന്ന ശപഥം പാലിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക് ഗതിയില്ലാതെ പോകട്ടെ. ഈ പരമനീചനായ ദുശ്ശാസനന്റെ മാറിടംപിളര്‍ന്ന് ചോരകുടിക്കും ഞാന്‍! ഇതു സത്യം! രോമാഞ്ചമുളവാക്കുന്ന ഈ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് സഭാവാസികള്‍ ഭീമനെ ബഹുമാനിച്ചു. ധാര്‍ത്തരാഷ്ട്രരെ നിന്ദിച്ചു. കുന്നുപോലെ പട്ടാടകള്‍ കൂടിക്കിടക്കുന്നതിനു മുന്നില്‍ കൈകള്‍ തളര്‍ന്ന് നാണിച്ചുനിന്ന ദുശ്ശാസനന്‍ അടങ്ങി മാറിയപ്പോള്‍ “കഷ്ടം കഷ്ടം” എന്ന് ജനങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ചു. “ദ്രൌപദിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയൂ പറയൂ” എന്ന ജനാരവം കേട്ട് വിദുരര്‍ കൈകളുയര്‍ത്തി ജനരോഷം ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “ഇതാ അനാഥയെപ്പോലെ കരയുന്ന ഈ കുലവധുവിനെ നോക്കൂ. ഇത് കടുത്ത അധര്‍മമത്രേ. ധര്‍മപ്രശ്നമാണ് അവള്‍ ഉയര്‍ത്തിയത്. തെറ്റും ശരിയും തിരിച്ചറിയാമെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരിക്കുന്നവന്‍ അസത്യവാദിയെപ്പോലെ അധര്‍മിയത്രേ എന്ന് ശാസ്ത്രം. അധര്‍മിക്ക്മഹാദുഃഖങ്ങളാകും ഫലം. അതിനാല്‍ കൃഷ്ണയുടെ ഈ ധര്‍മപ്രശ്നത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കുവിന്‍!”
mahabharat1എന്നിട്ടും രാജാക്കന്മാരും സഭാവാസികളായ മഹത്തുക്കളും മിണ്ടിയില്ല. കൃഷ്ണയെ വലിച്ചിഴച്ചു വസ്ത്രാക്ഷേപം ചെയ്തിട്ടും അവര്‍ മിണ്ടിയില്ലല്ലോ. അപമാനിതയാകാതെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന ആ തേജസ്വിനിയുടെ പ്രഭാവം കണ്ടിട്ടും അവര്‍ മിണ്ടിയില്ലല്ലോ. നാണംകെട്ട് കുനിഞ്ഞിരുന്നതേയുള്ളൂ. ദുശ്ശാസനന്‍, വീണ്ടും ചീറിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടടുത്ത് പാഞ്ചാലിയെ പിടികൂടി നിലത്തുവീഴ്ത്തി വലിച്ചിഴയ്ക്കാന്‍തുടങ്ങി.“നടക്ക് ദാസീഗൃഹത്തിലേക്ക്” എന്നയാള്‍ അലറി. അയാളെ തടയാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ദ്രൌപദി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടുമിങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ. നരാധമാ, ദുഷ്ടാ. നിര്‍ത്ത് - ഈ കൂറ്റന്‍ എന്നെ വലിച്ചിഴച്ചു കഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടും നിങ്ങളാരും അരുതെന്നുപറയുന്നില്ലല്ലോ! ഗുരുക്കന്മാരേ, നിങ്ങളെ ഞാന്‍ നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. ഞാനാണോ തെറ്റ് ചെയ്തതെന്ന് പറഞ്ഞാലും.”
ദ്രൌപദി തുടര്‍ന്നു. “ഹാ! സ്വഗൃഹങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരിടം കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവളാണ് ഞാന്‍. സൂര്യന്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്നെ ഇതാ ഈ സഭാതലത്തില്‍ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു. എന്നെ കാറ്റുതൊട്ടാല്‍ പോലും പൊറുക്കാത്ത പാണ്ഡവന്മാര്‍ ഈ ദുഷ്ടന്‍ എന്നെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നത് കണ്ടുനില്‍ക്കുന്നുവല്ലോ! എന്റെ വന്ദ്യരായ പിതാക്കന്മാരും ആചാര്യന്മാരും അവരുടെ പുത്രപത്നിയെ, പുത്രിയെ ഇവന്‍ തൊട്ടിട്ടും അനക്കമറ്റിരിക്കുന്നുവല്ലോ! ഹാ കഷ്ടം, ഇതത്രേ കാലവിപര്യയം!.. സതിയായ സ്ത്രീയെ സഭയില്‍ അപമാനിക്കുന്ന ഇവരുടെ ധര്‍മബോധമെവിടെപ്പോയി? കെട്ടുപോയിരിക്കുന്നൂ ധര്‍മം! ഈ കൃഷ്ണ, ദ്രുപദരാജകുമാരി, വീരപാണ്ഡവരുടെ പത്നി, ശ്രീകൃഷ്ണസോദരി, ഇങ്ങനെയുള്ള ഞാന്‍ ദാസിയോ അദാസിയോ, പറയുവിന്‍ കുരുക്കളേ, ഞാന്‍ ജിതയോ അജിതയോ? പറയുവിന്‍ പറയുവിന്‍.”
ഭീഷ്മര്‍ പറഞ്ഞു. “കല്യാണി, ധര്‍മഗതി ഞാന്‍ മുന്നേ പറഞ്ഞുവല്ലോ. ശക്തന്മാര്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നതേതോ അതായിരിക്കുന്നു ഇന്നു ധര്‍മം! ദുര്‍ബലന്മാര്‍ ധര്‍മമേതെന്നു പറഞ്ഞാലും അത് അധര്‍മമായേ വരൂ! ശുഭേ, പാഞ്ചാലനന്ദിനീ, നീ മഹാദുഃഖത്തിലും ധര്‍മം വെടിയാതെ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നവള്‍. ഞങ്ങള്‍, ദ്രോണാദികളായ വൃദ്ധന്മാര്‍ ഇതാ ചാകാതെ ചത്തവരെപ്പോലെയായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ദ്രൌപദീ, നിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ചോദ്യത്തിനുത്തരം ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറയാനാവുന്നില്ലല്ലോ.”
മുറിവേറ്റ പെണ്‍പക്ഷിയെപ്പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്ന ദ്രൌപദിയെയും മൂകരായിരിക്കുന്ന സഭാവാസികളെയും നോക്കി ദുര്യോധനന്‍ പരിഹാസത്തോടെ പുഞ്ചിരിതൂകിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “ഹേ ആത്മവീര്യമുള്ളവളേ, നിന്റെ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരായ ഭീമനും പാര്‍ഥനും നകുല സഹദേവന്മാരും ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കട്ടെ. സാക്ഷാല്‍ ധര്‍മപുത്രര്‍ പറഞ്ഞത് തെറ്റെന്നും അയാള്‍ തങ്ങളുടെ സ്വാമിയല്ലെന്നും അവര്‍ തുറന്ന് സഭയില്‍ പറയട്ടെ. എങ്കില്‍ നിന്നെ ദാസിയല്ലാതെയാക്കിത്തീര്‍ക്കാം.”
സഭാവാസികള്‍ ഈ പ്രസ്താവനയെ ‘അത് ശരി!’ ‘അത് ശരി’ എന്ന് അഭിനന്ദിച്ചു. ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഭീമസേനന്‍ ദിവ്യചന്ദനം പൂശിയ തന്റെ കൈകള്‍ രണ്ടുമുയര്‍ത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
“ഈ മഹാനായ ധര്‍മപുത്രര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു പ്രഭുവാണ്. അതിനാലത്രേ ഞങ്ങള്‍ ഇതെല്ലാം പൊറുക്കുന്നത്. ഇദ്ദേഹം തോറ്റുവെങ്കില്‍ ഞങ്ങളും തോറ്റിരിക്കുന്നു. എന്റെയീ നീണ്ടുരുണ്ട കൈകള്‍ നോക്കുവിന്‍: ധര്‍മപാശംകൊണ്ടു കെട്ടിമുറുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണിവ. അല്ലെങ്കില്‍ ദ്രൌപദിയുടെ തലമുടിക്കെട്ടില്‍ തൊട്ടവന്‍ ജീവനോടെ ഈ മണ്ണില്‍ പിന്നീട് ചവിട്ടുകയില്ല. ഈ ധര്‍മപുത്രര്‍, ഞങ്ങളുടെ mahabharat2ജ്യേഷ്ഠന്‍ ഒറ്റവാക്കു പറയട്ടെ - ഈധാര്‍ത്തരാഷ്ട്രന്മാരെയെല്ലാം സിംഹം ക്ഷുദ്രജന്തുക്കളെയെന്നപോലെ ഞാന്‍ കൈത്തലം കൊണ്ട് അടിച്ചരച്ചു കളയും!”
കത്തുന്ന തീ പോലെ നില്‍ക്കുന്ന അവനോട് ഭീഷ്മ ദ്രോണാദികള്‍ പറഞ്ഞു. “ക്ഷമിക്കൂ, ഭീമാ, നീ എല്ലാം നടത്തുകതന്നെ ചെയ്യും”
ഇതുകേട്ടു ചൊടിച്ച കര്‍ണന്‍ ഇങ്ങനെ കടും വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞു. “മൂന്നു പേരാണ് കേമന്മാര്‍! സ്വന്തം പ്രഭുവിനെ ദുഷ്ടനെന്നു പറയാന്‍ മടിയില്ലാത്ത, ആ പ്രഭുവിന്റെ അഭിവൃദ്ധിക്കുചേരാത്ത നീചവൃത്തിക്കു തയ്യാറുള്ള ഈ ഭീഷ്മ ദ്രോണ വിദുരന്മാര്‍!...
മൂന്നുപേരത്രേ കീഴ്പെട്ടു നില്‍ക്കേണ്ടവര്‍, ദാസന്‍, പുത്രന്‍, അസ്വതന്ത്രയായ പെണ്ണ് - ഇതനുസരിച്ച് ദരിദ്രനായ ദാസന്റെ പെണ്ണും സ്വത്തുമെല്ലാം അവന്റെ സ്വാമിക്കുള്ളതത്രേ. ഈ പ്രമാണമനുസരിച്ച്, ഹേ ദ്രൌപദി, നീ ദുര്യോധനാദികള്‍ക്കുള്ളവളായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നിനക്ക് മറ്റൊരുത്തനെ ഭര്‍ത്താവാക്കാം. ദാസിമാര്‍ക്ക് അതു തെറ്റല്ല തന്നെ. ഹേ ദാസീ, നീ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരുത്തനെ കണ്ടെത്തിക്കൊള്ളൂ.”
ഇതുകേട്ട് അത്യമര്‍ഷിയായിത്തീര്‍ന്ന ഭീമസേനന്‍ ചുടുന്നനെ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടും വിരികണ്ണുകള്‍ ചുവന്നു കലങ്ങിയും കൊടുംകോപത്തോടെ കര്‍ണനെ ചൂടുന്ന മട്ടില്‍ നോക്കിക്കൊണ്ട് യുധിഷ്ഠിരനോടു പറഞ്ഞു. “ജ്യേഷ്ഠാ, ഈ സൂതപുത്രനോടു ഞാന്‍ കോപിച്ചിട്ടെന്തുഫലം! ഞാന്‍ ദാസനായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! അങ്ങ് ഈ ദ്രൌപദിയെ പണയംവെച്ചതിനാലല്ലയോ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഈ ദുര്‍വാക്കുകള്‍ പറയാന്‍ ശത്രുക്കള്‍ ധൈര്യം കാട്ടുന്നത്!”
മുഖംമങ്ങി മൌനംപൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന യുധിഷ്ഠിരനെ നോക്കി ദുര്യോധനന്‍ ഇങ്ങനെ പരിഹസിച്ചു. “ഹേ, യുധിഷ്ഠിര, നിന്റെ സഹോദരന്മാര്‍ നിന്റെ ചൊല്‍പ്പടിക്കു നില്‍ക്കുന്നവരാണ്. കൃഷ്ണ ദാസിയായോ ഇല്ലയോ എന്നു നീ തന്നെ പറയുക.”
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദുര്യോധനന്‍ മദോന്മത്തനായി ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് താന്‍ ഉടുത്തിരിക്കുന്ന പട്ടാട വലിച്ചുനീക്കി ആനത്തുമ്പിപോലെ തടിച്ചുരുണ്ട നഗ്നമായ തന്റെ ഇടത്തേതുടമേല്‍ താളത്തില്‍ തട്ടി ദ്രൌപദിയെ നോക്കി ‘ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്’ എന്ന് കണ്ണുകളാല്‍ ക്ഷണിച്ചു. എന്നിട്ട് ഉറ്റതോഴനായ കര്‍ണനെ നോക്കി ചിരിക്കുകയായി. ഇതുകണ്ടു രക്തം പോലെ ചുവന്ന് കടുത്ത കണ്ണുകള്‍ ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടും കനത്തു നീണ്ട കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടും ഭീമസേനന്‍ സഭ മുഴങ്ങുംപോലെ ഇങ്ങനെ അലറി. “ദുര്യോധനാ, നിന്റെയീ തുട ഞാന്‍ ഗദകൊണ്ടു തച്ചുടയ്ക്കുമെന്ന് ഇതാ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക് പിതൃലോകങ്ങള്‍ കിട്ടാതെ പോകട്ടെ!”
സര്‍വാവയവങ്ങളിലും നിന്ന് തീ ചിന്നുമാറ് ക്രോധമൂര്‍ത്തിയായി വിറച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഭീമനെ നോക്കി വിദുരര്‍ പറഞ്ഞു. “അഹോ! രാജാക്കന്മാരേ, ഈ ഭീമനില്‍ നിന്ന് രക്ഷ തേടിക്കൊള്ളുവിന്‍. ഈശ്വരന്‍ തന്നെ ഇതാ വിധി കല്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുരുക്കളേ, ഈ സഭ ധര്‍മം ദുഷിച്ചതായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു! യുധിഷ്ഠിരന്‍ തന്റെ തോല്‍വിക്കുശേഷം ദ്രൌപദിയെ പണയം വെച്ചത് ന്യായമല്ല. ശകുനിയുടെ ദുര്‍വാക്കു കേട്ടു ധര്‍മഭംഗം ചെയ്യാതിരിക്കുവിന്‍!”
“ദ്രൌപദീ, ധര്‍മപുത്രന്‍ നിന്റെ സ്വാമിയല്ലെന്ന് ഭീമാര്‍ജുനന്മാരും നകുല സഹദേവന്മാരും പറയട്ടെ” എന്നായി വീണ്ടും ദുര്യോധനന്‍. അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞത് ക്രോധോജ്വലനായി നില്‍ക്കുന്ന അര്‍ജുനനാണ്. “ഞങ്ങളുടെ അധീശനാണ് തമ്പുരാനായ ധര്‍മപുത്രര്‍. തോറ്റു നില്‍ക്കുന്ന അവിടുന്ന് നാളെ ആരുടെയൊക്കെ അധീശനായിത്തീരുമെന്ന്, കൌരവന്മാരേ, നിങ്ങള്‍ കണ്ടറിഞ്ഞു കൊള്ളുവിന്‍!”
അപ്പോള്‍ ധൃതരാഷ്ട്ര ഗൃഹത്തിന്റെ അഗ്നിസ്ഥാനത്തുനിന്ന് കുറുക്കന്‍ ഓരിയിട്ടു. കഴുതക്കൂട്ടങ്ങള്‍ ദുസ്സഹമാംവിധം നിലവിളിച്ചു. രൌദ്രപക്ഷികളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേള്‍ക്കായി. ഈ ദുര്‍ലക്ഷണങ്ങള്‍ കണ്ടു ഭയന്ന ഗുരുജനങ്ങളെല്ലാം ‘സ്വസ്തി സ്വസ്തി’ എന്നു ഭയത്തോടെ ഉരുവിടുകയായി. ഇതെല്ലാം കേട്ടു ഭയന്ന ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “കേള്‍ക്കൂ, ദുര്യോധനാ, ധിക്കാരീ, നീ ഈ മഹാസദസ്സില്‍ ഒരു സ്ത്രീയെ, വിശേഷിച്ചും ദ്രൌപദീദേവിയെച്ചൊല്ലി തര്‍ക്കിക്കുന്നുവോ ബുദ്ധികെട്ടവനേ”
ഇങ്ങനെ ശാസിച്ചതിനുശേഷം വിഷാദത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ പാഞ്ചാലിയുടെ നേര്‍ക്ക് തിരിഞ്ഞ് “മകളേ, എന്റെ പുത്രവധുക്കളില്‍വെച്ച് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയാണ് നീ. ഇതാ നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിച്ചു കൊള്ളുക” എന്നു പറഞ്ഞു.
പാഞ്ചാലി ഉടന്‍ തന്നെ പ്രതിവചിച്ചു. “മഹാരാജാവേ, ധര്‍മിഷ്ഠനായ യുധിഷ്ഠിരന്റെ ദാസ്യം ഒഴിച്ചു തന്നാലും. എന്റെ ഉണ്ണി, അറിവില്ലാത്ത ആ കുട്ടി, പ്രതിവിന്ധ്യന്‍, ദാസപുത്രനായിക്കൂടാ!”
“അങ്ങനെയാകട്ടെ, കല്യാണീ രണ്ടാമതൊരു വരം നീ ചോദിക്കുക. എന്റെ മനസ്സ് നിന്നോടൊപ്പമുണ്ട്.” എന്നായി ധൃതരാഷ്ട്രര്‍. അതുകേട്ട് ദ്രൌപദി പറഞ്ഞു. “പിതാവേ, ഭീമാര്‍ജുനന്മാരെയും അനുജന്മാരെയും അവരുടെ തേരുകളും വില്ലുകളുമൊത്ത് മോചിതരാക്കിയാലും.”
“മകളേ, നീ ധര്‍മചാരിണിയാണ്, സര്‍വശ്രേഷ്ഠയാണ്. ഈ രണ്ട് വരവും ഞാന്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. മൂന്നാമതൊന്നു കൂടി വരിച്ചാലും” ഇതുകേട്ട ദ്രൌപദി ശിരസ്സുയര്‍ത്തി നിന്നു പറയുകയായി. “മഹാരാജന്‍, ക്ഷത്രിയസ്ത്രീകള്‍ക്ക് രണ്ട് വരത്തിലധികം ചോദിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്നത്രേ പ്രമാണം. ഇനിയൊരു വരം എനിക്കാവശ്യമില്ല. എന്റെ പതികള്‍ ദാസ്യത്തില്‍ നിന്നു വിമോചിതരായിരിക്കുന്നു. അതു മതിയാകും.”
ഇതുകേട്ട കര്‍ണന്‍ ഇങ്ങനെ പരിഹസിച്ചു. “ഇതാ ഒരു സുന്ദരി ഈ പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം കരകയറ്റിയിരിക്കുന്നു! പാണ്ഡവന്മാര്‍ക്കു തോണിയായിത്തീര്‍ന്നു അവരുടെ ഭാര്യ:” ഇതു കേട്ടു ക്രോധം കൊണ്ടു ചൊടിച്ചു മുന്നോട്ടാഞ്ഞ ഭീമനെ അര്‍ജുനന്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി. “നീചന്മാരുടെ വാക്കുകള്‍ക്കു ചെവി കൊടുക്കരുത് ജ്യേഷ്ഠാ. അവരോട് മറുപടി പറയരുത്” എന്നു തടഞ്mahabharat3ഞു. ഭീമന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടും വിയര്‍ത്തും കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിയും സിംഹത്തെപ്പോലെ ശത്രുക്കളെ ഉഗ്രമായി നോക്കി. ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് തീ പറന്നു, പുരികങ്ങള്‍ ഒടിയുമാറ് വളഞ്ഞു. ആ കടുംക്രോധം കണ്ട് “അരുത് അടങ്ങു”കെന്നു യുധിഷ്ഠിരന്‍ കൈയുയര്‍ത്തി വിലക്കി, എന്നിട്ട് ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ മുന്നില്‍ ചെന്നു കൈകൂപ്പി നിന്നു ചോദിച്ചു. “മഹാരാജാവേ, അങ്ങാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അധീശന്‍. ഞങ്ങള്‍ അങ്ങയുടെ കല്പന എന്നും അനുസരിക്കുന്നവരാണ്.”
ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ പറഞ്ഞു. “അജാതശത്രുവായ യുധിഷ്ഠിരാ, നിങ്ങള്‍ സ്വന്തം രാജ്യത്തേക്ക് എല്ലാ സമ്പത്തുമായി മടങ്ങിക്കൊള്ളുവിന്‍, അവിടെ രാജ്യപാലനം ചെയ്തു വസിക്കുവിന്‍. ഈ വൃദ്ധന്റെ ശാസന കേട്ടുകൊള്‍ക. നീ ധര്‍മഗതി അറിഞ്ഞവനാണ്. സജ്ജനങ്ങള്‍ പ്രതികാരം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങാറില്ല. ഉത്തമ പുരുഷന്മാര്‍ ദുര്‍വാക്കുകള്‍ക്കു മറുപടി പറയുകയില്ല; മര്യാദ വിടുകയില്ല. ഈ സഭയില്‍വെച്ച് നീയാ മര്യാദ പാലിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ ഉണ്ണീ, നീ ദുര്യോധനനില്‍ വൈരാഗ്യം വെച്ചുപുലര്‍ത്തരുത്. കണ്ണില്ലാത്ത ഈ വൃദ്ധനായ വലിയച്ഛനെയും അമ്മയായ ഗാന്ധാരിയെയുമോര്‍ത്ത് വീരന്മാരായ നിങ്ങള്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്ന് ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തില്‍ സുഖമായി കഴിയുവാന്‍ പൊയ്ക്കൊള്ളുക”
രാജശാസനം ശിരസാ സ്വീകരിച്ചു യുധിഷ്ഠിരന്‍ സഹോദരന്മാരോടും കൃഷ്ണയോടുമൊപ്പം സഭ വിട്ടിറങ്ങി മഹാരഥങ്ങളില്‍ കയറി ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് തേരോടിച്ചുപോയി.

സുഗതകുമാരി
വര: ജയേന്ദ്രന്‍
 

ദ്രൌപദീ പ്രശ്നം

mahabharatham
വിജയലഹരിയാല്‍ മതിമറന്ന ദുര്യോധനന്‍ തന്റെ തേരാളിയെ വിളിച്ച് ആജ്ഞാപിച്ചു: “പ്രതികാമീ, പെട്ടെന്നു കൊണ്ടുവാ ആ കൃഷ്ണയെ.””
ഭീതനായ പ്രതികാമി അന്ത:പുര വാതില്‍ക്കല്‍ ചെന്നു നിന്ന് ദ്രൌപദിയെ വന്ദിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ദേവീ, യുധിഷ്ഠിരന്‍ ദ്യൂതത്തില്‍ തോറ്റ് അവിടുത്തെയും പണയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. വന്നാലും, അങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുചെല്ലുവാന്‍ എനിക്ക് ആജ്ഞ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.””
ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നുപോയ കൃഷ്ണ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു. “പ്രതികാമീ, മഹാരാജാവ് ഭാര്യയെ പണയം വെച്ചുവെന്നോ? ദ്യൂതംകൊണ്ട് വെളിവു കെട്ടുപോയോ അദ്ദേഹത്തിന്? മറ്റൊന്നുമില്ലായിരുന്നോ പണയ ദ്രവ്യം?”
പ്രതികാമി പറഞ്ഞു: ““എല്ലാ ദ്രവ്യവും നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷമാണ് ധര്‍മപുത്രര്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ആദ്യം അനുജന്മാരെ ഓരോരുത്തരായും പിന്നീട് തന്നെത്തന്നെയും പണയംവെച്ചു തോറ്റു. ഒടുവിലാണ് രാജപുത്രി, അവിടുത്തെ പണയം വെച്ചത്.”
ദ്രൌപദി പറഞ്ഞു: “സൂത, ചെന്ന് ചോദിക്കൂ ആ ചുതുകളിക്കാരനോട്. ആദ്യം തന്നെത്തന്നെ പണയംവെച്ചു തോറ്റതില്‍ പിന്നെയാണോ എന്നെ പണയം വെച്ചതെന്ന്? മറുപടി കേട്ടതിനു ശേഷം ഞാന്‍ വരാം.”
പ്രതികാമി സഭയില്‍ ചെന്ന് പാഞ്ചാലിയുടെ ചോദ്യം യുധിഷ്ഠിരനോട് ചോദിച്ചു. മനസ്സുകെട്ടു ജീവച്ഛവം പോലെ കുനിഞ്ഞു മിണ്ടാതെയിരുന്നതേയുള്ളൂ അദ്ദേഹം. ദുര്യോധനന്‍ പറഞ്ഞു: “അവള്‍ ഇവിടെ വന്ന് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ. ഇവന്റെ ഉത്തരം അപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കാമല്ലോ.”
സൂതന്‍ വീണ്ടും അന്ത:പുരത്തിലെത്തി ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞു: “ഹേ രാജകുമാരി, അവര്‍ മര്യാദ പാലിക്കുന്നവരല്ല. എങ്കിലും ഇതില്‍ അവര്‍ക്ക് സന്ദേഹമുണ്ട്. അവിടുത്തെ സഭയില്‍ കയറ്റാതെ അവര്‍ അടങ്ങുകയില്ല. വന്നാലും.”
ദ്രൌപദി പറഞ്ഞു: “വിധി വിഹിതം പോലെ നടക്കട്ടെ - വിദ്വാന്മാരും അവിദ്വാന്മാരുമെല്ലാം അതിന് വഴങ്ങിയേ മതിയാകൂ. എല്ലാറ്റിനും മീതെയുള്ളതു ധര്‍മമാണ്. അതിനാല്‍ എന്റെയീ സന്ദേഹത്തിന് മറുപടി നല്‍കണമെന്ന് സഭാവാസികളോടു പറയുക. ആ മഹാന്മാരുടെ കല്പന ഞാന്‍ അനുസരിക്കാം.”mahabharatham1
പ്രതികാമി മടങ്ങി വീണ്ടും സഭയില്‍ ചെന്ന് ദ്രൌപദിയുടെ ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു. എന്നാല്‍ ദുര്യോധനന്റെ കോപം ഭയന്ന സദസ്യര്‍ ഒന്നുംമിണ്ടാതെ തല കുനിച്ചിരുന്നതേയുള്ളൂ. ദുര്യോധനന്‍ അവരുടെ വാടിയ മുഖങ്ങള്‍ നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എടോ പ്രതികാമി, അവള്‍ ഇവിടെ വന്ന് നേരിട്ട് ഈ ചോദ്യം നമ്മോടു ചോദിക്കട്ടെ. വിളിച്ചുകൊണ്ടുവാ അവളെ.””
കൃഷ്ണയുടെ കോപമോര്‍ത്ത് സംഭീതനായി സൂതന്‍ സഭാവാസികളോട് വീണ്ടും പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. “മഹത്തുക്കളേ, എന്താണ് ഞാന്‍ ദ്രൌപദിയോട് പറയേണ്ടത്?” അതുകേട്ടു കുപിതനായ ദുര്യോധനന്‍ പറഞ്ഞു.““ദുശ്ശാസനാ, ഈ ഭീരുവായ സൂതന്‍ ഭീമനെ പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുകയാണ്. നീ തന്നെപോയി ആ കൃഷ്ണയെ കൊണ്ടു വരൂ. തോറ്റു കഴിഞ്ഞ ഇവര്‍ എങ്ങനെയാണ് എതിര്‍ക്കുക?”
ഇതു കേട്ടപാടേ ദുശ്ശാസനന്‍ കണ്ണുകള്‍ ചുവത്തി ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അന്ത:പുരത്തിലേക്കു കുതിച്ചു നടന്നു. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന ദ്രൌപദിയുടെ അടുത്തെത്തി അയാള്‍ ഇങ്ങനെ ആജ്ഞാപിച്ചു: “വരൂ കൃഷ്ണേ, സഭയിലേക്ക്. എല്ലാവരും തോറ്റു! ലജ്ജ വെടിഞ്ഞ് വന്ന് ദുര്യോധനനെ സേവിക്ക്. ഞങ്ങള്‍ നിന്നെ നേടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!”
ഈ ദുര്‍വാക്കുകള്‍ കേട്ടു പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് വാടിയ മുഖത്തോടെ പാഞ്ചാലി കൌരവ മാതാക്കളിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകാനാഞ്ഞു. ഓടുന്ന ആ സാധ്വിയെ പിന്തുടര്‍ന്ന് ദുശ്ശാസനന്‍ അവളുടെ ചുരുണ്ടു നീണ്ട തലമുടി ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയായി. “അരുത്, എനിക്ക് അശുദ്ധിയുടെ സമയമാണ്, ദുഷ്ടാ തൊടരുതെന്നെ... അരുതരുത്” എന്ന് കോപതാപങ്ങളോടെ ദ്രൌപദി നിലവിളിച്ചു. അതു ശ്രദ്ധിക്കാതെ രാജസൂയ യാഗത്തില്‍, മന്ത്രശുദ്ധമായ തീര്‍ഥത്താല്‍ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട ആ മഹാറാണിയുടെ മനോഹരമായ കാര്‍കൂന്തല്‍ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് ആ ദുഷ്ടന്‍ അവളെ സഭാമധ്യത്തില്‍ തള്ളിയിട്ടു. ‘അരുതേ, അരുതേ’” എന്ന് വിലപിക്കുന്ന ദ്രൌപദി നിലത്തുനിന്നും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ട ദുര്യോധനന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “എടീ ദാസി, നീ ഒറ്റച്ചേല ഉടുത്തിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതൊന്നും ഇനി പ്രധാന
മല്ല. ദാസി എന്തുടുക്കണം, ഉടുക്കേണ്ട എന്നൊക്കെ നിശ്ചയിക്കുന്നത് അവളുടെ പ്രഭുവാണ്.”
കരഞ്ഞുകൊണ്ടും അമര്‍ഷംകൊണ്ടു ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടും പാഞ്ചാലി ചോദിച്ചു: “ഹാ, ഈ മഹത്തായ കുരുസഭയ്ക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു? അബലയായ ഒരുവളെ വലിച്ചിഴച്ച് അപമാനിക്കുന്നത് ഭാരതന്മാര്‍ കണ്ട് നില്‍ക്കുന്നുവല്ലോ! ദുഷ്ടാ, ദുശ്ശാസനാ, എന്റെ തലമുടി വിട്, എന്റെ ചേലയില്‍ പിടിച്ചുവലിക്കാതെ വിട്! ഹാ ഹാ! എന്റെയീ സ്ഥിതി ഭീഷ്മ പിതാമഹനും ദ്രോണാചാര്യനും മഹാരാജാവുമെല്ലാം പൊറുക്കുന്നുവല്ലോ. ധര്‍മം നശിച്ചു കഴിഞ്ഞു.” കോപത്തോടെ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ നോക്കിയും ഗുരുക്കന്മാരെ നോക്കി കൈകൂപ്പിക്കരഞ്ഞും നില്‍ക്കുന്ന പാഞ്ചാലിയെ ‘ദാസീ, ദാസീ’ എന്നു വിളിച്ച് ദുശ്ശാസനന്‍ പിടിച്ചുലയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതുകണ്ട് കര്‍ണനും ശകുനിയും രസിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായി. ‘മിടുക്കന്‍, മിടുക്കന്‍’ എന്നവര്‍ ദുശ്ശാസനനെ വിളിച്ചഭിനന്ദിച്ചു. മറ്റ് സഭാവാസികള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ നിശ്ചലം ഇരിക്കുകയാണ്. ഭീഷ്മര്‍ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ദ്രൌപദി, നിന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കാന്‍ എളുപ്പമല്ല. ധര്‍മം സൂക്ഷ്മമത്രേ. സ്വയം യജമാനനല്ലാത്തവന്‍ പണയം വെയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല. എന്നാല്‍ പതിക്ക് പത്നി സ്വന്തവുമത്രേ. യുധിഷ്ഠിരന്‍ നിന്നെ കൈവിടുന്നവനല്ല. എന്നാല്‍ അവന്‍ ‘ഞാന്‍ തോറ്റു’ എന്ന് ഏറ്റുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവന്‍ സ്വേച്ഛയാ അല്ല കളിച്ചത്. ശകുനിയാകട്ടെ കള്ളച്ചൂതില്‍ അദ്വതീയനുമാണ്. കൃഷ്ണേ, നിന്റെ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല.”
ദ്രൌപദി പറഞ്ഞു:““ഈ ദുഷ്ടന്മാര്‍ ചൂതില്‍ പ്രിയമില്ലാത്ത മഹാരാജാവിനെ വെല്ലുവിളിച്ചിറക്കി കളിച്ചു ചതിച്ച് തോല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അജ്ഞതയാല്‍ തോല്‍വി പറ്റിയ ഈ പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠന്‍ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്വയം തോറ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എങ്ങനെ എന്നെ പണയമാക്കി? ഹേ സഭാവാസികളേ, കുരുവീരന്മാരേ, നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ക്കും സ്നുഷകള്‍ക്കുമെല്ലാം പ്രഭുക്കളാണല്ലോ. പറയുവിന്‍, ആലോചിച്ച് എനിക്കുത്തരം നല്‍കുവിന്‍!”mahabharatham2
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞും കരുണമായി കരഞ്ഞും ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ നോക്കിയും വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിക്കുന്ന കൃഷ്ണയെ ദുശ്ശാസനന്‍ ഉറക്കെ ശകാരിച്ചുകൊണ്ട് സഭാതലത്തിലിട്ടു വലിച്ചിഴച്ചു. ഇതെല്ലാം കണ്ട് അഗ്നിപര്‍വതം പോലെ ചൂടു വമിച്ചുനിന്ന ഭീമന്‍ ഇങ്ങനെ ഗര്‍ജിച്ചു. “കൊണ്ടുവാ തീയ് സഹദേവാ! ഈ ചൂതുകളിക്കാരന്റെ കൈ രണ്ടും ഞാന്‍ ചുടട്ടെ! എല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ടും നമ്മെയെല്ലാം പണയം വെച്ചിട്ടും ഞാന്‍ സഹിച്ചു. ദ്രൌപദിയെ അപമാനിച്ചു ക്ളേശിപ്പിക്കുന്നത് ഇവന്‍ നിമിത്തം! ചൂതുകളിക്കാരുടെ വീട്ടില്‍ തോന്നുംപോലെ നടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുണ്ടാവും. പക്ഷേ അവരെയും അവര്‍ പണയം വയ്ക്കാറില്ല. സഹദേവാ, കൊണ്ടുവാ തീയ്!”
അര്‍ജുനന്‍ ക്രുദ്ധനായ  ഭീമന്റെ കൈ മുറുകെപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. “ജ്യേഷ്ഠ, ഇങ്ങനെ അങ്ങൊരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. ഈ ദുഷ്ടന്മാരായ ശത്രുക്കള്‍ അങ്ങയുടെ ധര്‍മഗൌരവത്തെയും കെടുത്തിയോ! ധര്‍മിഷ്ഠനായ ജ്യേഷ്ഠനെ ആര് ലംഘിക്കും? ഭീമ, ഇതും നമുക്ക് യശസ്സിനായി ഭവിക്കും.”
മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്ന ഭീമനെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി അര്‍ജുനന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കവേ, സഭയിലിട്ടു വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടുന്ന പാഞ്ചാലിയുടെ ക്ളേശം കണ്ടു പൊറുക്കാതെ ദുര്യോധനന്റെ സഹോദരനായ വികര്‍ണന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “രാജാക്കന്മാരേ, സദസ്യരേ, പാഞ്ചാലിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കുവിന്‍. അല്ലാതെ ഇതു കണ്ടിരുന്നാല്‍ നരകമാവും ഫലം.
എന്തുകൊണ്ട് ഭീഷ് മരും മഹാരാജാവും ആചാര്യനും വിദുരരും കൃപരുമെല്ലാം മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു? പറയുവിന്‍ പറയുവിന്‍.”
ആരും മിണ്ടുന്നില്ലെന്നു കണ്ട് കൈകള്‍ ഞെരിച്ചും നെടുവീര്‍പ്പിട്ടും വികര്‍ണന്‍ പറഞ്ഞു: “ആര്‍ക്കുമൊന്നും പറയാനില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പറയാം ഉത്തരം. നൃപന്മാര്‍ക്ക് നാല് വ്യസനങ്ങളാണുള്ളതെന്ന് പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. നായാട്ട്, മദ്യപാനം, ചൂത്, സ്ത്രീകളോടുള്ള കാമം. ഇവയില്‍ മുഴുകുന്ന മനുഷ്യന്‍ ധര്‍മം കൈവിടും. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന കര്‍മങ്ങളെ ആരും അംഗീകരിക്കുകയില്ല. ചൂതിന്റെ ദൌര്‍ബല്യത്താല്‍ മതികെട്ട യുധിഷ്ഠിരന്‍ ശകുനിയെന്ന ചൂതാട്ടക്കാരന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് കൃഷ്ണയെ പണയം വെച്ചത്. ദ്രൌപദി ബഹുമാന്യയാണ്. ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെടേണ്ടവളല്ല. യുധിഷ്ഠിരന്‍ താന്‍ തന്നെ അടിമയായതിനുശേഷം പണയം വെയ്ക്കപ്പെട്ടവളാണ്. അതിനാല്‍ കൃഷ്ണ നമുക്ക് ദാസിയായിട്ടില്ലെന്ന് ഞാന്‍ ഇതാ പറയുന്നു.”
ഈ വാക്കുകള്‍ കേട്ട സഭാവാസികള്‍ വികര്‍ണനെ പ്രശംസിച്ചും ശകുനിയെ നിന്ദിച്ചും ശബ്ദഘോഷമുയര്‍ത്തി. അപ്പോള്‍ കര്‍ണന്‍ കോപത്തോടെ കൈയുയര്‍ത്തി ശബ്ദമെല്ലാമടക്കിയിട്ട് ചൊടിച്ചു പറഞ്ഞു: “വികര്‍ണ, നീ ജനിച്ചിടം മുടിക്കാനാണോ പുറപ്പാട്! ബാലനായ നീ വൃദ്ധന്റെ വര്‍ത്തമാനമാണ് പറയുന്നത്. കൃഷ്ണയെ നാം ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ സര്‍വസ്വവും പണയപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നല്ലേ യുധിഷ്ഠിരന്‍ പറഞ്ഞത്. ആ സര്‍വസ്വത്തില്‍ ഇവളും പെടുന്നു. അതിനാല്‍ ഇവള്‍ നമുക്ക് അടിമയത്രേ. പിന്നെ ഈ നിലയില്‍ ഒറ്റച്ചേലയുടുത്ത ഇവളെ സഭയില്‍ കൊണ്ടുവന്നതു തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ? ഇവള്‍ മാന്യയെന്നാണ് ഭാവമെങ്കില്‍, അല്ലാ ഇവള്‍ വേശ്യയാണെന്നു ഞാന്‍ പറയുന്നു. പല ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുള്ളവളെ മറ്റെന്താണ് വിളിക്കുക? കുലടയെന്നല്ലാതെ? ദുശ്ശാസന, ഈ വികര്‍ണന്‍ മഹാവിഡ്ഢിയാണ്. ഇവരെല്ലാം നമ്മുടെ ദാസരത്രേ. അഴിച്ചു വാങ്ങൂ ഇവരുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍, പാഞ്ചാലിയുടേതുള്‍പ്പെടെ.”
സദസ്യര്‍ സ്തബ്ധരായി തല കുനിച്ചിരിക്കവേ ദുശ്ശാസനന്‍ പാണ്ഡവന്മാരുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്ക് കൈനീട്ടി. അവര്‍ നിശ്ശബ്ദരായി തങ്ങള്‍ ധരിച്ചിരുന്ന വിശിഷ്ടങ്ങളായ ഉത്തരീയങ്ങള്‍ ഊരി മാറ്റി താഴെ വച്ചു. ദുശ്ശാസനന്‍ കൃഷ്ണയുടെ ചേലയില്‍ പിടിയിട്ട് ‘അഴിക്കെടീ’ എന്നു ഗര്‍ജിച്ചുകൊണ്ട് പിടിച്ചുവലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പാഞ്ചാലി ഉറക്കെക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചേല വിടുവിക്കാന്‍ പണിപ്പെടുന്നു. ദുശ്ശാസനന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും അസഭ്യവാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് അവളുടെ ഒറ്റച്ചേല വലിച്ചഴിക്കുന്നു. ഈ മഹാനീചമായ കര്‍മം രാജസഭയില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ പാഞ്ചാലിയുടെ ദീനമായ നിലവിളി അവിടമെങ്ങും മുഴങ്ങുകയായി. “കൃഷ്ണാ ഗോവിന്ദാ, ഓടിവന്നാലും! എന്നെ രക്ഷിച്ചാലും! കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ, മഹായോഗിന്‍, വിശ്വാത്മാവേ, കാരുണ്യമൂര്‍ത്തേ, എന്നെ മഹാപമാനത്തില്‍ നിന്നും കാത്തുകൊള്ളണേ... എന്റെ ഭഗവാനേ, കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണാ.”
മാറില്‍ നിന്ന് അഴിഞ്ഞുരിയുന്ന ചേലയില്‍ നിന്നു കൈവിട്ട് ഇരുകൈയാലും മുഖം പൊത്തി പാഞ്ചാലി ഹൃദയം പൊട്ടിവിളിച്ചു. “എന്റെ കൃഷ്ണാ, ഹാ, കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ!”
ലജ്ജയാലും ഭയത്താലും പരിഭ്രാന്തരായി മുഖം കുനിച്ചിരിക്കുന്ന സദസ്യര്‍ കണ്ണുപൊത്തവേ അതാ പാഞ്ചാലിയുടെ ദീനരോദനവും ദുശ്ശാസനന്റെ അട്ടഹാസവും പൊടുന്നനെ നിലയ്ക്കുന്നു. കൃഷ്ണയുടുത്തിരുന്ന മഞ്ഞപ്പട്ടുചേല അഴിച്ചിട്ടുമഴിച്ചിട്ടുമഴിച്ചിട്ടും തീരാതെ നീണ്ടു നീണ്ട് അവളുടെ മാനം മറച്ചുതന്നെ വിളങ്ങുന്നു. എത്രയഴിച്ചിട്ടും ചേല തീരുന്നില്ല! കുന്നുപോലെ കൂട്ടിയിട്ടും തീരുന്നില്ല! ഗദായുദ്ധവീരനായ ദുശ്ശാസനന്റെ ഇരുമ്പുലക്കപോലുള്ള രണ്ടു കൈകളും ചേല വലിച്ചഴിച്ചു വലിച്ചഴിച്ചു തളരുന്നു. ദ്രൌപദി കണ്ണടച്ചു ധ്യാനവിലീനയായി കൈകൂപ്പി നില്‍ക്കുകയാണ്. കാണികള്‍ അമ്പരന്ന് ‘ഹാ, ഹാ’ എന്ന് ആരവം മുഴക്കി.
(തുടരും)

 

സുഗതകുമാരി

വര - ജയേന്ദ്രന്‍

 

ദ്യൂതക്രീഡ

mahabaharathm_title
ഹസ്തിനപുരത്തെത്തിയ പാണ്ഡവന്മാരെയും കൃഷ്ണയെയും സഹോദരഭാവേന കൌരവന്മാര്‍ സ്വീകരിച്ചു സല്‍ക്കരിച്ചു. അവര്‍ ആദ്യം ചെന്നു തൊഴുതത് പതിവ്രതാരത്നമായ ഗാന്ധാരീദേവിയെയായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അന്ധ പിതാവായ മഹാരാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രരെയും മറ്റു ഗുരുജനങ്ങളെയും നമസ്ക്കരിച്ച് അവര്‍ക്കുവേണ്ടിയൊരുക്കിയിരിക്കുന്ന മന്ദിരങ്ങളില്‍ പോയി വിശ്രമിച്ചു.
പുലരിയില്‍ വന്ദികളുടെ സ്തുതിഗീതങ്ങള്‍ കേട്ടുകൊണ്ട് ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച് തയ്യാറായി പൂജയും പ്രാതലും കഴിച്ച് യുധിഷ്ഠിരനും ഭ്രാതാക്കന്മാരും സഭയിലേക്കു ചെന്നു. അവിടെ പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള ആസനങ്ങളില്‍ അവരെല്ലാവരും ഇരുന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശകുനി പുഞ്ചിരിയോടെ യുധിഷ്ഠിരനെ ചൂതുകളിക്കു ക്ഷണിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്‍ പറഞ്ഞു. “ദ്യൂതം ക്ഷത്രിയരുടെ കളിയാണ്. ഇതില്‍ ചതിയും കാപട്യവും പാടില്ല. ചൂതാട്ടത്തിന്റെ ജയം മാനമുള്ളതല്ല. ശകുനേ, ചതിപ്പണികളില്ലാതെ കളിച്ചാലും.” ശകുനി മറുപടി പറഞ്ഞു. “ബുദ്ധിയുള്ളവന്‍ കളിയില്‍ ജയിക്കും. ദ്യൂതത്തില്‍ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനെ ചതിയനെന്നു വിളിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. വിദ്വാന്‍ വിദ്യയില്ലാത്തവനെയും ബലവാന്‍ ദുര്‍ബലനെയും അസ്ത്രജ്ഞന്‍ അനസ്ത്രജ്ഞനെയും തോല്‍പ്പിച്ചാല്‍ അത് അസത്യമെന്നു പറയാന്‍ പാടില്ല. രാജാവേ, പേടിയുണ്ടെങ്കില്‍ പിന്‍മാറിക്കൊള്ളുക.”
“വെല്ലുവിളിച്ചാല്‍ പേടിച്ചു പിന്‍മാറുന്നവനല്ല ഞാന്‍” എന്നു പറഞ്ഞ് യുധിഷ്ഠിരന്‍ ദ്യൂതത്തിനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍ ദുര്യോധനന്‍ പറഞ്ഞു. “എനിക്കുവേണ്ടി എന്റെ മാതുലന്‍ ശകുനി കളിക്കുന്നതാണ്. പണയത്തിനുവേണ്ട രത്നധനങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കൊടുക്കും.”
“അത് ശരിയല്ല” എന്നു വാദിച്ചെങ്കിലും യുധിഷ്ഠിരന്‍ ചൂതിനൊരുങ്ങി. അപ്പോഴേക്ക് ധൃതരാഷ്ട്രരും ഭീഷ്മദ്രോണകൃപാചാര്യന്മാരും വിദുരരും മറ്റു ബന്ധുമിത്രാദികളുമെല്ലാം വന്നെത്തി സുഹൃദ്യൂതം കാണാന്‍ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞു.
ചൂത് ആരംഭിച്ചു. അക്ഷം കയ്യിലിട്ടു കറക്കിക്കൊണ്ട് ശകുനി പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. “മഹാരാജാവേ, കളി തുടങ്ങുന്നു. എന്താണ് അങ്ങയുടെ പണയം?”
യുധിഷ്ഠിരന്‍: “ഇതാ കടല്‍ച്ചുഴിയിലുണ്ടായ വിലയേറിയ മുത്തുകള്‍ കോര്‍ത്ത സുവര്‍ണഹാരം ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു. എന്താണ് അങ്ങയുടെ പണയം?”
ദുര്യോധനന്‍ പറഞ്ഞു, “എനിക്കുമുണ്ട് മണികളും ധനവും - ഇതാ അവ. കളി തുടങ്ങുക.”
കളിച്ചു. ആദ്യത്തെ കളിയില്‍ത്തന്നെ ശകുനി ജയിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്‍ ശുണ്ഠിയെടുത്തു പറഞ്ഞു. “ശകുനേ, അങ്ങു കള്ളക്കളി കളിക്കുകയാണെന്ന് ഞാനറിയുന്നു. എങ്കിലും ഇതാ ആയിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍ വീതം നിറച്ച പെട്ടികള്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു.” അക്ഷങ്ങള്‍
ഉരുണ്ടു.4Thaliru
“ജയിച്ചു!” ശകുനി പറഞ്ഞു. കളി തുടര്‍ന്നു. വാശിയേറി വരികയാണ്.
യുധിഷ്ഠിരന്‍ “ഇതാ പൊന്നും വെള്ളിയും നിറഞ്ഞ ഭണ്ഡാരങ്ങള്‍.”
“ഞങ്ങള്‍ ജയിച്ചു!” ശകുനി പറഞ്ഞു.
“ഇതാ ഞങ്ങള്‍ വന്ന, കിങ്ങിണികള്‍ കിലുങ്ങുന്നതും പുലിത്തോലുറയിട്ടതും കുരരിപ്പക്ഷികളുടെ നിറമുള്ള എട്ട് വിശിഷ്ടാശ്വങ്ങളെ പൂട്ടിയതും കടല്‍പോലെ ഇരമ്പുന്നതുമായ രാജരഥം ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു.” കളി തുടര്‍ന്നു. “അതും ജയിച്ചു!” എന്നായി ശകുനി.
“ഇതാ പൊന്നണിഞ്ഞു ചമഞ്ഞവരും പട്ടുടുത്തു ചന്ദനം തൊട്ടവരും നൃത്തഗീത കുശലകളുമായ ആയിരം ദാസിമാരെ ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു.”
“ഹാ! അതും ജയിച്ചു!” എന്നായി ശകുനി.
ഈ വിധത്തില്‍ കള്ളക്കളി വിദഗ്ധമായി തുടര്‍ന്നു. രാജസഭയിലുള്ളവരെല്ലാം ഉല്‍ക്കണ്ഠയോടെ നോക്കിയിരുന്നു.
“പട്ടുടുത്തവരും കുണ്ഡലമണിഞ്ഞവരും സമര്‍ഥരും യുവാക്കളുമായ ആയിരം ദാസന്മാരെ ഞാനിതാ പണയം വയ്ക്കുന്നു.”
അതും തോറ്റപ്പോള്‍ പാണ്ഡവന്മാര്‍ പരസ്പരം നോക്കി. യുധിഷ്ഠിരന് വാശിയേറുകയാണ്.
“മഴമേഘങ്ങള്‍ പോലെ കറുത്തവയും പൊന്‍ ചങ്ങലക്കോപ്പുകളിട്ടവയും യുദ്ധത്തിന് പരിശീലിക്കപ്പെട്ടവയുമായ ആയിരം കൊമ്പനാനകളെ പിടികളോടൊപ്പം ഇതാ പണയം വയ്ക്കുന്നു.”അക്ഷങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടു. “നോക്കൂ, ജയിച്ചു!” എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശകുനി വിളിച്ചറിയിച്ചു.
“പൊന്നിന്‍ കൊടിമരങ്ങളും ഇണങ്ങിയ കുതിരകളും യുദ്ധ കുശലരായ തേരാളികളുമൊത്തുള്ള ആയിരം തേരുകള്‍ ഇതാ എന്റെ പണയം.”
“ജയിച്ചൂ” ശകുനി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സഭാതലം ചൂടു പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
“തിത്തിരിപ്പക്ഷികളുടെ നിറമുള്ളവയും പൊന്നണിഞ്ഞവയുമായ ഗന്ധര്‍വാശ്വങ്ങള്‍, ഇവയെ പോരില്‍ അടങ്ങിയ ചിത്രരഥന്‍ പാര്‍ഥന് സമ്മാനിച്ചവയാണ്. അവയാണ് എന്റെ പണയം!”
വീണ്ടും കള്ളക്കളി കളിച്ചു.  ശകുനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് “അതും ജയിച്ചൂ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കളി തുടരുകയാണ്. യുധിഷ്ഠിരന്‍ പണയം വെച്ചു വെച്ചു തോറ്റു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
“ഇതാ പതിനായിരം തേരുകളും വണ്ടികളും!” അവയും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
“ഇതാ അറുപതിനായിരം മാര്‍വിരിഞ്ഞ പോരാളികള്‍.” അവരും കൈവിട്ടു പോയി.
“ഇതാ നാനൂറ് ചെമ്പുകുട്ടകങ്ങളില്‍ അമൂല്യ നിധികള്‍, സുവര്‍ണ ഭാരങ്ങള്‍”
അവയും ശകുനി ജയിച്ചെടുത്തു. ഘോരമായ ചൂതുകളി ഈ വിധം നടക്കവേ സഭാവാസികള്‍ അസ്വസ്ഥരായിത്തീരവേ, വിദുരര്‍ ആശങ്കയോടെ ധൃതരാഷ്ട്രരോടു മന്ത്രിച്ചു. “മഹാരാജാവേ, ഇത് ആപത്തിനാണ്. ഈ ദുര്യോധനന്‍ ജനിച്ചനാള്‍ തന്നെ കുറുക്കനെപ്പോലെ ഓരിയിട്ടതും ഇവന്‍ കുലനാശകനെന്ന് ജ്യോതിഷികള്‍ വിധിച്ചതും അങ്ങ് മറന്നു പോയോ? ഈ ദ്യൂതം നിര്‍ത്തുക. പാണ്ഡവന്മാരെ എതിര്‍ത്തു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ദേവന്മാര്‍ക്കുപോലുമാവുകയില്ലെന്നോര്‍ക്കുക. കുലം മുടിയാന്‍ അനുവദിക്കരുത്. മക്കളും മന്ത്രിമാരും ബന്ധുക്കളുമൊത്ത് ചാവാന്‍ വഴിയൊരുക്കരുത്. ദ്യൂതത്തിന്റെ ഫലം ഭീകരമായ കലഹമാണ്. മദം കൊണ്ട് ദുര്യോധനന്‍ ശകുനിയിലൂടെ അധര്‍മ്മം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അയാളെ തിരിച്ചു വിളിക്കൂ. സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ പറയുക ആ അധര്‍മിഷ്ഠനെ. പാണ്ഡവരുടെ ധനം നമുക്ക് വേണ്ട മഹാരാജാവേ, അവരാണ് നമ്മുടെ ധനം. അവര്‍ അങ്ങയുടെയും പുത്രന്മാരാണ്. അവരെ ചതിച്ചാല്‍ ക്രോധമൂര്‍ത്തികളായി ഭീമാര്‍ജുനന്മാര്‍ നമ്മുടെ നേര്‍ക്കു തിരിയുമെന്നറിയുക. മതി മഹാരാജാവേ, മകന്റെ ദുഷ്ട വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കരുത്. നാശമാണത്. ഈ ദ്യൂതം നിര്‍ത്തിച്ചാലും.”
വിദുരരുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് ദുര്യോധനന്‍ ക്രോധത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നിന്ദിച്ചു. “അന്യനെ വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്  ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വസിക്കുന്ന നീ പാമ്പിനെപ്പോലെയത്രേ! വളര്‍ത്തുന്നവനെ കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവന്‍. പാണ്ഡവരുടെ പക്കല്‍നിന്ന് ഏറെ ധനം വാങ്ങിയിട്ടോ ഞങ്ങളെയീവിധം നിന്ദിക്കുന്നത്? ഹേ വിദുരാ, നിങ്ങളോട് ഞാന്‍ അഭിപ്രായമൊന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ. മിണ്ടാതിരുന്നു കൊള്ളുക. അല്ലെങ്കില്‍ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തു പൊയ്ക്കൊള്ളുക. ശത്രുപക്ഷക്കാരനെ, അഹിതം പറയുന്നവനെ ഇവിടെ പാര്‍ക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നതല്ല.”
വിദുരര്‍ പറഞ്ഞു. “ദുര്യോധനാ, സേവ പറയുവാന്‍ എന്നെ കിട്ടില്ല. രാജാവിന് ഹിതമായ കാര്യമാണ് മന്ത്രി പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ടത്. പ്രിയം മാത്രമല്ല. ധര്‍മനിഷ്ഠനായ രാജാവിനെ അധര്‍മം ചെയ്യാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവനല്ല യഥാര്‍ഥ മന്ത്രി. കടുത്ത വിഷം പാനം ചെയ്യാന്‍ തന്നെ നിങ്ങള്‍ മുതിര്‍ന്നിരിക്കയാണ്. ഇനി എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല. വരുന്നതുവരട്ടെ. ഈശ്വരനിശ്ചയം നടക്കട്ടെ. കുരുകുലത്തിന് യശസ്സു മാത്രമേ എന്നും ഞാന്‍ കാംക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളൂ.”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ദുഃഖിതനായ വിദുരര്‍ മൌനമവലംബിച്ചു. കളി തുടരുകയാണ്. ജയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ശകുനി നിന്ദാഭാവത്തില്‍ ചോദിച്ചു. “യുധിഷ്ഠിരാ,mahabharatham2 ഏറെ ദ്രവ്യം നിങ്ങള്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ പണയം വയ്ക്കാന്‍?”
യുധിഷ്ഠിരന്‍ ചൊടിച്ചു. “ശകുനേ, കോടിക്കണക്കിന് ദ്രവ്യമുണ്ടെനിക്ക്. അതുമുഴുവന്‍ ഞാനിതാ പണയം തരുന്നു.” ഭയങ്കരമായ കളി അങ്ങനെ തുടര്‍ന്നു. യുധിഷ്ഠിരന്‍ ബുദ്ധികെട്ടവനെപ്പോലെ എല്ലാം വാരിയെറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.  “ഇതാ എന്റെ പശു വൃന്ദങ്ങള്‍, കാളകള്‍, കുതിരകള്‍! എല്ലാം പണയം!”
“ഇതാ എന്റെ പക്കലുള്ള ഭൂമി ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു!”
സഭയില്‍ ‘ഹാ’ എന്ന ആശങ്ക നിറഞ്ഞ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ദുര്യോധനനും സഹോദരന്മാരും ആഹ്ളാദം കൊണ്ട് ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു കൈയടിക്കവേ “ഇതാ ജയിച്ചൂ!” എന്ന് ശകുനി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
“ഇനിയെന്തുണ്ട് ധര്‍മപുത്രാ? എല്ലാം തീര്‍ന്നില്ലേ?”
അക്ഷമനായ ധര്‍മപുത്രര്‍ പറഞ്ഞു. “തീര്‍ന്നില്ല! ഇതാ ഞങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സുവര്‍ണ രത്നാഭരണങ്ങള്‍ മുഴുവനും!”
അതിലും തോറ്റു. പാണ്ഡവന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചുവെച്ചപ്പോള്‍ സഭ നിശ്ചലമായി. “ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോ? ആരുമില്ലേ നിനക്കിനി?” എന്ന ശകുനിയുടെ പരിഹാസ നിര്‍ഭരമായ ചോദ്യംകേട്ട് വിധിനിഹതനായ യുധിഷ്ഠിരന്‍ തൊണ്ടയിടറിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ
പറഞ്ഞു.
“ഇതാ എന്റെ അനുജന്‍. ശ്യാമനും രക്താക്ഷനും സിംഹസ്ക്കന്ധനുമായ നകുലനെ ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു!” ചൂതുകള്‍ ഉരുണ്ടു. “ഹാഹാ! നകുലന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അടിമയായി. ഇനിയാരുണ്ട്?” ശകുനി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ദുര്യോധനനും കര്‍ണനും ദുശ്ശാസനാദികളും ഹസ്തതാഡനം മുഴക്കി രസിക്കുകയാണ്.
യുധിഷ്ഠിരന്‍ അനുജന്മാരുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. “ഇതാ പണ്ഡിതനും വീരനും പരമയോഗ്യനുമായ എന്റെ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട അനുജന്‍ സഹദേവന്‍!”
കള്ളച്ചൂതുകള്‍ തുടരെ ഉരുണ്ടു. “ജയിച്ചൂ! സഹദേവനും ഞങ്ങളുടേതായി. ഭീമാര്‍ജുനന്മാരെ പണയം വയ്ക്കുന്നില്ലേ? അതോ അവര്‍ നിനക്ക് മാദ്രിയുടെ മക്കളെക്കാള്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണോ!” എന്ന ശകുനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി യുധിഷ്ഠിരന്‍ ചൊടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“ശകുനേ, ഞങ്ങളെ തമ്മില്‍ ഭിന്നിപ്പിക്കുവാനോ നിങ്ങള്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്? ഞാനിതാ കളിക്കുന്നു. എന്റെ അര്‍ജുനന്‍, ശത്രുഞ്ജയനും മഹാവീരനും യശസ്വിയുമായ എന്റെയീ പ്രിയപ്പെട്ട അനുജനെ ഞാന്‍ പണയം വയ്ക്കുന്നു.”
“അര്‍ജുനനെയും ഞങ്ങള്‍ അടിമയാക്കീ!” എന്ന് ശകുനി ഉല്‍ഘോഷിച്ചു. സദസ്സ് സ്തംഭിച്ചപോലെ നോക്കിയിരിക്കവേ, ദുര്യോധനാദികള്‍ ആഹ്ളാദംകൊണ്ട് മതിമറക്കവേ ശകുനി ചോദിച്ചു. “കഴിഞ്ഞോ രാജാവേ, ഭീമനെന്ന മഹാവിക്രമിയുണ്ടല്ലോ ഇനി! സിംഹസ്ക്കന്ധനും കോപിഷ്ഠനും ഗദായുദ്ധ വിദഗ്ധനും നിനക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനുമായ ഭീമനോ?”
“അപ്രകാരമാവട്ടെ” എന്നായി യുധിഷ്ഠിരന്‍.
കളി തുടര്‍ന്നു. ശകുനി വിജയാഹ്ളാദത്തോടെ “ഭീമന്‍ നമുക്ക് അടിമ” എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ദുര്യോധനാദികള്‍ ആഹ്ളാദാട്ടഹാസം മുഴക്കി. “ഇനിയാരുമില്ലേ യുധിഷ്ഠിര! താന്‍ തോറ്റോ? ആരുമില്ലേയിനി?”
“ഞാന്‍ മൂത്തവന്‍. എന്റെ ഭ്രാതാക്കള്‍ക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍, അവരെ കൂടാതെ ഞാനെന്തിനിനി? ഈ ഞാനാകട്ടെ ഇനി പണയം”
‘ഹാ ഹാ’ എന്ന ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വീണ്ടും അക്ഷങ്ങള്‍ ഇരമ്പിയുരുണ്ടു. ശകുനി ജയിച്ചു! യുധിഷ്ഠിരന്‍ തന്റെ രാജകിരീടം ഊരി വേദിയില്‍ വെച്ചു. തമ്മില്‍ നോക്കിയും കണ്‍കള്‍ ചുവന്നും ക്രോധത്താല്‍ ജ്വലിച്ചും നില്‍ക്കുന്ന പാണ്ഡവന്മാരെ നോക്കി കുടിലനായ ശകുനി പറഞ്ഞു. “യുധിഷ്ഠിര,  ഈ ചെയ്തതു ശരിയായില്ല, തന്നത്താന്‍ പണയമാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് തനിക്കുള്ള മറ്റൊരു വിശിഷ്ട ധനം മറച്ചുവെച്ചിട്ട് സ്വയം പരാജയം സമ്മതിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. രാജപത്നിയായ പാഞ്ചാലിയില്ലേ ധനമായി?”
വിധിക്കു കീഴടങ്ങിയ യുധിഷ്ഠിരന്‍ ഇങ്ങനെ പതുക്കപ്പറഞ്ഞു. “അനുകൂലയും പ്രിയംവദയും താമരയിതള്‍പോലെ കണ്ണുകളുള്ളവളും താമരപ്പൂമണം പൊഴിയുന്നവളുമായ,  ലക്ഷ്മീദേവിക്കു തുല്യയായ ദ്രൌപദിയെന്ന ധര്‍മപത്നിയെ ഞാനിതാ പണയം വയ്ക്കുന്നു.”
ഒടുവിലത്തെ അക്ഷവും ഉരുണ്ടു. “ജയിച്ചിരിക്കുന്നു!” ശകുനി അത്യുച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സഭ ആകെ ഇളകി. ‘ലജ്ജാവഹം’ എന്ന് വൃദ്ധ ജനങ്ങള്‍ ആക്രോശിച്ചു. ഭീഷ്മ ദ്രോണാദികള്‍ വിയര്‍ത്തു തളര്‍ന്നിരുന്നു. വിദുരര്‍ ശവംപോലെയായി. അവരേവരും നെടുവീര്‍പ്പിട്ടും ക്ഷോഭിച്ചും ദുഃഖിച്ചും വിവശരാകവേ സന്തുഷ്ടനായ ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ ആഹ്ളാദത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ആരാണ് അന്തിമ വിജയി?” “ദുര്യോധനന്‍” എന്ന മറുപടി കേട്ട് അന്ധരാജാവ് മറയില്ലാതെതന്നെ ആഹ്ളാദിച്ചു. ദുര്യോധന കര്‍ണ ദുശ്ശാസനാദികള്‍ ആഹ്ളാദമത്തരായി ‘ഹ ഹ ഹാ’ എന്ന് കൈയടിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ശകുനി മദത്തോടെ ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അക്ഷങ്ങളെ കൈയിലിട്ടു കശക്കിക്കൊണ്ടിരിപ്പായി. മറ്റുള്ള സഭാവാസികളില്‍ പലര്‍ക്കും കണ്ണുനീരൊഴുകി.
ഭീമാര്‍ജുനന്മാര്‍ ദുഃഖത്താലും ക്രോധത്താലും അന്ധരായും നിയമങ്ങളാല്‍ അടക്കപ്പെട്ടും ശിലാസ്തംഭങ്ങള്‍ പോലെ നിലകൊണ്ടു. ഇതിനിടയില്‍ ദുര്യോധനന്‍ ആഹ്ളാദവും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. “ആരവിടെ! പിടിച്ചുകൊണ്ടുവാ ആ പാഞ്ചാലിയെ! ഇവരുടെ ഇഷ്ടഭാര്യ ഇനി നമ്മുടെ ദാസി. അവളീ സഭാതലം അടിച്ചുവാരട്ടെ.”

സുഗതകുമാരി
വര : ജയേന്ദ്രന്‍

 
പേജ് 1 ൽ 4